leven in gambia

welkom op mijn weblog

Deze weblog moet worden gezien als een soort logboek van ons verblijf in Gambia.
Op 4 november vetrokken om tot uiterlijk july 2006 te blijven.
Met ons bedoel ik mezelf (Geralda) en mijn drie kinderen (Joshi 13, Jobke 11 en Abia 9 jaar)
Mijn partner Erhard blijft in nederland om daar ons bedrijf voort te zetten maar hij zal iedere twee maanden een week in Gambia zijn. Via internet en telefoon houden we kontakt.
Deze log is bedoeld om al onze belevenissen, bevindingen en ervaringen te beschrijven. Ook foto's wil ik zo veel mogelijk plaatsen.
Voor iedereen die intresse heeft om ons te volgen is er ook de mogelijkheid om te reageren.
Ik wens iedereen veel plezier met het bekijken van de weblog. Wil je reageren op mijn weblog dan kun je me rechtstreeks mailen op fotogambia@gmail.com.
Vriendelijke groet Geralda

16 januari 2007

Een nieuw jaar alweer.  De laatste keer dat deze weblog is ge-updated was eind november dus wil ik jullie hierbij allemaal nog de beste wensen voor het nieuwe jaar meegeven (volgens mij kan dat nog net)

Dit bericht schrijf ik vanuit Nederland. Nee, niet omdat ik terug ben hoor, ik ben hier gewoon 11 dagen omdat ik verschillende dingen moest regelen en ook om een bezoek te brengen aan mijn familie. De kids zitten nog in Gambia en worden goed verzorgd door Nederlanse vrienden van mij.  Ik vertrek a.s. vrijdag (19 januari) weer terug naar Gambia.

Ik hoorde van een vriendin van mij die vaak op Gambia.pagina zit dat er verschillende mensen zich al zorgen begonnen te maken en zich afvroegen of alles wel goed met ons was. Nu, gelukkig gaat het met ons allemaal heel goed, ik heb het de afgelopen zes weken alleen te druk gehad met het naaien van de kleertjes, de afwerking daarvan en natuurlijk met de feestdagen. In ieder geval excuses, ik beloof hierbij echt beterschap en zal de weblog weer vaker updaten. Ik wil ook alle mensen die mijn verhalen altijd trouw volgen niet teleurstellen.

De feestdagen weer zonder 'feestgevoel'doorlopen.  Voor ons hoort bij kerst nu eenmaal koud weer, kerststollen en kerstversiering. Alhoewel er in Gambia wel kerstversiering te koop is staat het een beetje als een vlag op een modderschuit. Abia wilde nog wel dat ik wat versiering ging kopen maar heb dat uiteindelijk toch niet gedaan. Toen heeft ze met lapjes stof maar een boom in de tuin versierd. Ook met kerst zelf niet veel bijzonders gedaan. Kerstavond naar de kers-mis van de Anglicaanse kerk in Banjul geweest. Het was een mooie dienst maar duurde wel erg lang! Hij begon om 22.00 uur en duurde tot 02.00 uur in de nacht. De kinderen lagen inmiddels al achter in de auto te slapen.

Oud en nieuw wel een beetje gevierd. Natuurlijk volgens traditie weer oliebollen gebakken. Vorig jaar had ik de makkelijke oliebollenmix vanuit Nederland gekregen maar dit jaar was het wat ingewikkelder. Uiteindelijk via een traditioneel recept met gist en al is het toch goed gekomen, en, volgens mijn Nederlanse vriendin in Gambia Jose, had ze nog nooit zulke lekkere oliebollen gegeten, dus dat is voor iemand als ik - die nu eenmaal geen keukenprinses is - een mooi compliment.

Zoals ik als zei ben ik deze week dus in Nederland. Ik moest een aantal zaken afhandelen zoals bijv. een bankpasje wat niet goed werkt en ik dus niet vanuit Gambia kon internetbankieren. Verder natuurlijk mijn ouders, broer en andere familie bezoeken. Ook nog bezig geweest met de kinderkleding. Hiervoor heb ik o.a. een bezoek gebracht aan de oude school van Joshi, Lobke en Abia in Tiel.

Via het artikel in de Margriet (enkele maanden geleden) kreeg ik een mail van de oude juf van Abia, juf Geke. Ze vond het zo leuk dat ze besloot ons een mail te sturen. Na wat heen en weer mails vertelde ze dat ze vanuit school best wat wilden doen met de kleertjes. Ook nodigde ze ons uit om - als we in Nederland waren - wat te komen vertellen over Gambia.

Nu dat kwam toevallig uit, want kort na ons mailcontact stond dus mijn verblijf in Nederland gepland. Vandaag ben ik dus op school geweest en heb in alle klassen wat kunnen vertellen over Gambia. De kinderen waren heel geintresseerd en stelden heel veel vragen. Wel was het jammer dat de cd-rom die ik bij me had met allerlei foto's niet werkte op de dvd van de school, en op de pc's  ging het ook bijna niet, behalve als ik foto voor foto opende. Maar het mocht de pret niet drukken, het was een gezellige dag.  Verschillende kinderen konden zich met name nog Abia en Lobke herinneren. Toen wij weggingen uit Tiel (5 jaar geleden) zat Abia in groep 2 en Lobke in groep 3. Dus de klasgenootjes zaten nu in groep 7 en groep 8.  De klasgenootjes van Joshi waren al van school af maar ik heb nog wel een aantal broertjes en zusjes van ze gesproken.

Verder nog met de leraressen afgesproken dat we in de toekomst ook nog wel wat leuke dingen samen zouden kunnen doen rondom het thema 'Africa' of 'Gambia'. We hebben verschillende ideeen uitgewisseld. Natuurlijk voeg ik weer wat foto's bij van al het gebeuren. Dit keer dus foto's uit Nederland i.p.v.   foto's uit Gambia.

Nu vrijdag ga ik weer naar huis. Ja zo voelt het ook wel hoor, als thuis. We zitten nu 15 maanden in Gambia en hebben het allemaal nog reuze naar ons zin, geen van de kinderen wil  op dit moment al terug en dat zie ik voorlopig ook niet gebeuren. Zolang we het allemaal nog leuk vinden, het financieel kunnen behappen en ons nog kunnen verwonderen over zoveel dingen zullen we dus in Gambia blijven, en ik hoop dat dat nog heel lang zo zal zijn.

Mijn tante Lenie, die vorig jaar ook twee weken bij me is geweest met mijn moeder, vliegt a.s. vrijdag met me mee. Dit keer zal ze een maand blijven. Het is haar vorig jaar zo goed bevallen dat ze dit keer twee keer zo lang komt.  Ja, zo zie je maar, ga je eenmaal naar Gambia dan kom je er niet meer van los.

Ik beloof wat frequenter te schrijven, zoals ik al zei, ik heb het gewoon te druk gehad met de naaierij de afgelopen maanden.

Bedankt allemaal weer voor het lezen en tot gauw,

Groetjes Geralda & de kids

Op de bank met een dikke wintertrui,  brrr, toch koud hoor hier in Nederland

Met mijn Tante Lenie op de Bank, ze gaat een maand mee naar Gambia

Een aantal kinderen uit groep 8 van De Margrietschool uit Tiel, voormalige klasgenootjes van Lobke

Juf Geke, de voormalige juf van Aiba uit groep 2

Een aantal voormalige klasgenootjes van Lobke en Abia

Een vriendinnetje van Lobke, vijf jaar geleden

Ook dit meisje was goed bevriend met Lobke toendertijd

28 november

Dag lieve allemaal,

Het heeft weer even geduurd maar ik ben er weer. Ik heb een vriend op bezoek gehad uit Nederland en verder gewoon erg druk met het naaien van de kinderkleding. Verder nog wat perikelen vanuit het Nederlandse thuisfront die de gemoederen bezig houden.

Twee weken gelden hebben we een bezoek gebracht aan de reptielenfarm. Ik moet zeggen dat dit zeker de moeite waard is voor degenen die er nog nooit zijn geweest. De farm word gerund door een Fransman die hier met werkelijk niets begonnen is en in een hutje leefde. Nog steeds woont hij erg lokaal, samen met zijn Gambiaanse vrouw en zijn kinderen. Hij heeft daar toch iets moois opgezet en heeft bijna alle hier voorkomende reptielen in zijn farm. Verder is hij erg educatief bezig omdat veel lokale mensen hier bang zijn voor alles en dus alles maar doodmaken, en dat terwijl veel reptielen alleen maar gunstig zijn om in de buurt te hebben. Ook de slangen, waar bijna iedereen doodsbang voor is, zijn voor het grootste deel niet gevaarlijk. Door middel van educatie leert hij de Gambianen meer over deze diersoorten uit hun moederland.

Zelf Peter, die nog niet eens naar een foto van een slang durfde te kijken, is meegeweest en was zo overdonderd door alles dat hij uiteindelijk zelf een slag in zijn handen hield. De Royal Phyton, een volkomen ongevaarlijke slang. Natuurlijk heb ik dit plaatje even vereeuwigd en bijgevoegd.

Abia werd op een gegeven moment in een slangenkuil gezet door de Fransman om er de slangen in te zoeken. Ze is ook nergens bang voor en ging naarstig op zoek naar de slangen. In dit geval een eieretende slag die zelfs geen tanden heeft om te bijten, maar toch, wie doet het haar na.Peter is helemaal van zijn angst af en wil nu zelfs zijn eigen slang hebben, het is toch onvoorstelbaar.

Een ander 'hoogtepunt' was afgelopen week. We hebben zeer lokaal gegeten, namelijk gebraden rat. Nee, nu niet zeggen gatver, dat dacht ik eerst ook maar als je dingen gaat relativeren kom je een heel eind. Peter vertelde dat het vlees van de rat heerlijk is, het zit tussen kippenvlees en konijn in. Toen Abia - die alles doet voor eten en snoep- dit hoorde bleef ze er maar over doorzeuren dat ze het ook een keer wilde proberen. Samen met Peter dus de tuin rondgekeken op zoek naar ratteholen. Helaas die dag geen geluk. Twee dagen later kwam Peter echter met een al reeds gevilde rat naar ons huis. Jammer dat ik geen foto heb kunnen maken van de rat voordat hij in de pan verdween. Hij heeft de rat gekookt met peppersoup (tomaten,pepers en uien) en hier en daar een aardappel er door heen. Met witte rijst geserveerd zag het er heerlijk uit. Veel liefhebbers waren er echter niet, Bionde, Joshi en Lobke hielden het die avond maar bij een tapalapa met gebakken ei.   Abia, ik en Peter hebben zich tegoed gedaan aan deze heerlijke maaltijd, alhoewel ik toch nog wel even moest slikken hoor, maar eerlijk is eerlijk het smaakte heerlijk. Dus dit eten we vaker, bovendien is het ook nog lekker goedkoop.

Op de foto kun je zien hoe Abia aan het genieten is van haar maaltijd, het is toch een bijzonder kind en al heel erg Gambiaans.

Gisteren zat ze weer boven in de boom om pears te plukken. Er was een man langsgeweest die graag de boom met pears wou leegplukken tegen betaling. Toen Abia dat hoorde werd ze boos, ze zei ik kan ze zelf ook wel verkopen op de markt. Volgens Peter worden deze 'peren' verkocht voor 20 dalasi per stuk. Dus zei snel in de boom om toch nog wat peren buit te maken zodat ze er nog wat kan verkopen om daar vervolgens weer snoep voor te kopen.

Verder gaat alles zijn gangetje. Zoals het er nu naar uitziet ga ik in januari een week naar Nederland om de kinderkleding te promoten en ook moet ik nog wat prive zaken regelen. Tegen 20 december hopen we klaar te zijn met de voorlopige productie van de kinderkleding en kan ik gaan genieten van een paar weken rust. Is wel lekker tegen die tijd omdat Joshi 20 december jarig is en natuurlijk de feestdagen voor de deur. Tobaski valt dit jaar precies op oudejaarsdag dus we hebben verschillende feestdagen ineen.

Daarnaast ben ik nog steeds op zoek naar dames die de kleding voor mij willen gaan verkopen in Nederland, dus lezers, weet je iemand die daar in is geintresseerd, laat het mij dan weten. Ook ben ik wel met een organisatie bezig die wellicht geintresseerd is. Dat zou eingelijk nog het mooiste zijn ook qua transport en dat soort dingen. Maar goed, we staan voor alles open. Voor januari zal ik een plan gaan opstellen om zoveel mogelijk mensen/bedrijven te benaderen.

Op school met de kinderen gaat alles goed, Joshi heeft deze komende week de eindetermexamens dus ik ben benieuwd hoe hij het er vanaf brengt. Hij fietst iedere dag vierenhalve kilometer naar school en weer terug, toch knap in die warmte. Bovendien moet hij een lange broek dragen als schooluniform, zelf moet ik er niet aan denken.

Gelukkig word het iets koeler, ik heb niet meer de hele dag de ventilator aan en ook s'nachts kan ik nu zonder. S'ochtends en s'avonds koelt het al lekker af, overdag is het nog wel behoorlijk warm maar niet meer zo warm als een poosje geleden. Wat dat betreft is dit echt een heerlijke tijd om in Gambia te zijn.

Wel hebben we veel last van ontstoken wondjes. Nu heb ik gehoord dat dat misschien toch een soort wormen zijn. Vliegjes leggen dan eitjes in kleine wondjes, bijv. een muggenbeet die kapot is gekrabt. Vervolgens gaat het wondje heel veel pijn doen en gaat het opzetten, vaak komt er dan ook etter uit.  Het duurt lang eer deze wondjes zijn genezen. Gelukkig hebben we wel goede zalf en voldoende pleisters en zo.  Voor het regenseizoen hadden we ook zo'n periode dat veel wondjes gingen ontsteken.

Verder is onze Gambiaanse hond Zebby gisteren gedekt, we kunnen dus over 9 weken een nest met puppy's verwachten, maar te hopen dat we die weer kwijt zien te raken.

Nu, dit was het weer voor deze keer, tot de volgende week maar weer.

Groetjes Geralda, de kids en Peter (die hoort inmiddels toch ook helemaal bij het gezin)

Het wonder van het jaar, Peter met een slang in zijn handen

Joshi en Abia, beiden met een Royal Phyton, een slang die volkomen ongevaarlijk is

Abia in de slangenkuil, ze heeft er al een gevonden

Ook pelikanen worden er goed verzorgd nadat ze gewond zijn binnengebracht

Peter is bezig met het bereiden van de rat

De klaargemaakt rat in de pan. Onderaan de foto zie je duidelijk de rattenstaart.

Abia eet met smaak van haar klaargemaakt rat

Abia klimt weer eens in een boom om de 'peren' te plukken, handel dus!

5 november 1 jaar Gambia!

Alweer een jaar in Gambia!

Gisteren was het precies een jaar geleden dat we zijn vertrokken naar Gambia, wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Terugkijkend op dit afgelopen jaar is het toch een geweldige ervaring waar we nog steeds heel tevreden mee zijn. We hebben aardig onze draai gevonden en voelen ons hier zeer thuis. De kinderen hebben ook hun wortels geschoten hier en weten inmiddels al niet beter.

Het missen van Nederland bestaat voornamelijk uit het missen van personen, lekkere dingen (haha) en een aantal t.v. programma's. Maar voor de rest is het leven hier toch een stuk prettiger, minder gestressed en een stuk rustiger. Natuurlijk zijn er ook minder leuke dingen maar in verhouding minder als in Nederland, tenminste dat is mijn persoonlijke mening. We zitten hiere natuurlijk pas/al een jaar, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt en niemand kan echt in de toekomst kijken, je weet nooit wat voor vervelende dingen we hier nog mee kunnen maken. Ik heb echter wel momenten dan ik denk    "Nederland bekijk het maar, ik blijf lekker hier"  maar goed, dat zijn van die momentopnamen. Zelf heb ik echter nauwelijks momenten dat ik terugverlang naar Nederland als samenleving. Zolang ik me hier nog blijf verwonderen over dingen en zolang we het hier nog redden hebben we nog geen reden om terug te gaan. Wel is het zo dat ik beetje bij beetje toch negatiever wordt over de mentaliteit van de Gambianen zelf, tenminste de mentaliteit van een hoop Gambianen. Of die mentaliteit gerelateerd is aan de Gambianen of Gambiaanse moslims weet ik niet. Tot nu toe valt het echter wel op dat we de beste ervaringen hebben met Christelijke mensen en/of met de groep die niet uit Gambia komen en vaak ook Christen zijn.

Neem nu onze nieuwe watchman, Rodney is zijn naam. Vluchteling uit Sierra Leone en een christen. Gelijk na het eerste gesprek had ik al door dat er een groot verschil zat in omgangsvormen, opleiding e.d.  Ook zaken zoals eerlijkheid plaatst hij in een heel ander daglicht.

Veel Gambianen 'liegen' tegen anderen maar niet zozeer om te liegen maar om de ander niet teleur te stellen. Vanuit onze beleving is dat heel moeilijk te begrijpen, het eindresultaat ervaar ik zelf dan toch als liegen wat soms op heel vervelende en teleurstellende situaties leidt.Nu ja, ik mag natuurlijk niet generaliseren maar het verschil begint toch steeds meer en meer op te vallen.

Ander nieuws is nog dat Karamba (de vorige watchman) weer is gesignaleerd in Gambia. Vorige week was er op het Gambiaanse nieuws een bericht dat er een vliegtuig vol Gambianen door Spanje was teruggestuurd naar Gambia. Ik zei nog tegen Bionde dat Karamba daar wel eens in zou kunnen zitten en prompt wordt hij een week later gezien door iemand. Ik ben benieuwd of hij nog contact met me op zal nemen; uiteindelijk is hij 35000 dalasi armer als toen hij vertrok. De prijs die betaald moet worden voor de boottocht naar Spanje is nl. 35000 dalasi. Hij komt dus berooid terug en heeft nu ook geen baan meer. Achteraf  is het heel jammer voor hem dat hij deze actie heeft ondernomen, hij was erg goed ik het maken van Tie & Dye en daar had hij nu van kunnen profiteren. Nu heb ik Fatou die alle stoffen voor me verft.

Met de kledingmakerij gaat het goed, we zitten nu op zo'n 260 stuks in totaal, het is hard werken geblazen maar ook heel leuk om te zien hoe de collectie groeit en de kast steeds voller raakt.Inmiddels is ook Massa, ook een vluchtelinge uit Sierra Leone, er bij gekomen om te naaien.

Afgelopen zaterdag hebben we nog een bezoek gebracht aan Brikama, alwaar we een compound hebben bezocht van een bekende van Alimatou. We werden hartelijk ontvangen,  softdrinks, lekker eten en alles er op en er aan. Ook nog even de markt van Brikama bezocht die ook groot is maar een stuk rustiger dan Serrekunda, wat op zich wel een verademing is. Ook de opdringerigheid van de verkopers was beduidend minder als in Serrekunda of Banjul, waar ze veel meer aan toubabs gewend zijn.

Nu, dit was het weer voor deze week, bijgaand weer de nodige foto's waaronder natuurlijk weer foto's van de nieuwe kleding.

Tot de volgende keer, Groetjes Geralda

Lobke met Rodney, onze nieuwe watchman

Ezeltjes op de markt in Brikama

Abia met een van een tweeling baby in haar armen

De kledingvoorraad tot nu toe, 250 stuks!

De schoolkindertjes komen langs om te passen

Een van de meisjes in een kleuterpakje

Lobke in een mooi batik combinatie

Ook met een kort topje

Close up Abia, zelfde stof maar nu een jurkje

Abia met weer een andere combinatie

22 oktober

Beste lezer(es)

De tijd vliegt, half oktober alweer. Over een paar weken zitten we hier dus al weer een jaar, het is voorbijgevlogen en het bevalt ons nog steeds goed.  Ik heb vernomen dat afgelopen week het artikel in het weekblad de Margriet is geplaatst, ik heb uit Nederland de foto en de tekst via de mail gekregen. Het is raar als je zo'n artikel over jezelf leest, een aantal dingen waren ook anders op papier gezet als dat ik ze had verwoord maar dat hoort nu eenmaal bij de journalistiek denk ik. Het was in ieder geval leuk om er aan mee te werken en ik was er blij mee dat deze web-log er ook in werd genoemd.  Mochten mensen n.a.v. dit artikel direct kontact met mij willen opnemen dan kan dat via mijn mailadres: fotogambia@gmail.com

Verder hebben de kinderen de aankomende week weer eens vakantie. Het einde van de Ramadan is morgen en ook het daarbij behorende suikerfeest, de hele week vakantie dus en dat terwijl ze net een paar weken naar school gaan. Wat dat betreft wordt ik wel eens moe hier van de vele vrije dagen en public holliday's.  Daarnaast zijn we druk bezig met het maken van de kleding, ik wil voor half december ongeveer 500 stuks klaarhebben om die in Januari naar Nederland te brengen zodat ze in de verkoop kunnen. Ik ben nog op zoek naar vrouwen die het leuk zouden vinden om de kleding voor mij in Nederland aan de man te brengen. Dus ook hiervoor kun je me mailen.

De watchman die i.p.v. onze vorige watchman was aangenomen heb ik inmiddels ook weer weg moeten sturen. Het was een getrouwde man, zijn vrouw woonde echter ergens in het binnenland en die bezocht hij af en toe. Op een avond heeft hij geprobeerd om met zijn handen aan Bionde te zitten op een verkeerde manier dus hebben we besloten niet met hem verder te gaan. Op dit moment dus geen watchman en dat is best wel een beetje eng. Ik voel me toch een stuk veiliger als er een watchman op de compound aanwezig is alleen moet je zo'n man dan wel kunnen vertrouwen, nu  we zijn dus druk op zoek. Inmiddels een heel aardig Nederlands echtpaar leren kennen die hier al vier jaar wonen en hun wisten waarschijnlijk nog wel iemand die betrouwbaar is, daar is het wachten dus op. Dit weekend zijn Bionde en Joshi met Alimatou mee naar Brikama om daar morgen het suikerfeest te vieren. Dit betekende dus dat ik alleen was met Lobke en Abia,  daarom maar een broertje van Peter (Biondes vriend) uitgenodigd om hier een film te komen kijken gisteravond en hier te blijven slapen, dan is er in iedere geval iets mannelijks in de buurt. Wat dat betreft ben ik een held op sokken en vooral s'nachts als ik wat hoor toch wel af en toe bang. Maar goed, het zonnetje scheen weer volop vanmorgen en we hebben een rustige nacht achter de rug. Abouseen komt vanavond weer slapen. Hij vertelde vanmorgen dat hij gisteravond toen we gingen slapen wel een uur naar het speelgoed van Joshi had gekeken. Hieraan kun je dan ook merken dat de kinderen hier ook niets hebben en met grote ogen naar al dat speelgoed kijken, en nu heeft Joshi nog niet eens zoveel speelgoed hier. Ondanks dat Abouseen al 15 jaar is vond hij het toch prachtig om er mee te spelen.

De foto's waren twee weken geleden niet goed op de web-log gekomen. Gelukkig met behulp van een vriend uit Nederland is het me vandaag gelukt om de foto's er toch nog op te krijgen. Dus de log van 8 oktober is inmiddels aangevuld met de foto's. Ook vandaag zet ik er weer een paar foto's bij van de kleertjes waar ik mee bezig ben.

Verder weinig nieuws in de afgelopen weken, het leven heeft hier gewoon ook zijn structuur gekregen en kabbelt rustig voort.  Voor de rest zit ik natuurlijk ook nog met de afwikkeling van de relatie en de daarbij behorende perikelen.

Nu, tot volgende week, hopelijk lukt het me dan weer om er foto's bij te plaatsen.

Groetjes Geralda, Bionde, Joshi, Lobke en Abia

Abia in feestjurkje

Lobke in lange wikkelrok, hoedje en topje

Korte wikkelrokjes

Rokjes en topjes in groen met paars

8 oktober

Helaas, weer kon ik mijn belofte om vorige week te schrijven niet waarmaken. Ditmaal was voor de tweede keer mijn modem opgeblazen door het onweer. Zelfs op dit moment zit ik weer in een internetcafe omdat vandaag de hele computer het begaf. Ik heb een laptop dus misschien is de batterij of de adaptor stuk,  zal wel weer een duur grapje worden.

Nu wat heb ik allemaal te vertellen dit keer. In de eerste plaats is aan mijn relatie met Erhard sinds kort een einde gekomen. We hadden een relatie waarin ik de ene dag op handen werd gedragen door hem om vervolgens de volgende dag weer de grond in getrapt te worden. Na zoveel jaar breekt je dat uiteindelijk op. Ik heb er ook vrede mee dat er nu eindelijk een eind aan gekomen is.

Samen met de kids overlegd hoe nu verder en met zijn allen tot overeenstemming gekomen om ons met z'n allen er voor in te zetten om hier nog een poos te blijven. Maar goed, dan moet er natuurlijk wel brood op de plank komen. Met Erhard heb ik wel een soort financiele regeling getroffen omdat hij mijn bedrijf overneemt maar ik ben wat dat betreft ook graag financieel onafhankelijk.

Ik liep al een tijdje met verschillende ideeen rond maar het is en blijft moeilijk om je geld hier in Gambia te verdienen, tenzij je een heel goed zakenman/vrouw bent.

Wat ik nu ga doen is iets waarvan het mes aan twee kanten snijd; ik hoop er mijn brood een beetje mee te kunnen verdienen en daarnaast help ik ook nog Gambianen aan het werk, dus mooier kan het niet. Maar dan moet het idee/plan natuurlijk wel een succes worden.

Waar ik nu dan ook mee bezig ben is het volgende. Ik ben bezig om een kinderkledinglijn te ontwerpen en maak daarmee gebruik van de prachtige handgemaakte Tie & Dey stoffen. De kleding wordt niet hier maar in Nederland verkocht. Ik wil dit gaan doen door middel van zgn. kledingparty's. Ik ben op dit moment dan ook bezig om een totaalpakket te maken voor de consulentes die de kleding gaan verkopen. Een pakket bestaat uit ongeveer vijftig verschillende kledingstukken in allemaal verschillende tinten en disigns. De consulente gaat met dit pakket dus kledingparty's organiseren. De mensen kunnen ieder gewenst model en ook in iedere gewenste kleur bestellen. Dus wil men jurkje X  wat in het pakket bijv. blauw is, dan kan men dat ook in een andere kleur bestellen.

Omdat alles op maat en naar vraag gemaakt wordt duurt het vier weken voordat de betstelde spullen in Nederland zijn, maar dan heb je ook iets bijzonders. Bovendien helpt men mee om Gambiaanse mensen aan het werk te helpen. Hoe meer er verkocht wordt, hoe meer taylors ik nodig heb en des te meer mensen die de Tie & Dey voor me doen ik aan opdrachten kan helpen.

Daarnaast zullen er natuulijk ook nog accecoires bij verkocht worden en hebben de mensen de mogelijkheid om tafellakens, gordijnen, beddelakens en noem maar op te bestellen.

Dit soort stoffen is in Nederland haast niet te krijgen dus ik ben er van overtuigd dat er een doelgroep voor is. Ik richt me bewust op de groep kinderen t/m een jaar of 11, 12  omdat ze daarna toch steeds meer hun eigen keuze maken. Ook moet ik me niet richten op de fans van alle dure merken, die zullen dit soort kleding niet snel dragen. Nee, ik richt me meer op de mensen die van aparte dingen houden, natuurlijke materialen en handgemaakte produkten.

Als voorproefje heb ik alvast een paar foto's bijgevoegd.  En bovendien, mochten er zich onder de lezers moeders bevinden die het wel leuk lijkt om met mij samen te werken stuur me dan een mail. Mijn mailadres vindt je bovenaan deze pagina in het welkomswoord.

Verder nog een leuke foto bijgevoegd van Bionde en Alimatou die hun wekelijks was aan het doen zijn.

De kinderen zijn gelukkig allemaal weer naar school. Joshi gaat uiteindelijk morgen naar school. Hij moest heel lang wachten om te horen of er een plaatje voor hem was. Ze moesten op de school eerst kijken of er leerlingen waren die niet meer terugkwamen of waarvan de ouders het schoolgeld niet konden betalen.Vanaf morgen gaat hij dus naar de school van SOS-kinderdorpen. Alledrie de schoolgaande kinderen hebben nu hun eigen fiets en gaan op de fiets naar school, ze komen dan wel helemaal zwetend thuis maar,.. dat is goed voor hun conditie. De voorgaande school was een lokale overheidsschool, het onderwijs was echter waardeloos. Vaak waren de leraren niet eens in de klas. Maar goed, omdat ze toch nog geen woord engels spraken hebben we ze in eerste instantie maar op die school gedaan. Nu ze echter heel goed zijn in de Engelse taal gaan ze dus nu naar prive scholen. De internationale scholen zijn niet te betalen, helemaal niet als je er drie kinderen op moet doen.

Nu, dit was het weer voor deze week. Bedankt weer voor  het lezen. Ik hoop jullie volgende week weer een leuk verhaal te kunnen voorschotelen.

Groetjes, Geralda en de kids

Peter en Alimatou knippen de stof

Peter achter de naaimachine

Alimatou aan het naaien

Lobke en Abia in twee modelletjes

de meiden in de 'jongenspakjes'

Ballonjurken

Twee jurken, Abia houdt een peuterpakje in haar hand

Bionde en Alimatou met hun wekelijkse was

24 september

Zo,  eindelijk kan ik weer van huis uit de weblog bijwerken. Vorige week zat ik nog in een internetcafe. Achteraf bleek dat de modem van de pc was opgeblazen door het onweer. Nu heb ik een nieuw modem gekocht wat op zich wel werkt maar toch hebben we nog veel problemen, deze zullen dan wel door Gamtel komen. Het kan dus zo maar zijn dat ik er weer vanaf wordt gegooid.

Nu ja, ben ik ieder geval blij dat ik de weblog weer kan bijwerken. Vorige week vertelde ik al dat we inmiddels zijn verhuisd naar een andere compound en dat Karamba met de noorderzon is vertrokken. We zijn op vrijdag verhuisd en op zaterdag zei hij tegen me dat zijn broer in Senegal erg ziek was en dat hij daar graag naar toe wilde gaan.  Ook had hij geen geld dus daarom heb ik hem zijn 90 euro gegeven die ik voor hem in bewaring had. Dit geld had hij verdient met de workshops Tie & Dey en hij had mij gevraagd het voor hem te bewaren omdat het anders waarschijnlijk met knollen de pot in zou gaan.

Hij is dus op zaterdag vertrokken. Hij had zijn broer gevraagd om hier de zaken over te nemen. Zijn broer is een heel vroom moslimmannetje en behoorlijk irritant. Zo had ik na twee dagen al ruzie met hem omdat hij Sybol, het driejarig dochtertje van Karamba en Seeney behoorlijk liep te meppen met een sweeper (vegertje). Ik ben op hem afgestapt met de sweeper in mijn hand en ben behoorlijk tekeer gegaan tegen hem. Wat dacht hij wel niet om zo'n klein kint keihard te slaan, kon hij wel een volwassen man als hij? Heb gezecht dat ik hem ook wel kon meppen, hij was per slot een stuk kleiner dan ik. Dit stond meneer natuurlijk niet aan.   Bij ons op de compound is het een regel dat er geen kinderen worden geslagen, die afspraak heb ik gelijk de tweede avond van ons verblijf hier met Karamba en Seeney gemaakt toen Tida, het veertienjarig zusje van Seeney finaal in elkaar werd geschopt door haar zus. De broer van Karamba was hier ook van op de hoogte maar negeerde het gewoon.

Omdat meneer het niet pikte van een vrouw (ik dus) dat hij commentaar kreeg heeft hij de volgende dag zijn tas gepakt en is gegaan. Ik was er blij om, wat een etter zeg!

Nu ja, op donderdag hoorden we eindelijk wat van Karamba, en wel de mededeling dat hij eerlijk tegen me zou zijn en dat hij niet terugkwam. Hij ging naar Spanje toe. Omdat ik natuurlijk de verhalen goed ken van alle africanen die proberen naar Europa te komen, met name vele Senegalezen die via Tenerife naar Spanje proberen te gaan, waarschuwde ik Karamba het niet te doen. Het is een slopende en gevaarlijke reis, waar vele mensen bij verdrinken. Degene die Spanje wel halen worden al opgewacht, in kampen gestopt en voor het grootste deel teruggestuurd.

Karamba beweerde echter dat hij met het vliegtuig ging. Ik geloofde dat geen seconde omdat ik weet dat hij A geen paspoort heeft en B al helemaal geen geld om een dure vliegticket te kopen. Nu ja, ik kon op hem inpraten wat ik wou maar het hielp niets. Ook vertelde hij me dat hij Seeney al opdracht had gegeven om hier van de compound te vertrekken. Hij wilde niet dat Seeney hier bleef wonen omdat hij natuurlijk heel goed wist dat ik weer een andere watchman zou aannemen en Seeney kon hier natuurlijk niet blijven wonen terwijl er ook nog een andere man rondloopt.

Al met al is dit dus allemaal heel snel gegaan. Van Seeney hoorde ik ook dat Karamba inderdaad met een boot vanuit Senegal naar Spanje zou gaan en niet met het vliegtuig. Toen ik vroeg wat zij nu ging doen antwoorde ze dat ze ijs ging verkopen, ook had Karamba haar een paar duizend dalasie gegeven. Daaruit bleek dus ook dat alles van te voren was gepland, hoezo een zieke broer in Senegal?  Het rare was ook dat hij onze dvd speler die we hem hadden geleend had meegenomen naar Senegal.  Seeney had al vrij snel een andere compound gevonden waar ze kon wonen en was die zondag erop al vertrokken, dus ruim een week nadat we waren verhuisd.

Ik had Seeney nog aangeboden dat Tida anders wel kon blijven, op die manier zouden ze toch nog een vast inkomen hebben maar Seeney gaf daar geen toestemming voor. Al met al is het natuurlijk allemaal heel erg triest. Karamba laat zijn gezin hier zo maar in de steek omdat hij een gevaarlijke illusie naloopt, Seeney moet dan zo vertrekken met de kindertjes, heeft maar voor ruim anderhalve maand geld en moet het verder maar uitzoeken. Misschien hoort ze niets meer van Karamba, en dan? hoe komt ze aan geld?  Verder vond ik het erg triest omdat we toch een band met ze hadden opgebouwd, vooral met de kleine kinderen. Ben zelf bij de geboorte van Cherno geweest en dan opeens zijn ze weg.

Drie weken nadat ze vertrokken waren belde Seeney me weer op, om te vragen of Tida alsnog niet bij ons kon komen werken. Blijkbaar kreeg ze het toen al moeilijk. Helaas had ik toen inmiddels Alimatou al aangenomen, een jonge vrouw die op dat moment ook in moeilijkheden zat met haar vader en dolblij was dat ze hier kon komen werken en wonen.

Af en toe belt Seeney nog en een keer is Tida hier nog geweest. Ze heeft toen Bionde meegenomen voor een bezoek aan hun compound. Seeney zelf kwam Bionde toen terugbrengen. Zelf ben ik heel benieuwd of we nog wat van Karamba zullen horen.  De website die ik voor hem had gemaakt i.v.m. zijn Tie & Dey workshops heb ik maar verwijderd, ik kreeg er nog regelmatig reacties op en dus moest ik mensen teleurstellen.

Voor mensen die benieuwd zijn naar deze bootvluchtelingen, hier is een site die een zeer ontroerend filmpje laat zien met hele mooie muziek erbij:

www.studiosankara.com/sunugaal.html

Zeker de moeite waard dit filmpje.

Heb het filmpje ook aan Seeney nog laten zien voordat ze vertrok, ze leek er echter niet zo van onder de indruk.

Verder hebben we natuurlijk afgelopen vrijdag de presidentsverkiezingen gehad. We zijn op aanraden van vele mensen maar de hele dag thuis gebleven. Zaterdag waren alle stemmen geteld en Jammeh heeft de verkiezingen, die overigens zeer rustig zijn verlopen, weer gewonnen. Omdat Jammeh daar zo blij om is hebben de kinderen gelijk maar weer een weekje extra vakantie gekregen, en dat terwijl we zo blij waren dat ze morgen eindelijk weer naar school zouden gaan,  drie maanden thuiszitten is lang genoeg en zelf ben ik ook weer toe aan een beetje structuur. We gaan morgenochtend nog wel even kijken of hun school ook dicht is, het is namelijk niet duidelijk of de vrije week alleen voor overheidsscholen geldt of ook voor prive scholen. Dat kan geen enkele Gambiaan me dan ook vertellen. De een zegt dit, de ander weer dat. Dus morgen gewoon vroeg op, de nieuwe uniformen aan en maar kijken of de school open is. Zelfs de kinderen hopen dat dit inderdaad het geval is.

Nu dit was het weer voor deze week. Binnenkort komt er trouwens een stukje in de Margriet te staan over mij en de kinderen. Dit zou oorspronkelijk vorig jaar al geplaatst worden maar is om een of andere reden toen niet doorgegaan. Ben zelf erg benieuwd naar dit artikel. Zijn er onder jullie mensen die de Margriet toevallig lezen zou je die dan voor mij kunen bewaren? Hoe het dan hier een keer komt zien we dan nog wel, er gaan wekelijks honderden mensen naar Gambia. Bij voorbaat dank in ieder geval en tot de volgende week.

Groetjes Geralda en de kids.

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/Tieanddie3020.jpg[/IMG]

17 september

Hallo allemaal, daar ben ik dan eindelijk weer.

Het laatste bericht wat ik geplaatst heb dateerd al van juni.  Daarna werd het hele web-log gebeuren verhuisd en kwam ik er gewoon niet meer uit. Bovendien kreeg ik klachten dat de tekst onleesbaar was en de foto's niet meer zichtbaar. Nu is het me dus eindeijk weer gelukt om er op te komen.

Er is heel veel gebeurd sinds juni, te veel om hier op een pagina weer te geven. Laat me in ieder geval even vertellen hoe de situatie op dit moment is.

De bedoeling was dus een jaar geleden dat ik hier met de kinderen in eerste instantie voor een periode van 9 maanden heen zou gaan. Deze periode zagen we als een soort try-out. Als het niet beviel zouden we in juni/july teruggaan naar Nederland, beviel het wel dan zouden we kijken hoe dan verder.

Nu het feit dat ik hier nog steeds zit zecht dus eigenlijk al genoeg. Het bevalt ons hier heel goed en dus hebben we besloten om er in ieder geval nog een jaar achteraan te plakken. Wel hebben we inmiddels een ander en goedkopere compound gevonden, we zijn daar begin augustus naar toe verhuisd. Joshi en Lobke zijn voor drie weken in Nederland geweest om hun vader te bezoeken en hebben het erg leuk gehad. Wel werden ze gelijk weer geconfronteerd met het heerlijke Nederlanse weer.

Maar goed, de zomervakantie (lang) zit er weer bijna op, volgende week op 25 september beginnen eindelijk de scholen weer. De kinderen gaan nu niet meer naar de lokale school maar zullen naar prive scholen gaan. Ze beheren de Engelse taal nu goed genoeg en zijn weer toe aan wat beter onderwijs. Joshi gaat waarschijnlijk naar de school van SOS-childrens-village en de meiden gaan naar Mrs.Ndous, een goede prive school waar alle kinderen van hoge Gambiaanse pieten opzitten. De Nederlanse lessen gaan volgende week ook weer beginnen dus gelukkig komt de structuur weer een beetje terug.

Daarnaast heb ik verschillende plannen het afgelopen jaar de revue laten passeren, plannen genoeg alleen de uitwerking is toch vaak moeilijker als gedacht. Van de twee concrete plannen die nu overgebleven zijn ga ik me in ieder geval op korte termijn met een daarvan bezig houden. Wat deze plannen concreet in houden hoop ik jullie dan ook spoedig te kunnen melden.

Met Bionde gaat het verder ook goed, ze heeft nog steeds dikke verkering met Peter en ze heeft gelukkig een goede vorm van dagbesteding gevonden. Ze helpt nu een Zuid-Afrikaans echtpaar dat hier werkt. Ze hebben twee kleine meisjes van 5 en 6 jaar oud. Bionde haalt de meisjes s'middags uit school, maakt lunch voor ze en houdt ze de rest van de middag bezit met knutselen, spelen, zwemmen etc.  Dit gezin had eerder een Gambiaanse vrouw die ook de huishouding deed maar dit bleek in de praktijk niet te werken. De vrouwen hier zijn nu eenmaal niet gewend om kinderen op een leuke manier te stimuleren, dus nu houdt Bionde zich met de meisjes bezig en het Gambiaanse meisje met de huishouding.

Op dit moment zit ik wel weer in een internetcafe dus helaas kan ik weer geen foto's plaatsen, waarschijnlijk is de modem van mijn laptop kapot dus die moet ik eerst laten vervangen.  Hopelijk is dit probleem ook weer snel opgelost zodat ik weer lekker iedere week de web-log kan bijwerken. Over Karamba moet ik ook nog een heel verhaal schrijven, daar hebben we ook weer heel wat mee meegemaakt, maar dat de volgende keer.

Ben in ieder geval blij dat ik weer op mijn web-log kan, ik kreeg altijd veel leuke reacties en heb door deze web-log ook veel leuke mensen ontmoet. Dit werd de laatste tijd duidelijk minder.

Nu ik hoop snel weer meer te kunnen schrijven, ik hou het nu kort omdat het toch wat minder is in zo'n internetcafe.

Vriendelijke groetjes  Geralda, Bionde, Joshi, Lobke en Abia

18 juni

Zo, hehe  ik ben er weer. Eerst heel veel toestanden gehad, daarna kon ik niet op de beheerpagina van deze weblog komen. Hier alvast wat foto's van vorige week. Mijn zoon Hinco is hier van 12 junin t/m 26 juni, zijn eerste bezoek aan Gambia,

Zoals jullie hieronder kunnen zien heb ik toch nog problemen met het beheren, de foto's onderstaand worden nu alleen maar weergegeven in tekst. Geen idee wat het probleem is.

Nu eerst maar mailen naar de beheergroep van deze Web-log.

Dacht ik het eindelijk allemaal in de vingers te hebben, gaan ze de hele boel veranderen en verhuizen, balen hoor.

Nu ja, ik hoop zo spoedig mogelijk weer een normale update te kunnen geven.

Groetjes Geralda

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/koeienophetstrandinBanjul.jpg[/IMG]

koeien op het strand van Banjul

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/HincoaandecolaopdeAlbertmarket.jpg[/IMG]

Hinco op de craftmarket van Banjul

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/talkingdrum.jpg[/IMG]

Talking drum op de bruiloft

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/maskerade.jpg[/IMG]

maskerade op de bruiloft

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/hincoopdebruiloft.jpg[/IMG]

De kinderen op de bruiloft

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/debruiloftsband.jpg[/IMG]

de bruiloftsband

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/karambaindeboom.jpg[/IMG]

Karamba in de grote boom bij de krokedillenpool in Bakau

[IMG]http://i33.photobucket.com/albums/d87/fotogambia/joshibijdekrokedel.jpg[/IMG]

Johshi 'aait' een krokedil

4 juni rootsfestival

Hoi allemaal,

Morgen volgt het gebruikelijke weekelijkse verhaal.

Voor nu alvast; heb vandaan een nieuwe web-log aangemaakt met bijna 200 foto's van het rootsfestival 2006 wat gisteren gehouden werd in het Independent Stadion in Bakau.

Geen tekst, alleen maar foto's      Nieuwschierig? hier is het adres:

www.rootsfestifal2006.web-log.nl

Joshi heeft per ongeluk in typefout in de titel gemaakt maar goed, het belangrijkste is dat je er kunt komen (festival met een tweede f  in plaats van een v  festifal)

Omdat het zoveel foto's zijn zal het wel even duren eer dat je computer ze allemaal heeft binnengehaald

Groetjes Geralda

28 mei

28 mei alweer, we zijn hier al weer zeven maanden. Deze week weer druk geweest met een aantal dingen, het begint al een beetje op z'n Nederlands te lijken. Natuurlijk druk bezig geweest om de Nederlanse lessen goed voor te bereiden. O.a. voor iedereen een cassettebandje gemaakt zodat men de uitspraak van de Nederlanse taal thuis goed kan oefenen. Daarnaast het e.e.a. overgenomen uit het lesboek en dit voor iedereen uitgeprint. Verder de structuur van de les uitgedacht en op papier gezet. Zo kan ik mooi iedere week de les voor de volgende week weer voorbereiden. Verder natuurlijk met de barbershop van Shegun bezig geweest. Een aantal keren naar Serrekunda geweest om spullen met hem te kopen. Het laatste bedrag heb ik hem zelf in handen gegeven en daar heeft hij de laatste spullen voor gekocht. In totaal had ik 210 euro bij elkaar gekregen. Hier is voor gekocht: Bouwmaterialen zoals hout, board, spijkers, beton, verf, zand, hang en sluitwerk e.d. om het winkeltje te kunnen bouwen. Verder de huur voor drie maanden vooruitbetaald. De tondeuse en scharen liet Shegun uit Nigiria komen, maar de kappersstoel, de kammen, de cremes, het vinyl voor op de vloer, een radio, een ventilator en niet te vergeten een kleine generator hebben we allemaal in Serrekunda gekocht. Met al deze spullen was het geld er ook doorheen. Ik had gehoopt iets meer bij elkaar te kunnen krijgen zodat ik bijvoorbeeld de huur voor een jaar kon betalen en een nieuwe generator. Nu hebben we een tweedehands gekocht. Goed op het budget gelet en zijn er net mee uitgekomen. Wel had Shegun iedere keer weer nieuwe dingen die hij toevoegde aan de lijst. Ik moest hem echt duidelijk maken dat hij prioriteiten moest stellen. Bovendien gaat hij vanaf volgende week geld verdienen met zijn shop en kan hij dan ook nog het e.e.a. zelf investeren. Maar goed, hij is dolgelukkig met zijn shop en hoopt nu eindelijk wat te bereiken. Zijn doel is om op een gegeven moment terug te keren naar zijn familie in Nigeria maar niet met lege handen. In ieder geval iedereen die een bijdrage heeft geleverd namens Shegun heel erg bedankt. Misschien heb ik volgende week nog een foto van de shop als hij helemaal af is, dus ook met decoraties aan de buitenkant. Verder waren de kinderen afgelopen donderdag weer eens vrij, ik wist alleen niet waarom. Toen ik mijn moeder echter s'avonds sprak op msn bleek het dus Hemelvaartsdag te zijn. Zo zie je maar dat dit soort dingen ook helemaal aan je voorbij gaan hier. Binnenkort is het natuurlijk Pinksteren maar het gekke is dat ze hier nooit geen tweede dag hebben zoals bij ons 2e paasdag, 2e kerstdag of 2e pinksterdag, ben dus benieuwd of de kinderen dan op maandag weer vrij zijn, tweede pinksterdag dus. Bionde is inmiddels gewend op haar nieuwe werk. Het is een nurseryschooltje hier vlak in de buurt. Ook hier wordt helaas toch regelmatig geslagen met de stok, zelfs bij zulke kleine kinderen dus. Voor de rest bestaan de lessen uit continu herhalen van woorden en zinnen, steeds maar door. De stof wordt er dus gewoon ingestampt. Stromen er tussendoor kinderen in dan moeten die gewoon meedoen met de meute, ook al snappen ze er niets van en spreken ze nog geen woord Engels. Bionde is wel vriendin geworden met een van de juffen, ze is vanmiddag met haar naar het strand geweest. Verder weinig bijzonders gebeurt deze week. Gisteren was het weer 'nationale schoonmaakdag' en konden we dus niet de weg op tot 13.00 uur. Ik moet er wel steeds om denken, heb geen zin meer om door de politie aan de kant te worden gezet zoals me al eens eerder is gebeurd. Verder wennen aan mijn nieuwe kapsel, de dreadlocks. Iedere dag moet ik mijn haar en ook dat van Abia behandelen met wax en iedere dread rollen tussen mijn handen zodat er na verloop van tijd ook echte dreadlocks ontstaan, wel een werk hoor. Goed, dit was het weer voor deze week. Misschien dat jullie merken dat de verhalen wat minder spannend/leuk worden. Als dit zo is dan komt dat deels omdat het hier voor ons allemaal steeds gewoner gaat worden, we nemen niet meer overal de camera mee naar toe en zo en ik merk dat ik minder opmerkzaam wordt, het gaat gewoon worden. Enerzijds is dat wel jammer. In ieder geval zal ik blijven proberen om toch nog leuke verhaaltjes te blijven schrijven. Groetjes Geralda De shop is bijna af, alleen nog de decoratie aan de buitenkant Typish Gambiaans shopje, Shegun is er blij mee Shegun in zijn shop Met de kinderen voor zijn shop Zaterdagavond bij het kampvuur met z'n allen

Excuses aan iedereen, vorige week wel de foto's geplaatst maar helaas niet aan toe gekomen om het bijbehorende verhaal te plaatsen, doe ik bij deze dus.
In eerste plaats kan ik iedereen die voor een paar weken naar Gambia komt aanraden om zeker een keer naar de Cassamance in Senegal te gaan, qua natuur is het er erg mooi, zeker als je er de tijd voor neemt. Op zich is ook het hele visum gebeuren niet echt ingewikkeld. Wel handig om iemand mee te nemen die er in thuis is. Voordat je echter bij de grens is moet je eerst nog over een stuk weg (na Brikama rechtsaf) van ongeveer 14 km. wat vrijwel onbegaanbaar is. Je hebt er in ieder geval een hoge auto voor nodig. Ik vond het echt afzien, maar ja, ik ben nu eenmaal geen twintiger meer. Een maal bij het grensgebied moesten we op drie plaatsten stoppen. Eerst in Gambia, waar er een stempel in mijn paspoort werd gezet en vervolgens twee keer in Senegal, bij de eerste kreeg ik een 'visum' voor een aantal dagen en bij de tweede een soort vergunning om met mijn auto Senegal in te mogen rijden. Toen dachten we dat gehad te hebben maar na een kilometer of 10 werden we aangehouden bij een politiepost, die beweerde dat we ook een vergunning moesten hebben voor al de bagage op ons dank. Na veel gepraat door Karamba konden we uiteindelijk doorrijden ware het niet dat we weer twintig km verderop weer moesten stoppen, dit keer bij een soort douane. Alles moest van het dak af, alle tassen werden nagekeken, alle zakken met kleding etc. etc. Natuulijk niets te vinden. Gelukkig scheelde het wel dat ze in Senegal dan niet zo om geld gaan zeuren. Nu ja, na dit oponthoud konden we gelukkig weer doorrijden. De wegen zijn in Senegal gelijk als je de grens over bent gelijk een stuk beter, heerlijk 'ongestoord' door te kunnen rijden is ook wel eens lekker. Na de grote stad Zuigzignour werden de wegen wel wat slechter maar nog niet zo slecht als sommige wegen hier.
Al met al hebben we er 7 uur over gedaan om naar de compound van Karamba's broer te komen, de afstand in totaal was nog geen 200 km. maar goed, we hebben wel van al het natuurschoon genoten.
Op de compound van Karamba's broer werden we hartelijk ontvangen en binnen een half uur zaten alle kinderen uit het dorp ons aan te staren. Toubabs zie je daar niet echt veel dus we voelden ons net aapjes die werden bekeken.
Nadat we alles hadden uitgepakt en op zijn plaats hadden gezet stelde Karamba voor om in de rivier te gaan zwemmen, nu daar hadden we allemaal wel zin aan. Badpakken aan en met de auto naar de rivier. Een 'broer' van Karamba had een bootje waarmee we het water opgingen.
Het water was gewoon lauw-warm en erg ondiep, je moest een heel eind de rivier inlopen om het water uiteindelijk tot je heupen te laten stijgen. Abia had verschillende wondjes op haar benen en armen en omdat het water zout was ging ze snel weer de boot in. Terwijl ik bij haar bleef zitten zag ik aan de over dat de paarden hun dagelijks wasbeurt kregen, ook kwamen er steeds meer kinderen richting ons bootje aangezwommen.
Na het zwemmen begon het al te schemeren, weer bij de compound aangekomen waren de vrouwen al druk in de weer met het eten. We hoefden ons volgens Karamba niet in te smeren met muggenolie omdat er daar geen muggen waren. Toch maar voor alle zekerheid ingesmeerd.
Het slapen ging moeilijk, heel erg warm, vreemd bed en veel lawaai buiten, Karamba en Seeney moesten natuurlijk veel bijpraten met al hun familie en vrienden die ze in jaren niet hadden gezien.
Uiteindelijk toch in slaap gevallen.
De douce en het toilet waren lokaal, gat in de grond en een paar bakken water, maar goed we hebben ons er mee gered. Gelukkig was er een gasfles aanwezig waarop ik mijn zo broodnodige kopje koffie toch nog kon maken. (erg he?)
De volgende dag vroeg wakker, toen ik de compound uitliep zag ik opeens twee Seeney's. Ik wist dat Seeney een tweelingzuster had maar toch kijk je raar op als je er opeens twee ziet die zoveel op elkaar lijken, alleen qua stem kon ik ze uit elkaar houden maar voor de rest... twee druppels water!
Na het ontbijt vertrokken naar een paar dorpen verderop waar de familie van Seeney woont.
Ook daar werden we weer door het hele dorp achterna gerend door alle kinderen.
Je zou verwachten dat Seeney en Tida, die hun moeder jaren niet hebben gezien, erg emotioneel reageerden op dit weerzien maar niets is minder waar; een korte omarming en gelijk doorgaan alsof er nooit iets is gebeurt. Ik vond dit wonderbaarlijk om te aanschouwen. Even na aankomst alweer vertrokken met Karamba om naar de bananenplantage van Seeney's vader te gaan.
Onderweg kwamen we hem tegen en stapte hij bij ons in de auto. Mooi om te zien zo'n grote plantage en Abia was natuurlijk helemaal blij toen er drie grote trossen bananen aan ons werden meegegeven.
Het weerzien met vader was voor Tida en Seeney emotioneler als met hun moeder maar ook dit was weer opmerkelijk kort maar krachtig.
Seeney was ondertussen al druk bezig om met alle vrouwen weer het eten te bereiden, gelijk aan het werk dus.
Seeney's moeder had een pasgeboren baby op haar rug. Ik dacht nog bij mezelf 'waarschijnlijk een kleinkind of zo van haar' maar niets bleek minder waar, ze was zelf zes weken daarvoor nog bevallen van haar twaalfde kind of zo. Seeney en Tida hadden dus een zusje van 6 weken waar ze niets van af wisten en die baby is dus officieel te tante van Mohammed, Sybol en Cherno.
Seeney's ouders waren ook niet zo heel oud, ik schat ze zo rond de 45 dus Seeney is waarschijnlijk als oudste dochter geboren toen haar moeder een jaar of twintig was.
Het was een hele grote compound. Seeney's vader woont er met 3 vrouwen en tig kinderen en een broer van Seeney's vader, die imam is, woont er ook met zijn 3 vrouwen en tig kinderen. Al met al een man of veertig schat ik zo.
Er was een hele grote slaapkamer waar 6 tweepersoons bedden stonden. Hier sliepen de vrouwen met al hun kroost. Verder slapen de vrouwen om de beurt twee nachten bij hun man, gelukkig voor de man heeft hij een avond in de week een rustavond.
De mannen hadden wel allebei hun eigen slaapkamer (beter gezegd verwekkamer).
We werden door de Imam nog geroepen en hij vertelde ons hoe blij hij was met onze komst en hoe dankbaar dat hij zijn familie weer terug kon zien dankzij ons. Ook bedankte hij ons voor de zak rijst en de suiker die we hadden meegenomen.
Ondertussen was het rond Abia opmerkelijk stil, normaal gesproken is zij altijd aandrukkelijk aanwezig. Al snel kwam ik erachter waar ze uithing, ze zat met een heleboel kinderen uit het dorp onder een boom casuenoten te roosteren en te kraken om deze vervolgens natuurlijk naar binnen te werken.
Verder werd het steeds drukker en drukker met kinderen uit het dorp, uiteindelijk heb ik een plekje achter de compound opgezocht om even rustig te kunnen zitten. Ik weet nu hoe een aap in de dierentuin zich voelt zeg. Op een gegeven moment is het echt niet leuk meer. De kinderen werden steeds weer weggestuurd maar vijf minuten later waren ze er opeens allemaal weer.
Verder een fijne dag gehad, er was een lekkere maaltijd (domoda) gemaakt. Tijdens het eten kregen we nog wat gezelschap van een hen met haar kuikens.
De dag was veel te snel voorbij en voordat we het wisten moesten we al weer terug naar de compound van Karamba's broer die met het avondeten op ons wachtte.
Tida was in tranen, ze wilde graag bij haar ouders blijven, ik had wel met haar te doen. Ze moest natuurlijk mee van Karamba. Wel heel erg sneu hoor voor zo'n jong meisje om je ouders zo lang te moeten missen. Van mij had ze mogen blijven maar ik had er geen zeggenschap in.
Toen we aankwamen bij de broer van Karamba was het inmiddels al donker en was het eten al klaar. Met een afgeladen auto vol bananen, mango's en casuenoten kwamen we er aan. Onderweg nog een bijna-ongeluk gehad door een varken wat plotseling de weg op rende. Abia en Lobke waren bedolven door de bananen omdat Karamba plotseling zo hard moest remmen
S'avonds nog gekeken in het dorp hoe ze grote waterkruiken van klei aan het bakken waren volgens de 'raku' methode. De door de zon gedroogde klei-kruiken worden in het vuur gebakken en hebben als ze klaar zijn een mooi terracotta/zwart vlekpatroon. Bovendien zijn ze helemaal waterdicht en dus zeer geschikt als waterkruik. Ik had er graag een mee willen nemen maar was er van overtuigd dat hij Gambia niet heelhuids zou bereiken met die slechte wegen.
De volgende ochtend op tijd opgestaan, ontbeten en de boel weer ingepakt om de terugreis te aanvaarden. Deze duurde iets korter als de heenweg omdat het hele controleposten gebeuren nu makkelijker verliep, we reden immers richting grens.
Om het verhaal niet nog langer te maken, het was zeer de moeite waard, we hebben echt genoten en ik was voor Karamba, Seeney en Tida heel blij dat ik ze op deze manier een beetje gelukkig kon maken omdat ze hun naaste familie weer zagen, maar goed, des te treuriger was ook weer het afscheid. Ik kreeg nog een presentje mee van Karamba's broer; een levende kip. Het arme dier heeft de hele terugweg met opgebonden poten onder de stoel van de auto gezeten. Wel af en toe wat water gegeven wat hij dan gulzig opdronk.
Bionde, die was thuisgebleven om om Mohammed en Sybol te passen was blij dat we weer terugwaren. Ze had al dagen zonder water gezeten en had dus moeilijk kunnen koken en schoonmaken. Gelijk maar aan het werk dus om de boel weer te poetsen, in die paar dagen was er zoveel stof gevallen dat de witte verandavloeren er oranje uitzagen. We kwamen trouwens met meer thuis als dat we vertrokken waren, voornamelijk fruit en noten en palmolie. Karamba voelde zich dus een rijk man.

Voor de rest over afgelopen week weinig te melden. Bionde is nu aan het werk bij een nurseryschooltje in Bakau, vrienden van mij uit Nederland zijn weer hier, verder druk bezig om de kapper met zijn winkeltje te helpen en zijn materialen te kopen (totale opbrengst was 210 euro dus nog iedereen bedankt voor zijn gulle gift) Als het winkeltje klaar is zal ik wat foto's maken om te laten zien wat het geworden is. Verder ben ik druk met het voorbereiden omdat ik binnenkort ga beginnen met het geven van een cursus Nederlands voor Gambianen.
Nu ja, ik verveel me niet dus.
Geen nieuw foto's deze week, volgende week weer, tot dan.
Groetjes Geralda

bepakt en bezakt onderweg

mooie bossen onderweg

Cherno (5 maand) is natuurlijk ook mee

onderweg

Compound karamba's broer, ons tijdelijke 'hotel'

op de bananenplantage

bananen

paarden wassen in de rivier

Seeney met haar tweelingzus

Seeney's en Tida's familie

gezelschap tijdens het eten

Abia helpt met het roosteren van de casuenoten

baby behangen met juju's ter bescherming

Hoi allemaal,
Allereerst excuses voor hetgeen ik vorige week vergeten ben te vertellen.
Twee weken geleden heb ik geschreven over de problemen met Karamba en hoe ik die dacht op te lossen nl. door een 'functieomchrijving' voor hem op papier te zetten en hem dat voor te leggen.
Wel ik kan jullie vertellen dat dit een goede slag is geweest, hij stemde er - op wat kleine tegenstribbelingen na - mee in en ik moet zeggen dat sinds die tijd de dingen beter werken.
Hij volgt nu keurig zijn schema en ik hoef bijna niet meer te zeggen wat hij moet doen. Ook stapelen de dingen zich nu niet meer zo op. Voorheen stond de hele tuin wel eens vol met onkruid.
Pas als ik hem vroeg er wat aan de doen deed hij dat. Nu gaat hij standaard iedere dinsdag onkruid wieden. Iedere tuinkenner zal weten dat dit in een tuin ook wel nodig is.
Maar goed, vorige week was ik dit helemaal vergeten.
Verder weer een rustige week gehad, voor Bionde nog geen andere vrijwilligersplek gevonden dus daar moeten we nog mee aan de gang. Verder heb ik eindelijk wat mensen kunnen begeleiden in het internetcafe voor blinden.
Ze hebben hier 3 computers met een speciaal spraakprogramma voor blinden, prachtig gewoon. Bovendien werkt het programma heel erg simpel, tenminste als je niet blind bent en aan een toetsenbord bent gewend. De blinden die het internetcafe bezoeken zijn mensen die leraar of leerling zijn van de blindenschool. Ze kunnen allemaal typen op een typemachine en op een braillemachine maar ik merkte dat een toetsenbord - met allemaal extra toetsen - toch nog heel moeilijk was. De mensen die daar rondlopen hebben er echter geen kaas van gegeten hoe je een blind iemand moet leren omgaan met de p.c. Zelf heb ik altijd met mensen met een beperking gewerkt maar niet met mensen met een visuele beperking.
Ik merkte op een gegeven moment dat een van de jongens steeds tegen een blinde jongen zei "delete", "delete". Ik moest hem toen eerst uitleggen dat de blinde jongen niet eens weet wat een deleteknop is en waar die op het toetsenbord te vinden is.
Ook het menu van een programma begrijpen is natuurlijk erg moeilijk voor een blind iemand.
Je start in het hoofdmenu en kunt van daaruit verder gaan naar onderliggende menu's.
Taak dus om dit eerst heel concreet uit te leggen aan de blinde mensen, anders hebben ze geen idee waar ze zich in he menu bevinden.
Nu ja, er waren in iedere geval mensen nu en ook electriciteit. Nu alleen nog de internetaansluiting, maar eerst de mensen maar eens leren omgaan met het toetsenbord en het programma.
Verder nog weer Nederlans bezoek gehad, Petra van de stichting Read to Grow is op bezoek geweest. Was weer gezellig.
Verder heeft de jongen die ik ga helpen met zijn 'kapperswinkel' al een leuke lokatie gevonden voor een redelijke prijs. Als ik het bedrag rond heb kan hij dus zijn eigen bedrijfje openen. We zijn er nog niet helemaal dus giften zijn nog welkom.
Verder hebben we dit keer een langdurige telefoonstoring gehad, waardoor we dus weer een tijd niet op internet konden en ook niet konden bellen. Daar mijn mobiel een tijdje geleden ook al is gestolen is dat dus wel heel erg lastig.
Toen we eindelijk weer op internet konden heb ik naar allerlei pagina's over dreadlocks zitten kijken. Een tijdje geleden had ik zelf 'nep' dreadlocks in laten zetten maar die vielen er zo weer uit.
Voor mij dus nooit meer een Gambiaanse Salon.
Abia wilde ook graag dreadlocks (echte) en nadat ik uitvoerig op het internet bestudeerd had hoe het proces is zijn werk gaat de gok maar genomen en van haar dus een echte 'rasta-baby' gemaakt.
Ik moet zeggen, het staat haar weer geweldig, ze heeft er echt een koppie voor. (zie foto's)
Volgende week ga ik er zelf aan geloven, ik moet nu alleen eerst nog een ander leren hoe het moet.
De foto's van deze week zijn van mindere kwaliteit maar ik heb in iedere geval wat foto's. Omdat we net gisteren dit alternatief bedacht hebben zijn het dus bijna allemaal foto's van Abia en haar dreadlocks (excuses, maar het is echt geen pagina over Abia alhoewel ze erg fotogeniek is)
De trip naar Senegal die voor deze week gepland stond gaat helaas niet door omdat Erhard -die eigenlijk zou komen - door omstandigheden nu niet komt.
Wel zijn we misschien van plan om dan als alternatief naar Casamas Senegal te gaan om Karamba's familie/dorp te bezoeken. Tida kan dan ook mee en kan eindelijk na vijf jaar haar vader en moeder weer eens terug zien.
Volgende week komt Joukje weer. Zij was een paar weken geleden met haar man voor het eerst in Gambia en heeft eigenlijk gelijk na thuiskomst alweer een weekje geboekt, dit keer komt ze met haar zoon. Ze verblijft net als de vorige keer weer in Badala Park maar we zullen ongetwijfeld weer wat dagen samen doorbrengen.
Nu dit was het weer voor deze keer.
Tot de volgende log.
Groetjes Geralda

Abia zit op msn met een vriendinnetje uit Nederland

Het maken van de dreadlocks bij Abia

Punkie

leuk koppie he?

ook nog een nieuw aanwinst

Deze week weer geen actuele foto's. Helaas is mijn camera nu helemaal kaduuk. Ik heb wel wat foto's uit de 'oude doos' geplaatst, zijn ook leuk hoor.
Erhard komt 8 mei een week hier en ik zal hem mijn camera dan meegeven ter reparatie en dan kan ik zijn camera hier houden zodat ik toch nog gewoon actuele foto's kan plaatsen.
Vandaag bij jullie dus koninginnedag, bij ons niets van te merken.
Wat hebben we deze week allemaal meegemaakt?
Allereerst ben ik met Bionde gaan oefenen om met de lokale bush-taxi naar haar werk te gaan. Ze moet er vanuit Bakau totaal vier nemen om uiteindelijk op haar werk te komen. Het leek aardig goed te gaan tot de derde dag. Toen is ze in een bushtaxi gestapt waar net iedereen uitstapte en zat ze dus met twee jongens alleen. Die maakten gelijk van de gelegenheid gebruik en probeerden haar 100 dalasi i.v.p. 5 dalasi af te persen onder druk. Gelukkig hield ze tegenwoordigheid van geest en heeft ze de chauffeur van zich afgeduwd, geschopt en is het busje uitgevlogen, wat nog niet eens aan het rijden was. Wel zei ze dat ze nooit meer met een bushtaxi ging, wat ik ook heel begrijpelijk vind. Ze is per slot pas 17 en een makkelijke prooi. Nu hebben we dus wel een probleem omdat ik het niet zie zitten om twee keer per dag naar Sukuta te gaan. Dan ben ik s'ochtends een uur kwijt en s'middags ook nog eens en heb ik dus weinig meer aan mijn dag.
Bovendien moeten de andere kinderen ook naar school en komen rond dezelfde tijd thuis.
De enige oplossing is dus naar een andere plek zoeken die iets dichter in de buurt is.
Verder kreeg ik laatst al de vraag van wat mensen of ik ze geen Nederlands kon leren, hen gezegd dat ik dat wel zou kunnen maar dan ik een groepje. Toevalligerwijs wees Erhard mij op een oproep op Gambia.pagina waarin iemand de vraag stelde voor haar Gambiaanse vriend die ook Nederlands moest gaan leren. Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb zelf ook een oproep op Gambia.pagina geplaatst en ga nu half mei beginnen met een groep.
Veel Gambianen hebben hun vriendin of vriend in Nederland wonen en willen dus graag die kant op.
Als dat gewoon voor een vakantie is hoeft dat nog geen probleem te zijn maar als ze echt voor langere tijd willen (langer dan drie maanden) dan moeten ze tegenwoordig een verplicht examen doen in het land van herkomst. (basis inburgering Nederland)
Dit examen bestaat uit twee delen: A kennis van de Nederlanse taal (spreken en begrijpen) en B: een stukje kennis over de Nederlanse samenleving en gewoonten.
Hiervoor moet men dan een lespakket aanschaffen van 62 euro.
Wat ik nu ga doen is het volgende; ik start dus met een groepje Gambianen een cursus die zich enerzijds richt op de voorbereiding van dit verplichte examen en anderzijds op de Nederlandse taal.
De eerste groep zit al vol dus dat geeft aan dat er zeker behoefte aan is.
Bovendien hoeven de mensen ook het dure pakket niet aan te schaffen omdat ik dat dan gewoon in huis heb.
Ik heb 1 slaapkamer al omgetoverd tot 'klaslokaal'. Ziet er alleen nog wat kaal uit. Erhard neemt in mei een kaart van Nederland mee en ook een Nederlanse vlag om de boel wat op te vrolijken.
Helaas kan ik nu dus geen foto van het lokaaltje plaatsen.
Mochten er onder jullie nog mensen zijn die binnenkort naar Gambia komen en nog typish Nederlandse spullen over hebben (en ruimte in de bagage om ze mee te nemen) dan hou ik me aanbevolen.
Verder zijn er wat mensen hier die ik wil gaan helpen om hun eigen bedrijfje op te zetten, hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet maar het zal in ieder geval wel via donaties moeten. Dus als er iemand een paar euro's overheefd? Je weet dan in ieder geval zeker wat er met je geld gebeurd.
Ik zei al tegen joshi (mijn zoon) dat hij maar eens moest mailen naar zijn school in Nederland. Misschien kunnen de kinderen daar wel wat geld inzamelen voor een paar kleine projecten.
Mocht dit gaan lukken zal ik ook uitgebreid verslag doen op deze web-log.
Iedereen kan mij altijd mailen met vragen. (fotogambia@gmail.com)
Nog 1 week en dan komt Erhard dus weer eindelijk, zoals al eerder genoemd gaan we dus hopelijk een dag of vijf naar Senegal, is weer eens iets anders.
Dit was het weer voor deze week,
groetjes Geralda & Co

Bionde en Sybol zijn in slaap gevallen op de bank

Abia nadat ze haar vlechtjes er uit heeft gehaald

Jarama, een Libanese winkel waar wij vaak spullen kopen

Bionde en Abia, gekke bekken trekken voor de web-cam

Abia speelt schaak (was in november, ze is hier nog erg witjes)

Helaas, deze week geen foto's bij de log. De camera heeft kuren. Eerst had ik van de week leuke foto's gemaakt van ons bezoek aan het monkeypark bleek de camera op filmen te staan waardoor ik allemaal kleine filmpjes had gemaakt.
Nu maak ik een foto en als ik dan terug kijk dan ziet de foto er uit alsof ik door de luxaflex naar buiten kijk, er zit dus een heel raster voor.
Hopelijk kom ik er deze week achter wat er aan de hand is, moet alle menu's goed doorspitten en kijken wat het zou kunnen zijn.
Dat is het nadeel als je niet erg technisch bent. Zo ging ik afgelopen vrijdag - onze poetsdag- de computer afstoffen terwijl hij nog aan stond. Opeens was het beeld een kwartslag gedraaid. Van alles geprobeerd om het weer goed te krijgen maar niets lukte. Uiteindelijk on line hulp van mijn broer gehad, het bleek een kwestie van een paar knoppen indrukken, waarschijnlijk dezelfde knoppen die ik s'ochtends tijdens het afstoffen had geraakt.
Verder van de week niet veel bijzonders gebeurt, het is weer rustig nu de Nederlanse en Belgische kennissen allemaal weer terug zijn.
Erhard komt 8 mei (eindelijk) weer deze kant op voor een week, hij is eind januari voor het laatst geweest dus dit keer heeft het wel erg lang geduurd. Als alles goed gaat gaan we dan vijf dagen naar Senegal om daar een safaripark te bezoeken, dat word dus vast een leuk verhaal met mooie foto's.
Deze week wel erg aangelopen tegen de nadelen van het samen wonen met een Gambiaans gezin op een compound. De vele voordelen en leuke dingen heb ik al een aantal keren genoemd en die blijven natuurlijk ook, maar er zijn ook nadelen. Nog niet eens zozeer van het feit dat we met een Gambiaans gezin op een compound wonen maar meer de nadelen van het hebben en het omgaan met 'personeel'.
Officieel is Karamba natuurlijk onze 'compoundmanager' (klinkt vriendelijker als watchmann/gardener) en Seeney voor een deel onze 'interieurverzorgster'.
We hebben met Karamba in het begin niets op papier gezet maar gewoon mondelinge afspraken gemaakt en hem verteld wat we van hem verwachten.
Zelf ben ik niet gewend om met personeel om te gaan, bovendien wil ik anderen niet 'lager' behandelen als mezelf, wij zijn per slot allemaal gelijk.
Toch blijkt in de praktijk dat zo'n verhouding voor een Gambiaan (Karamba in dit geval) niet duidelijk en overzichtelijk is.
Naast het feit dat ik zijn 'baas' ben wil ik hem ook gewoon als vriend behandelen. Alleen de laatste tijd wordt dat steeds moeilijker, hij verleent zichzelf steeds meer privileges, loopt af en toe te snauwen tegen mij of de kinderen, laat zijn vrouw de helft van de tijd zijn taken doen etc. etc.
Op een gegeven moment barst dan de bom. Ik voelde me de laatste tijd zelfs niet meer prettig op sommige momenten als hij sjagarijnig was.
In heb begin heb ik ook vele gesprekken met hem gehad over verschillende dingen, om maar tot hem door te dringen en dingen duidelijk te maken.
Ik heb wel eens tegen hem gezegd," Karamba, jij wilt gewoon dat ik jou als een kind behandel. Tegen een kind moet je honderd keer dezelfde dingen zeggen, dat heet opvoeden. Van jou verwacht ikdat je zelf dingen ziet maar dat doe je niet. Altijd wacht je totdat ik zeg dat de tuin weer een zooitje is en dat er opgeruimd moet worden".
Hij ontkent dit natuurlijk in alle staten maar het is wel een feit. Op een of andere manier ben ik niet duidelijk genoeg.
Ook het feit dat hij Seeney tegenwoordig steeds vaker de tuin laat sproeien stuit mij erg tegen de borst. Ik heb hem van de week dan ook gezegd dat ik dat niet meer wil hebben. Seeney heeft het al druk genoeg met haar taken, haar gezin, het eten koken en haar groentetuin, terwijl Karamba het grootste deel van de dag op zijn bed doorbrengt. En dan moet zij ook nog voor hem de tuin sproeien?!
Hij gaf me een erg grote mond en begon tegen me te schreeuwen dat Seeney zijn vrouw was en dat hij tegen zijn vrouw kon zeggen wat hij wilde. Al met al liep dit uit op een fikse ruzie, waarin ik ook niet verschoond bleef van schreeuwen tegen hem.
Achteraf denk ik dan, hier heb ik helemaal geen zin in, waar ben ik de fout in gegaan. Dan realiseer ik me dat ik niet duidelijk naar hem ben toegeweest.
Voordat wij hier naar toe vertrokken hebben we een hoop adviezen gehad van ervaren Gambiagangers. De meeste adviezen waren duidelijk over hoe je met Gambianen om moest gaan.
Houdt ze op een afstand, wees niet te familieair, ze hebben het nodig dat je de baas speelt en meer van dat soort dingen. Hoe goed bedoeld ook, ik heb toch moeite om zo met ze om te gaan. Maar nu kom ik er dus achter dat het blijkbaar wel nodig is.
Op het moment is het zover dat Karamba bepaald wat en wanneer hij iets doet en niet ik.
Dit is natuurlijk niet de bedoeling. Ook hoeft hij mij of mijn kinderen niet af te snauwen.
Al met al niet prettig zoals het nu is.
Gisteren heb ik dan ook een soort 'functieomschrijving' gemaakt voor hem met al zijn taken, een tijdschema en alle gemaakte afspraken. Vandaag ga ik dat hem overhandigen. Ik zal het samen met hem doornemen en hij heeft de keuze om het te accepteren of niet te accepteren.
Als hij het niet accepteerd -wat ik overigens niet verwacht- dan zie ik geen andere oplossing om dan naar iemand anders uit te kijken. Het zal me erg aan mijn hart gaan, vooral om Seeney en de kinderen maar uiteindelijk is hij zelf verantwoordelijk voor de gang van zaken.
Ik denk dat hij aan ons een goeie heeft, hij heeft nu een redelijk inkomen, hij heeft een leuke woonruimte met water en electra, een eigen douche en w.c., een eigen keuken, hij hoeft geen huur, water of electra te betalen. Bovendien kan hij gewoon zijn Tie & Dey winkelte voortzetten, ik heb een web-log voor hem gemaakt en hij kan workshops geven.
Daarnaast helpen we nog op allerlei andere manieren met medicatie, spulletjes die ze nodig hebben, Mohammed die wij naar school hebben laten gaan. Wat moeten we dan nog meer?
Nu ja, het wordt dus afwachten vandaag hoe hij reageert op de lijst met de functieomschrijving.
Mocht iemand soms nog ervaringen willen delen, tips of suggesties hebben dan sta ik daar natuurlijk voor open.
Nu, dit was het weer. Dit keer geen belevenissen maar gewoon een verhaal over iets waar je dus ook tegen aan loopt als je hier woont.
Tot de volgende keer,
groetjes Geralda

Drukke week achter de rug, bovendien nog steeds last van mijn ooronsteking, alhoewel de pijn nu weg is ben ik nog steeds vaak doof en jeukt het veel. Maar gelukkig is het ergste leed geleden.
De kinderen hebben nu paasvakantie, van pasen zelf merken we weinig behalve dat er weer een paar national holliday's waren.
Zo kwam ik afgelopen vrijdag (goede vrijdag) met Abia in het Westfield Medical Center, om bij haar een malariatest te laten doen, ze had hoofdpijn, buikpijn en spierpijn dus om alle risico's uit te sluiten wilde ik haar laten testen. Aangekomen in het Medisch centrum hingen er goed en wel twee mensen op een stoel. Toen ik de situatie uitlegde zeiden ze dat het een public holliday was en er dus geen personeel was. Na veel praten was een van de twee toch bereid om bij Abia de test af te nemen. Gelukkig zag het er redelijk hygienisch uit en kreeg ze alleen een vingerprikje. De test was bovendien negatief dus waarschijnlijk had ze een griepje onder de leden. Maar goed, het is wel weer tekenend over hoe het hier in Gambia soms gaat, krijg je wat op een public holliday dan mag je van geluk spreken dat je geholpen word.
Verder druk geweest met de rol van toerist guide. Vrienden van ons zijn voor het eerst in Gambia en verblijven in Badala Park. Ik had een goede nederlands sprekende gids voor ze geregeld maar we hebben ook samen een paar dagen doorgebracht.
Bovendien wilde ik de nieuwe auto wel eens uittesten en zijn we een stuk het binnenland ingereden.
Vorig jaar werd de weg al slecht vlak voorbij Brikama, nu konden we een heel stuk verder doorrijden voordat de weg echt slecht werd. Grote stukken in de berm gereden, die was dan nog beter begaanbaar als de 'weg' zelf die soms uit stukjes asfalt bestond. Wel een hele mooie rit,
met mooie stukjes natuur. Halverwege onder een grote boom in de schaduw gepauzeerd. Binnen een mum van tijd een hele schare kindertjes om ons heen. Zelf ben ik dit natuurlijk al gewend maar Jess & Joukje vonden het een hele beleving.
Daarna doorgereden tot aan Bintang Bolong Kamp. Zag er mooi uit, heeft wel wat weg van Lamin Lodge, met dit verschil dat je er ook huisjes kunt huren. We zouden lunchen in het restaurant maar waar ik al bang voor was bleek ook zo te zijn. Ze hadden niets in huis, behalve een paar aardappelen en natuurlijk vis, maar die moest dan nog wel eerst gevangen worden.
Uiteindelijk maar voor de aardappelen dus chips gegaan. Wel een heel mooi plekje zo aan de rivier tussen de mangrove, Lobke en Abia hebben er zelfs nog lekker gezwommen. De afstand er naar toe was precies goed, niet te ver om op een dag op en neer te rijden.
Op de terugweg waren we nog net op tijd om in Tanji de vissersboten binnen te zien komen.
Verder hebben de kinderen deze week veel gespeeld bij hun nieuwe vriendinnetjes die uit Belgie komen en logeren in Ocean Bay Hotel. Hun moeder had ik via deze web-log leren kennen en af en toe mailden we elkaar. De kinderen konden het allemaal prima vinden met elkaar, waren ongeveer van de zelfde leeftijd als mijn kinderen. Bionde heeft nog een paar keer bij hun opgepast dus die was blij met een extra zakcentje.
Ook nog op bezoek geweest bij een Gambiaanse Kunstenaar in Serrekunda. Ik heb veel kunstenaars gezien maar deze is wel erg goed. Hij zit tegenover de grote boom in Serrekunda en heeft een eigen atelier. Ria, de belgische vrouw had vorig jaar al een paar schilderijen van hem gekocht en ook dit jaar heeft ze er weer een paar mooie uitgezocht. Ook Jess en Joukje hebben een schilderij bij hem gekocht, niet zo'n grote omdat ze het anders niet mee kunnen nemen in het vliegtuig. Echt de moeite waard deze kunstenaar als je van mooie Gambiaanse kunst houdt. Ook de thema's waar hij meer werkt vinden hun oorsprong in de Gambiaanse cultuur.
Met de kinderen van de week nog een bezoek gebracht aan Banjul, is altijd leuk om over de Albert Market te lopen. In Banjul een soort Gambiaanse Mc.donalds ontdenkt. Lekker en goedkoop eten.
Alles werd zo'n beetje geserveerd in wraps, zoals de hot dog en de shoarma maar het smaakte prima. Dus voor 35 dalasi kun je daar niets van zeggen. Jammer dat zoiets niet in Serrekunda zit, Banjul vindt ik net even te ver rijden voor een snelle hap.
Gisteren ook nog bezoek gehad van een Nederlander, hij had me ook via Gambia.pagina gevonden.
Doet veel met Kinderhulp Gambia samen. Leuk om op deze manier een steeds groter netwerk om me heen te krijgen.
Ik vindt uberhaupt dat als al die kleine projecten van Nederlanders hier de koppen eens bij elkaar zouden steken er nog veel meer bereikt zou kunnen worden.

Morgen gaat iedereen weer naar huis lijkt het wel. Jess en Joukje vliegen terug, het Belgische gezin vliegt terug en nog meer mensen die ik heb ontmoet. Het word dus een rustige week denk ik.
Morgen ga ik nog met de kinderen naar het monkey park en morgenmiddag nog even naar Leybato met Jess en Joukje. Dinsdag hebben de kinderen ook nog vrij van school en woensdag gaan de scholen weer open. A.s. donderdag ga ik voor het eerst een ochtend meedraaien op het internetcafe voor blinden. Ben erg benieuwd hoe dit zal lopen, maar goed, dat hoor je dus volgende week.
groetjes Geralda

de weg is slecht, dus rijden door de berm

weg door de mangrove

zwemmen in de bintang bolong

Jess & Joukje in Bintang Bolong Kamp

Bintang Bolong kamp waar je ook huisjes kunt huren om te overnachten

K5, vijf Nederlanse en Belgische vriendinnen

Jess met een coraplayer bij Kunta Kinteh

J&J na de workshop Tie & Dey

Gambiaanse McDonalds?

Een ware moeilijke week achter de rug.
Schrijf ik net vorige week dat we gelukkig nog geen vervelende ziektes en zo hebben gehad krijg ik dus prompt afgelopen dinsdag last van mijn oren. Eerst een klein beetje maar het werd iedere dag erger. Uiteindelijk donderdag naar een Nederlanse arts geweest die mij vertelde dat ik een fikse oorinfectie had met waarschijnlijk een geperforeerd trommelvlies. Ik ben op zich niet zo'n pieper maar ik verging van de pijn. Druppels gekregen, antibiotica en pijnstillers. Om de pijn nog een beetje dragelijk te houden moet ik echt om de twee uur pillen nemen met als gevolg dat ik daar weer maagpijn van krijg.
Vandaag (maandag) is de pijn voor het eerst iets minder en heb ik voor het eerst sinds vier nachten gewoon kunnen slapen. Een nacht heb ik zelfs zittend moeten slapen omdat ik niet kon liggen omdat mijn oor dan nog meer pijn ging doen.
Nu ja, genoeg klaagwee. Alsof dat nog niet genoeg was ging ook de auto nog kapot. We hadden in november een oude personenwagen gekocht, niet al te duur. Maar het probleem hier is natuurlijk de slechte wegen. Eigenlijk kun je niet zonder 4 x 4.
Onze auto schuurde dan ook continu over de stenen op zandwegen, de hobbels in de wegen en andere obstakels. Gevolg na vier maanden, bodemplaat kapot.
Gelukkig iemand gevonden die er weer tweedehands onderdelen in kon zetten zodat we weer konden rijden maar wel met de wetenschap dat hetzelfde euvel zich natuurlijk gaat herhalen omdat de wegen hier nu eenmaal niet veranderen.
Overleg met Erhard in Nederland gehad en toch maar naar een 4x4 gaan kijken. Het probleem met de auto was trouwens ook dat hij maar voor 5 personen was, dus als we gasten hebben heb je gelijk een probleem. De Gambianen mogen met 9 personen in een auto zitten, daar wordt niets van gezegd maar heb je als toubab 1 persoon te veel in je auto dan word je door de politie gelijk aan de kant gezet.
Erhard komt binnenkort ook weer en dan willen we een paar dagen naar Senegal. Karamba gaat dan ook mee dus dan zit je toch met zeven personen in de auto.
Dus gelijk maar naar een auto gezocht die ook plaats bied aan 7 personen.
De keuze was groot maar de prijzen veel te hoog. Bovendien is het systeem hier niet zo dat je je oude auto in kunt ruilen. Uiteindelijk toch drie 'garages' gevonden die een 7 persoons auto hadden en die ook de oude auto in wilden nemen. Na veel onderhandelen is de keus gevallen op een zwarte Nissan Patrol die er nog redelijk uitziet. Dan kun je dus gewoon op zondag de auto laten 'overschrijven'. Dit gaat hier heel simpel. Je gaat naar het politiebureau en de dienstdoende agent schrijft op een vodje papier dat persoon A zijn auto overdraagt aan persoon B, beide partijen tekenen en twee getuigen (in ons geval Karamba en de diender) tekenen ook. Twee kopieen van ID-kaarten en klaar is Kees. En de verzekeringspapieren dan?
Oh, heel simpel, je kunt gewoon doorrijden op de polis van de vorige eigenaar. Als de datum verloopt moet je een nieuwe polis afsluiten.
In ieder geval, we rijden nu wat luxer, prettiger en een stuk hoger.
Natuurlijk moest iedereen de nieuwe auto bewonderen en alle kinderen gingen hem wassen. Ook Sybol wilde graag meehelpen. Nu ziet hij er weer uit als nieuw!
Ook van de week nog een gevaarlijke situatie meegemaakt.
Ik wilde in de Bantaba een kopje koffie gaan drinken maar toen ik in de stoel wilde gaan zitten zag ik iets zwarts achter het stoelkussen wegschieten. Ik dacht aan een hele grote spin of een hagedis of zo. Gelijk Joshi geroepen omdat hij nergens bang voor is. Het kussen opgetild, niets te zien.
Maar omdat het rieten stoelen zijn met allemaal kleine openingen zei ik hem onder de stoel te kijken. Eerst zagen we niets, toen zag ik een pad zitten en een stukje van een staart. Ik zei tegen Joshi, zie je wel een hagedis. "Nee hoor mama" zei hij "het is een slang". Na goed kijken bleek het inderdaad een donkere slang te zijn. Ik schrok er wel van met name omdat ik niet wist of de slang giftig was of niet. Een poosje geleden hadden we een dode kip op de compound en had Karamba ook een slang gevonden die volgens hem de kip had gedood.
Karamba er bij geroepen, die was gelijk in paniek. Erg gevaarlijke slang volgens hem. De knuppels en stokken werden er bij gehaald. Met een bezemsteel probeerde Karamba de slang te pakken.
Lobke begon inmiddels te gillen dat we de slang niet dood mochten maken.
Zelf ben ik daar ook niet zo'n voorstander van maar ik durfde het risico toch niet te nemen, liever een dode slang als een dood kind.
Er was ook een vriend van Karamba aanwezig en met zijn beiden hebben ze uiteindelijk de slang toch doodgemaakt. Toen was ook zichtbaar dat het toch nog een slang van zo'n 1.30 mtr. was.
Volgens Karamba was het dezelfde soort slang als de kippenmoordenaar alleen een stuk kleiner.
Op internet gekeken naar slangen, een oproep geplaats op de slangenpagina maar tot nu toe weten we nog steeds niet om wat voor soort het gaat en of hij giftig is. Als ik nu zeker weet dat het niet om een giftige soort gaat dan kunnen we de volgende keer zo'n slang vangen en ergens uitzetten.
Volgens Karamba (en trouwens alle Gambianen) zijn alle slangen heel gevaarlijk en giftig.
Zelf weet ik natuurlijk dat dit onzin is, vorige week schreef ik al dat we in Nederland een Konings Phyton hebben die ook in Gambia voorkomt en die ongevaarlijk is.
Maar goed, ik was wel heel blij dat ik net voordat ik op die stoel ging zitten ik nog net een stukje van zijn staart zag. Je moet er toch niet aan denken wat er anders had kunnen gebeuren.
Gelukkig geloof ik zelf altijd nog dat we een beschermengeltje hebben.
Buiten al deze dingen om is de rest van de week goed verlopen.
Karamba had dit weekend twee workshops Tie & Dey met studenten uit Oostenrijk en afgelopen vrijdag zijn er vrienden van mij aangekomen die in Badala Park verblijven. Erhard had aan hun weer heel veel lieve, mooie, leuke, praktische en lekkere spullen meegegeven.
Dus de voorraad Croma en sausjes is weer aangevuld. Ook weer eens lekker hagelslag voor op brood.
Dit was het weer voor deze week.
Groetjes Geralda

de slang zit onder de stoel

Karamba probeert de slang te vangen

Heel sneu maar we konden niet anders, behoorlijke slang toch nog

De auto van onze keuze

De kinderen wassen de auto

Sybol helpt graag mee

nog een nieuw schilderij

April alweer, wat gaat de tijd toch snel, we zitten hier al weer vijf maanden en zijn dus al over de helft van ons verblijf heen. Het lijkt wel of hoe meer we hier onze draai vinden, des te sneller de tijd ook gaat.
Tot nu toe is alles in ieder geval goed verlopen, geen ziektes, heimwee of andere vervelende dingen die ons verblijf zouden kunnen bekorten.
Al me al heb ik alles toch behoorlijk goed kunnen in schatten van te voren, zoals bijvoorbeeld het feit dat mijn kinderen zich hier ook goed thuisvoelen. Zowel Abia als Lobke hebben inmiddels een Gambiaans 'vriendje', het zakgeld word op dit moment dan ook voornamelijk uitgegeven aan cadeautjes voor de boy's.
De week is verder weer rustig en goed verlopen. Bionde is twee dagen naar haar vrijwilligerswerk geweest op de Baobab nursery school en had zaterdag ook nog eens de hele dag een soort workshop voor andere nursery scholen waar ze de hele dag bij is geweest.
Verder is ze druk doende om het voormalige "boy's quaters" -dus het huisje wat eingenlijk bedoeld is voor de watchman - te verven en leuk in te richten om er een kamer voor zichzelf en Tida voor te maken, tenminste onder dat mom gaat het dan. Het gaat er natuurlijk meer om dat ze een prive plekje heeft waar ze s'avonds met Peter kan zitten. Nu ja, ik laat haar haar gang maar gaan, bovendien vindt Tida het heel leuk zo'n 'eigen' kamer. Tida slaapt ook regelmatig bij Lobke op de kamer of bij Bionde. Wel wordt ze dan s'ochtends vroeg al door Karamba wakker gemaakt door een klop op het raam omdat ze dan aan het werk moet.
Van de week ook nog een bezoek gebracht aan Nederlanse mensen die hier ook sinds kort in Gambia wonen en min of meer verbonden zijn aan een pas opgezet internetcafe voor blinden.
Ze hadden gereageerd op mijn oproep op gambia.pagina waarin ik vrijwilligerswerk voor Bionde zocht een tijdje terug. Ze zijn op zoek naar een aantal mensen die op vrijwillige basis een of meerdere dagdelen ondersteunende begeleiding kunnen bieden aan het internetcafe. Omdat ik verder toch niet zo heel veel om handen heb, mezelf aangeboden voor twee ochtenden per week.
Dus als er onder de lezers zich nog iemand bevind die straks ook naar Gambia gaat en wat de doen zoekt neem dan maar contact met me op.
Verder ben ik een beetje aan het schilderen, heb inmiddels een paar 'schilderijen' gemaakt waar van 1 drieluik. Ik ben geen kunstenaar hoor maar ik vind het gewoon leuk om te doen en erg ontspannend, bovendien moet ik ook altijd wel een voorbeeldje van iets hebben zoals een kaart of zo of ergens een leuk schilderij zien. Spontane ideeen komen maar sporadisch bij me op.
Het leuke van deze web-log is dat steeds meer mensen reageren en ook langs komen als ze hier zijn. Zo zijn er van de week twee Nederlanse heren op de koffie geweest die belangstelling hadden voor het werk van Karamba en vandaag een Belgische vrouw met haar drie kinderen op visite gehad. Ze zoekt van de week een paar keer oppas voor haar drie dochters dus dat is leuk voor Bionde om te doen, zo verdient ze ook nog een paar centjes bij.
Ook voor Karamba's tie and dey komst steeds meer belangstelling, binnenkort komt er zelfs een groep van 35 mensen om naar zijn werk te kijken, ze gaan geen workshop doen maar komen meer het proces van tie & dey bekijken. Op dit moment is Karamba bezig met ochtendjassen waar hij -nadat ze genaaid zijn - de patronen met tie & dey op maakt, word erg mooi moet ik zeggen.
Ik zal er volgende week een foto van plaatsen.
Lobke heeft inmiddels al een paar weken dansles van Isatou, de (hoofd)danseres van de band waar we vaak heen gaan. Ze geeft de les op haar eigen compound en twee van haar zoons begeleiden dan met de jembe's. Isatou doet tijdens haar optredens met haar band ook wat stuntwerk met vuurstokken en vuurspuwen. Als je haar bij daglicht ziet dan zie je dus dat ze ook onder de brandwonden zit en snap je niet dat ze hier nog maar gewoon meer door gaat. Verder heeft ze het tandvlees boven haar boventanden helemaal zwart, wel even schrikken als je dat voor het eerst ziet.
Seeney, de vrouw van Karamba heeft haar tandvlees blauw. Toen ik eens aan Karamba vroeg hoe dit kwam vertelde hij me dat de vrouwen dit als erg mooi zien. Ze zijn ongeveer twee dagen bezig om met naalden in hun tandvlees te prikken, net zo lang tot al het bloed er uit is, het resultaat is dan blauw of zoals in het geval van Isatou zwart tandvlees. Een zeer pijnlijk proces lijkt me en smaken verschillen. Bij Seeney valt het nog wel mee - dat blauwe- maar bij Isatou is het gewoon helemaal zwart. Zo zie je maar dat toch iedere cultuur weer zijn eigen schoonheidsideaal heeft.
Ook zijn er hier heel veel soorten bijgeloof en zijn mensen echt bang voor zwarte magie, heksen en dat soort zaken. Musa, de engelse leraar, beweerde zelfs dat de Gambiaanse mensen denken dat wij, toubabs dus, familie zijn van de duivel door onze blanke huid en ons lange haar. Ook vertelde hij dat iedereen die 'gek' was op een of andere manier kontact had gehad met een witch.
Verder moet je natuurlijk nooit s'avonds zeep kopen, dat brengt heel veel ongeluk. Ook praten over een baby die nog niet is geboren kan hele vervelende gevolgen hebben. Nu snap ik ook wel waarom er toendertijd niet over Seeney's zwangerschap of over de baby werd gepraat.
Wij hebben thuis in Nederland een slang in een terrarium. Dit is voor de Gambianen dus ondenkbaar. Bovendien is de slang die wij hebben een koningspython, die hier oorspronkelijk dus ook in Gambia voorkomt. Het verhaal doet de ronde dat de aanblik van zo'n slang je als vrouw onvruchtbaar zal maken. Nu ben ik inderdaad al niet meer zwanger geweest sinds we die slang een jaar geleden in Nederland kochten dus daar zit wel een kern van waarheid in (grapje)
Ook kom ik steeds meer achter het ritueel wat zich iedere keer weer voordoet als een Gambiaan iemand ontmoet. Hoe beter je iemand kent, hoe uitgebreider het ontmoetingsritueel. Is de persoon een oppervlakkige kennis dan ben je snel klaar maar als het iemand is die je goed kent of familie van je dan ben je wel even bezig. Er wordt dan verwacht dat je in volgorde van belangrijkheid vraagt naar de hele familie (hoe is het met je vader, hoe is het met je moeder, hoe is het met je vrouw, je kinderen, je broers, je zussen etc. etc.)
En zo leren we steeds meer van de Gambiaanse cultuur, en worden steeds meer dingen duidelijk.
Dit was het weer voor deze week,
groetjes Geralda & co

Baobab nursery schooltje waar Bionde vrijwilligerswerk doet

Tida in de nieuwe kamer voor Bionde en Tida

een van de schilderijtjes

drieluik afrikaanse danseres

'rasta baby' ikzelf dus foto gemaakt voor visitekaartjes

Lobke krijgt dansles van Isatou op haar compound

Haar twee zoons begeleiden met de jembe's

Een rustige week achter de rug, en niet zoveel bijzonders te vermelden.
Ik heb in ieder geval nog wat foto's geplaatst van de workshop van Karamba van vorige week zondag.
Bionde is afgelopen dinsdag begonnen bij het nurseryschooltje. Dit is op zich goed verlopen, ze was natuurlijk een beetje verlegen en vond het spannend maar gelukkig voelde ze zich al snel op haar gemak. Henriet is een Nederlanse vrijwilligster op de school en zij kan Bionde dan ook een beetje begeleiden. Deze week gaan Bionde twee dagen, de dagen dat Henriet er ook is en als dat goed gaat kan ze volgende week weer een dag langer. Alleen is Henriet er dan alleen op maandag en dinsdag. Tegen die tijd zal ze wel voldoende gewend zijn om het ook zonder Henriet te proberen.
Bovendien heeft Henriet een goed voorbereid weekprogramma zodat dit niet moeilijk te volgen is.
Verder was het natuurlijk van de week laten we zeggen politiek wat onrustig hier in Gambia.
Ik moet zeggen dat wij er persoonlijk eigenlijk weinig tot niets van hebben gemerkt. Dinsdagavond tegen 18.00 liep ik hier in de buurt met Abia, wat me toen opviel was dat er veel militairen allmaal een bepaalde richting opliepen, ik maakte er nog een opmerking over tegen Abia. De volgende dag hoorde Karamba op de Senegalese radio dus het nieuws over de poging tot 'coupe'.
Het schijnt dat een persoon nog steeds wordt gezocht maar het fijne weet ik er ook niet van, dat krijg je als je je niet met nieuws e.d. bezichhoudt. Bovendien vind ik de kranten in Gambia nu niet zo geweldig dat ik ze iedere dag koop.
Maar, in ieder geval, de rust is weer aardig teruggekeerd, voorzover die al was verdwenen. Je merkte wel dat het een beetje het gesprek van de dag was. Bovendien schijnt ook niemand precies te weten wanneer nu de verkiezingen dit jaar zijn. De een zegt september, de ander november en weer een ander zelfs volgende maand. Je ziet hier dan ook geen grote posters over hangen om voor wie dan ook te stemmen. Ik geloof dat ik er een heb gezien bij de stoplichten. Verder zie of hoor ik niets over de verkiezingen. Blijkbaar houden de mensen hier zich daar nog niet zo mee bezig.
De winter is volgens mij ook definitief over hier. Het was van de week weer een paar keer akelig warm. Op zich natuurlijk lekker, vooral als ik bedenk hoe het weer in Nederland op dit moment is, maar de warmte maakt je zo sloom en lui. Ik begin ook steeds beter te begrijpen waarom de Gambianen allemaal zo sloom lopen, en overal liggen te slapen.
Ook Joshi klaagde van de week voor het eerst dat hij het zo warm op school had gehad, terwijl de klaslokalen ons toch altijd koel leken. Nu was dit ook wel op de warmste dag van de week, maar deze dagen krijgen we dus steeds meer en meer de komende tijd.
Verder deze week nog op bezoek geweest bij de mensen die de workshop bij Karamba hebben gedaan afgelopen zondag.
Hun hebben een compound in Madiana, net voorbij Brufut en verblijven daar een aantal maanden per jaar. Ze hebben een heel groot stuk land met veel groen en bomen. In die buurt is het nog aantrekkelijk om eventueel land te kopen, de prijzen zijn daar nog betaalbaar in tegenstelling tot de grond hier in de buurt en het Senegambia en Bijilo gebied. Het nadeel is alleen dat je er in de regentijd niet zonder 4x4 kunt komen en dat je vrij ver van alles afzit, alhoewel dit relatief gezien ook wel weer meevalt. Maar in ieder geval is het een heel mooi stukje Gambia waar zelfs de aapjes nog in het wild voorkomen.
Vrijdag kwam Karamba's moeder onverwacht op bezoek vanuit Dakar. Karamba was hartstikke blij omdat hij zijn moeder zeker al drie jaar niet had gezien. Ze verblijft nu een paar dagen hier voordat ze weer terug gaat naar Senegal. Ook heeft ze haar kleinzoon Cherno nu voor het eerst gezien.
Ook in zo'n situatie merk je dan weer dat dingen hier toch anders gaan. Gisteren is Karamba bijna de hele dag met zijn vriend op stap geweest die hier ook net is aangekomen vanuit Oostenrijk voor drie weken. Als ik mijn moeder drie jaar niet had gezien en in de wetenschap dat ze over een paar dagen alweer vertrekt dan zou ik het uitstapje met mijn vriend toch wat hebben uitgesteld, hij is er per slot van rekening nog drie weken. Maar ja, zo gaat het dus niet in Gambia.
Verder krijg ik steeds meer en meer reacties op deze web-log. Veel mensen die vaker in Gambia komen en ook plannen hebben om hier voor langere tijd naar toe te gaan, of gewoon mensen die eens een keer langs willen komen als ze hier op vakantie zijn en natuurlijk ook mensen die geintresseerd zijn in het Tie & Dey van Karamba. Ik vind het heel leuk al die reacties en in 99%van de gevallen reageer ik ook altijd terug. Soms proberen mensen via deze web-log, via het mailformulier te reageren. NIET DOEN DUS. Het mailformulier werkt niet goed en ik weet niet hoe ik dat moet veranderen. Daarom staat in mijn welkomswoord ook dat je me het best rechtstreeks kunt mailen op: fotogambia@g.mail.com dit nog even voor de mensen die daar iedere keer weer overheen lezen.
Nu verder dus weinig te melden deze week, hoop volgende week weer een meer interessant verhaal te kunnen plaatsen,
Groetjes en fijne week iedereen, Geralda & Co

Karamba geeft uitleg over het vouwen van de stof

Lekkere Gambiaanse lunch

de stof wordt in de hete verf gedompeld

Ondertussen worden er druk foto's gemaakt

De verf is erg heet

een aantal resultaten

Cherno groeit als kool en is al weer ruim drie maanden

Elkaars haren doen is hier een veelgebruikt tijdverdrijf

Karamba met zijn moeder en jongste broer

Hebben we hier geen internetproblemen dan zijn het wel electriciteitsproblemen. Afgelopen weekend dus vanaf vrijdag zonder stroom gezeten dus kon ik ook niet online om de web-log bij te werken. Maar gelukkig we zijn weer operationeel.
Afgelopen week begon met een koe. Zondagavond kwamen er een aantal mannen uit de buurt naar de compound om te vragen of ze bij ons in de tuin een koe mochten stallen. Ze hadden de koe gekocht voor een bruiloft die de volgende dag zou plaatsvinden en hij zou dus de volgende ochtend opgehaald worden waarna hij zou worden geslacht.
Goed, de koe dus in de achtertuin, wel zielig hoor, hij had zo'n lief koppie, gewoon het idee dat hij er de volgende dag niet meer zou zijn... Maar ja, we zitten in Gambia en moeten ons dus aanpassen. De koe nog wel wat water gegeven om zijn laatste uurtjes niet dorstig te hoeven doorbrengen.
De volgende ochtend laat kwamen de mannen de koe ophalen, na wat te hebben overlegd met Karamba in Madinka kwam Karamba een beetje meesmuilend naar me toe. Ik zag de bui al hangen; de heren hadden het verzoek of ze de koe ook in de achtertuin mochten slachten. Hoe lullig het misschien ook is, ik zag dat niet zitten en heb daar geen toestemming voor gegeven. Dus werd besloten de koe te slachten op het veldje naast onze compound (dus eigenlijk vijf meter verder op) Omdat dit niet mijn grond is kon ik daar weinig tegen in brengen.
Het laatste uur van de koe was nu eenmaal geslagen en daar kon ik niets aan doen.
Wat wel overweldigend was, was het uur nadat de koe was geslacht. Zoiets had ik nog nooit gezien, zelfs niet met Tobaski toen de geit aan de overkant was geslacht. Tientallen gieren kwamen opeens van alle kanten aanzetten, ze zaten overal, op ons dak, in de bomen op de compound, op het dak van de schuur, en steeds vlogen ze van punt naar punt, vlak over je hoofd heen. Ik had in het verleden wel eens een paar gieren gezien, maar zoveel tegelijk? Bij onze overburen zaten er wel twintig op een rijtje en ook bij ons zaten er minstens veertig.
Toen de mannen die de koe geslacht hadden weg waren vlogen ze allemaal naar de slachtplaats toe om de resten vlees en botten te bemachtigen, het was en bleef een komen en gaan van gieren zeker voor een paar uur lang.
Als dank voor mijn diensten kreeg ik van de eigenaar van de koe de hoorns van het arme beest, die liggen nu op het dak te drogen. Ook de hond kwam op een gegeven moment aanzetten met een koeie-oor en ander onduidelijk slachtafval.
Verder deze week nog voor Bionde bezig geweest om een vorm van dagbesteding te zoeken.
Is uiteindelijk gelukt, tenminste; ze gaat morgen beginnen op een kleuterschooltje in Sokuta, wat wordt gesponserd door Nederlanse mensen. Het voordeel voor Bionde is dat daar ook een Nederlanse HBO studente stage loopt die Bionde goed kan begeleiden. Ze begint deze week met 1 dag, volgende week twee dagen en zo wordt het uitgebreid als alles tenminste goed blijft lopen.
Voor Bionde dus een hele ervaring. Verder gaat Bionde op dit moment af en toe met de kinderen mee naar school en doet ze mee met de engelse les die we hier nog steeds drie keer per week op de compound hebben.
Wat ook heel leuk was afgelopen week was een bezoek aan de familie van Karamba. De aanleiding was wat minder leuk omdat een zus van zijn vader was gestorven. Ze was al begraven maar na de begrafenis zijn er nog een aantal keren ceremonies met gebeden. Afgelopen vrijdag was er dus ook weer zo'n ceremonie.
We moesten naar het dorpje Kitty net achter Brikama. Wat me gelijk opviel daar was de mooie omgeving, heel bosrijk eigenlijk met veel bomen.
De compound van de familie zag er mooi en redelijk traditioneel uit. Ik denk dat volgens Gambiaanse normen er een redelijk gegoede familie woont. Er was een grote voorraad firewood aanwezig, ook een enorme berg stro/hooi voor de veestapel die uit een ezel, verschillende geiten en drie koeien bestond. Het huisje zelf zag er verzorgd uit en de grond was netjes afgezet met rieten schuttingen. Al met al toonde het heel mooi. Zelfs de keuken en het toilet zagen er niet smerig uit. In het verleden heb ik wel eens gebruik moeten maken van een lokaal toilet wat dan vaak zo smerig was, vol vliegen en stank dat ik mijn neus dicht moest houden en gewoon domweg deed wat ik moest doen. Het toilet hier was keurig omheind met gevlochten matten en zag er schoon uit, geen zwermen vliegen er om heen en ook geen stank. het toilet zelf bestond natuurlijk uit niet meer dan een gat in de grond.
Omdat we er waren voor een ceremonie werden er weer enorme pannen met rijst, benachin en vis klaargemaakt door de vrouwen. De mannen waren intussen naar de moskee om te bidden.
De mensen op de compound waren erg aardig voor ons en we werden zeer hartelijk ontvangen, een aantal kinderen had nog nooit geen toubabs gezien en kroop in eerste instantie weg.
Ook de veestapel uitgebreid bewonderd, een van de geiten nog gevoerd met pap en Abia kreeg weer een hele stapel sinaasappels dus haar dag was weer goed.
Wat me ook dit keer weer opviel was de gezelligheid, het lachen van de vrouwen onderling, de spontaniteit waarmee de werkzaamheden verder verricht en de gastvrijheid.
S'avonds toen we terug waren op de compound belde de oudste man van de compound (een broer van Karamba's vader) nog speciaal op om te zeggen hoe fijn hij het vond dat wij er waren.
We zullen er dus zeker nog een keertje terugkeren.
Verder was er nog goed nieuws voor Karamba, er hebben zich deze week drie mensen aangemeld voor een workshop Tie & Die. Die heeft inmiddels gisteren plaatsgevonden en het was erg gezellig en de mensen gingen tevreden naar huis. Karamba was natuurlijk erg zenuwachtig omdat dit de eerste keer was. De workshop was all-in dus inclusief vervoer, Gambiaanse lunch, softdrinks, koffie/thee en natuurlijk het maken van een tafelkleed met servetten.
Zaterdag dus de hele dag druk geweest om alles zo goed mogelijk voor te bereiden. Toch vond Karamba het nog moeilijk om geld te investeren in het geheel. Hij was bang dat de mensen niet op zouden komen dagen (Gambiaanse gewoonte) en dat hij dan al zijn geld voor materialen, drinken, eten etc. kwijt zou zijn. Op zich natuurlijk logisch, voor zijn doen moest hij aardig wat investeren, zoals het vlees wat ik in de supermarkt gekocht had voor hem. Mijn idee was dat het geen goede reclame zou zijn als de gasten hier ziek vandaan zouden komen dus het rundvlees in de supermarkt gehaald net als flessen water, boter etc.
In ieder geval, de dag is goed verlopen en Karamba kan iets op de bank zetten, het begin van zijn eigen compound. De foto's van de workshop zijn te zien op Karamba's eigen web-log:
karambaqualitytieanddie.web-log.nl
Goed, dit was het weer voor deze week. Nogmaals mijn e-mial:
fotogambia@gmail.com
Tot de volgende keer!

koe op de compound

gieren in de boom

zebby onze gambiaanse hond kijkt naar de gieren

De engelse les drie keer per week met Bionde, Tida, Joshi, Lobke en Abia en leraar Musa

Bionde met Cherno op haar rug

Bezoek aan de familiecompound van Karamba, de vrouwen bereiden de rijst voor de ceremonie

de 'keuken'

Ikzelf tussen de vrouwen

Abia bij de ezelstal

kindere bij de waterput

het toilet

Het is weer behoorlijk stil in huis. Mijn moeder en Tante zijn afgelopen vrijdag weer vertrokken naar Nederland. Het afscheid viel niet mee, we hebben twee hele leuke weken met elkaar gehad en mijn moeder en tante zijn erg gesteld geraakt op Karamba en zijn familie. Bovendien vonden ze Gambia een geweldige ervaring en waren erg onder de indruk van alles hier. Iedereen die wel eens in Gambia is geweest weet vast nog wel hoe dat was de eerste keer. Van veel mensen hoor ik dan ook dat ze met pijn in hun hart terugkeren naar Nederland. Voor mijn moeder en tante was dat zeker ook zo, buiten het land zelf zullen ze ons en het gezin van Karamba erg missen.
Zelf ben ik heel blij dat ik mijn gevoel bij Gambia, onze manier van leven hier, ons huis e.d. met mijn moeder heb kunnen delen. Nu weet ze eindelijk waar ik over praat. Voorheen had ze daar natuurlijk niet echt een voorstelling van, ondanks alle foto's die ik haar had laten zien en de web-log die ze iedere week las. Pas nu ze hier echt geweest is ervaart ze het echt, en gelukkig valt ze niet onder de categorie mensen die bij hun eerste bezoek aan Gambia zeggen "een keer maar nooit weer". Mijn moeder en tante vallen onder de categorie waar ikzelf en jullie als lezer waarschijnlijk ook onder vallen, namelijk de categorie die helemaal verknocht kan worden aan een land waar je nog nooit eerder bent geweest, waar veel armoede is, wat totaal anders is als je eigen thuisland maar waar bijna alle mensen vrolijk en vriendelijk zijn.
Vorige week heb ik de web-log niet kunnen bijwerken omdat we bijna een week met internetproblemen zaten, gelukkig zijn die weer opgelost.
We hebben veel gedaan in de afgelopen twee weken. Omdat mijn moeder al 77 is konden we het natuurlijk niet te gek maken maar ik heb ze iedere dag wel ergens mee naar toe genomen.
De meeste toeristische plekjes hier in het oosten zijn bezocht; Brikama,Krokedillenpool in Bakau, Lamin Lodge, Tanji de vismarkt, vele toeristenmarktjes in Kotu, Kololi, Cape Point en natuurlijk Serrekunda en Banjul.
Maar ook het gewone leven, op bezoek bij een gewoon Gambiaans gezin wat leeft in twee kamertjes van 3 x 3.
Daarnaast nog verschillende scholen bezocht. Een leuke annekdote was het bezoek aan de school van de kinderen Bakau Lower Basic. Mijn moeder draagt een kunstgebit en dat is iets wat maar weinig mensen in Gambia kennen. Toen Karamba voor het eerst zag dag mijn moeder haar tanden er uit kon halen vloog hij letterlijk weg. Mijn kinderen vonden dat dus prachtig en zeiden "oma, dat moet je bij ons op school laten zien". Dus op naar de school om daar een bezoek te brengen.
We hebben de kinderen in de klas een 'les' gegeven in tandverzorging. Ook het verschil uitgelegd aan de kinderen tussen tanverzorging in Gambia en in Nederland. Hier hebben veel oudere mensen weinig en vaak verrotte tanden. Groot was dus de verbazing toen mijn moeder liet zien hoe we dat in Nederland oplosten, nl. met een kunstgebit. De kinderen wisten niet wat ze zagen, sommigen kropen onder de tafel, anderen keken met grote ogen en weer anderen lachten zich rot.
Iedereen ging ook gelijk aan zijn eigen tanden zitten trekken om te kijken of ze die er ook zo makkelijk uit konden halen.
Zo zie je maar op wat voor simpele manier je hier de kinderen kunt vermaken.
Mohammed hier op de compound snapt er nog steeds niets van en iedere keer als hij oma zag begon hij weer aan zijn tandjes te trekken.
Wat natuurlijk ook verbazend was voor mijn moeder en mijn tante was het feit dat ze regelmatig huwelijksaanzoeken kregen, briefjes met telefoonnummer in hun handen kregen gedrukt van jongemannen en dat er zelfs een kennis van Karamba speciaal op bezoek kwam omdat hij dacht dat deze twee toubab vrouwen op zoek waren naar een man.
Mijn moeder loopt tegen de 80 maar dat maakt hier dus niets uit, zo bleek tijdens een bezoek aan de vismarkt in Tanji. In het restaurant waar we wat dronken was er een knul serieus bezig om mijn moeder te versieren, al was het dan allemaal wel wat lacherig.
Verder was het aaien van de krokedillen in Bakau natuurlijk ook heel spannend. "Dit geloven ze thuis nooit als ik dit vertel" zei mijn moeder. Als bewijs dus maar even een foto ervan op de web-log geplaatst.
Ook hebben we de verjaardag van Abia afgelopen donderdag nog gehad. Ze is tien jaar geworden al zou je dat aan haar lengte niet zeggen. Al maanden heeft ze me aan het hoofd gezeurd voor een prinsessejurk en 'hakkeschoentjes'. Omdat ze die zelf mocht uitzoeken op de markt is ze dus op haar verjaardag niet naar school gegaan maar mocht ze met ons mee naar Banjul. Daar hebben we eerst een bezoek gebracht aan de Arch 22 van waar uit je een prachtig uitzicht hebt over de stad en de zee. Het weer was alleen een beetje mistig waardoor het uitzicht werd belemmerd.
Daarna naar de Albert Market in Banjul geweest. Na anderhalf uur zoeken en onderhandelen was ze eindelijk geslaagd en had ze een roze prinsessejurk en roze hakkeschoentjes. Haar verjaardag kon niet meer stuk! S'avonds kwam er een band op de compound spelen en werd er natuurlijk verjaardagstaart gegeten. Ze mocht van mij kiezen; of uit eten gaan of de band. Tot mijn verbazing (Abia is n.l. gek op eten en snoepen) koos ze toch voor de band.
De halve buurt kwam natuurlijk af op het getrommel en het werd een gezellig feestje.
En zo zijn twee weken zo weer voorbij.
Iedereen had het moeilijk met het vertrek, zelfs Karamba wilde niet dat ze terug zouden gaan. Hij heeft nog nooit zoveel tijd in de bantaba doorgebracht als de afgelopen twee weken. Hij is erg gek met mijn moeder en tante en heeft ze zelfs verschillende kadeautjes gegeven. Ook heeft hij een fotograaf laten komen zodat er mooie foto's gemaakt konden worden. Dit wilde hij graag als herinnering hebben.
Het wordt nu dus even afkicken maar gelukkig kunnen we met mijn moeder on line chatten met de web-cam.
Bionde bevalt het nog steeds goed. Deze week ga ik actief aan het werk om iets van dagbesteding voor haar te zoeken, het feest is nu voorbij en nu is het voor haar tijd voor serieuzere dingen.
Mocht iemand nog een suggestie hebben dan hoor ik dit graag.
Ik zal o.a. een oproep op gambia.pagina plaatsen.
Nu dat was het weer, tot de volgende week.
Bedankt weer voor het lezen en voor mensen die willen reageren, email dat rechtstreeks naar:
fotogambia@gmail.com
groetjes Geralda

Oma op de markt in Serrekunda

Tante Lenie geniet van het zwemmen met de kinderen

Dansen met Karamba

krokedillen in Bakau

krokedillen aaien

Bezoek aan de school van de kinderen in Bakau

Oma geeft de kinderen les in tandverzorging

Vismarkt in Tanji

de Vrouwen halen de vis van de boten

Bijna 80? in Gambia maakt het niet uit

De grote Boabab boom in Serrekunda

Abia op haar verjaardag voor Arch 22 in Banjul

Uitzicht vanaf Arch 22 in Banjul

Abia in haar nieuwe jurk en hakkeschoentjes

"kijken, kijken en maar kopen" alle souvenirs

Een dag later dan gewoonlijk vanwege internetproblemen en drukte. Maar goed, beter laat dan nooit.
Afgelopen week was Bionde er nog, Marijke was inmiddels al naar huis.
Vorig weekend gaf Youssou N'dour drie optredens op vrijdag, zaterdag en zondagavond. Wij zijn op zondagavond geweest. Op zondagmiddag 4 uur had Karamba pas de kaartjes kunnen kopen en werd er bij gezegd dat het concert om 18.00 uur zou beginnen. Wij om die tijd er heen maar er was nog niets te bekennen, bij het stadion zei men dat het concert op 19.00 uur of 20.00 uur pas zou beginnen. Uiteindelijk om 19.30 uur terug gegaan. Toen liepen er al aardig wat mensen en zijn we maar naar binnen gegaan. Na anderhalf uur wachten - in de tussentijd werd er harde muziek met de bijbehorende videoclips gedraaid, ik voel me daar toch al te oud voor worden. Maar goed, na anderhalf uur kwam er wat beweging in het geheel. Helaas, nu eerst weer allerlei Gambiaanse en voor ons onbekende 'artiesten' die als doelgroep 18 jaar en jonger hebben.
Ondertussen begon m'n kont al aardig zeer te doen. We hadden de goedkoopste kaartjes en zaten op betonnen banken. Tussendoor dus maar even wat heen en weer gelopen. Abia had haar zakeninstinct weer meegenomen en liep kaugom in het publiek te verkopen. Na 10 minuten had ze alles verkocht.
Om 22.30 kwam uiteindelijk de grote ster het podium op en het publiek was helemaal uitzinnig en inmiddels stond iedereen te swingen en dus als je zelf bleef zitten zag je niets meer dan ellebogen en konten, ook maar staan dus. Op zich was het een goed concert maar ik had de hele dag al migraine, Abia voelde zich beroerd en Bionde zij die vent op het podium eigenlijk niets. Besloten dus dat ik met Abia en Bionde naar huis terug ging halverwege het concert. Karamba is met Joshi en Lobke tot het eind gebleven.
Thuis gekomen bleek Peter al een uur op Bionde te wachten, tot grote vreugde van haar natuurlijk.
We zijn natuurlijk nog opgebleven tot Karamba met de kinderen ook weer thuis waren.
Ze hadden de rest van het concert nog erg leuk gevonden.
De rest van de week nog met Bionde naar verschillende toeristische plekken geweest en vaak wezen zwemmen. Het is hier inmiddels weer echt warm, ik denk dat de 'koude' periode over is, s'nachts moeten we ook de ventilator weer aan hebben en de dekens kunnen de kast weer in.
Waar ik al een beetje bang voor was gebeurde aan het eind van de week. Bionde zei steeds al dat ze geen zin had om terug te gaan, wat logisch is en wat iedere toerist hier tegen het eind van de vakantie zegt. Alleen bij haar was het serieus, ze wilde niet meer terug en niet alleen vanwege haar vriendje Peter. Ik heb uitgebreid met haar gesproken, haar alle nadelen benoemd en alles wat ze zou missen als ze hier bleef. Wel heb ik haar gezegd dat als ze wilde blijven ik haar niet ging dwingen om terug te gaan.
Uiteindelijk stond haar besluit vast, ze wilde blijven totdat wij ook weer terug gaan.
Ik heb als voorwaarde gesteld dat ze dan in ieder geval een vorm van dagbesteding moest hebben. Hetzij werk, vrijwilligerswerk of school. Hier ging ze dus ook mee akkoord.
Nu moest ze het nog aan haar vader vertellen (Bionde is twee en half jaar geleden bij haar vader gaan wonen) Ze heeft een brief voor hem gemaakt en deze per mail verstuurd.
Mijn eigen idee is dat het voor Bionde ook een hele ervaring zal zijn al is het dan maar voor een paar maanden. Wat ze hier in die korte tijd leert is meer dan dat ze op school in Nederland leert, Bionde volgt praktijkonderwijs dus heel veel zal ze niet missen. Verder leert ze natuurlijk in een hele korte tijd goed engels spreken. Als je ziet hoe Abia bijvoorbeeld als Engels spreekt in die paar maanden.
Daarnaast speelt het feit ook mee dat het thuis bij haar vader niet zo goed gaat en dat ze mij eigenlijk wel heel erg gemist heeft sinds ze daar woont.
Nu ja, het gezin is dus uitgebreid met Bionde, hier was iedereen er erg blij mee, Seeney maakte letterlijk een rondedansje.
Afgelopen vrijdag is mijn moeder van 78 met mijn tante Lenie gearriveerd. Ze hadden gedacht dat ze Bionde nog even zouden treffen op het vliegveld, hun kwamen namelijk met het vliegtuig aan waarmee Bionde zou vertrekken. Tegen hun gezegd dat Bionde al door de douane heen was.
Groot was dan ook hun verbazing toen ze Bionde hier op de compound aantroffen.
De tassen zaten weer vol met kadootjes en met heel veel kleren voor de kinderen en Seeney.
Iedereen dus weer blij met alle spullen. Ook Erhard had nog de nodige kadootjes en boeken meegegeven.
We hebben tot nu toe nog niet veel gedaan, het zijn toch twee oudere vrouwen die eerst eens moeten aclamatiseren. Wel al naar Leybato geweest, naar de toeristenmarkt en naar Badala Park om lekker bij het zwembad te zitten. Lobke en Abia ontmoette daar twee Nederlandse meisjes waar ze het goed mee konden vinden. Kennis gemaakt met hun ouders, erg leuke mensen.
Omdat de kinderen nog met elkaar wilden blijven doorspelen zijn we met zijn allen gaan eten bij Kunta Kinteh Restaurant aan het strand. De ouders van de meisjes, Rob en Petra komen van de week een keer bij ons op de koffie met de kinderen.
Dit was het weer voor deze (roerende) week.
Tot de volgende keer.
groetjes Geralda

voor het stadion

in de verte youssou

Abia verkoop kaugom tijdens het concert

kindje in sos kinderdorpen

mooie meisjes, mooie boom

leuk stel

Bionde met Sybol

alternatief bedje voor cherno

oma

tante Lenie met Karamba

veel kleren en kadootjes

Zo, weer een enerverende week achter de rug. De ene week gebeurt er weinig en de andere week kan ik wel uren schrijven en 100 foto's plaatsen, maar ja ik moet me toch enigzins beperken.
Omdat Bionde (dochter) en Marijke (vriendin) er waren ook verschillende toeristische uitstapjes gemaakt zoals Brikama, Lamin Lodge e.d.
Marijke was hier maar voor een week en is afgelopen vrijdag met een hoofd vol vlechtjes weer vertrokken. Zij had haar haar door Seeney en een buurvrouw laten vlechten en heeft in totaal 12 uur moeten zitten. Het eindresultaat was prachtig maar 12 uur is wel erg lang.
Natuurlijk wilde Bionde ook haar haar laten vlechten, het haar hadden we al gekocht op de markt in Serrekunda, maar ze wilde niet zo lang zitten. Met haar uiteindelijk naar restaurant Kunta Kinteh geweest waar twee vriendelijk dames haar haar hebben gevlochten. Uiteindelijk toch nog 5 uur moeten zitten maar ook hier was het resultaat mooi.
Omdat Bionde vandaag jarig is heeft ze van de week al een mooi kado uitgezocht, een prachtige jembe, besneden met houtsnijwerk en een bijpassende draagtas, gekocht op het toeristenmarktje van Senegambia.
Bionde, als 17 jarig meisje met lang rood haar wordt hier - zoals te voorspellen was - van alle kanten bewonderd. Al voor zij hier uberhaupt was ontving zij liefdesbrieven van Musa, de engelse leraar van de kinderen die haar alleen nog maar op een foto had gezien. Wat dat betreft is het om je dood te lachen en je zou er bijna in gaan geloven.
Maar goed, Bionde is uiteindelijk 'gezwicht' voor Peter, een Gambiaanse (christelijke) jongen die wij al een poosje kennen. Ik heb uitgebreid met hem gesproken - met name over zijn waarschijnlijk verkeerde verwachtingspatroon - en hij trekt nu veel met Bionde op. Zij is in de 7e hemel en het hoort bij haar leeftijd om dit te ervaren. Ook haar van alle kanten gewaarschuwd maar gelukkig is ze verstandig genoeg om niet verder te gaan als een zoen.
Voor haar verjaardag heeft ze van hem een kaart en een ring gekregen. Hij slooft zich erg uit voor haar en gedraagt zich tot nu toe vrij correct. Joshi, Lobke en Abia kennen hem al langer, hij werkt vlak bij het winkelte van Karamba en af en toe gaan de kinderen een middagje met Tida mee om in het 'winkeltje' van Karamba te werken. Peter is er dan ook altijd en gaat heel leuk met de kinderen om.
Op zaterdagavond gaan we meestal naar Cape Point waar in restaurant Chapmans altijd een goede band speelt. Lobke steelt daar tegenwoordig de show. Ze is zo goed in het afrikaans dansen dat de band haar nu halverwege hun show al roept om mee te komen dansen. Iedereen, inclusief het publiek vindt het prachtig om zo'n toubab meisje te zien meedansen en ze krijgt vaak daverend applaus.
Na het bezoek aan Chapmans zijn we naar een bruiloft geweest van de oom van Peter.
Ook dit was weer een genot om mee te maken. Hier zie je mensen die zoveel lol en plezier hebben met elkaar zonder dat ze alcohol of drugs gebruiken dat het heerlijk is om daar alleen al naar te kijken. De vrouwen dansen samen, de jongens dansen samen, er wordt gegeten en iedereen is blij en vrolijk. Behalve de bruid. Op een gegeven moment (s'avonds tegen 11 uur) kwam de bruid eindelijk aan op het feest. Voorop de stoet werd een grote rieten mand gedragen met daarin de kledij, daarachter liepen allemaal vrouwen in een rij en tussen die vrouwen liep ergens de bruid die verstopt zat onder witte doeken. Later mochten we de bruid bezoeken in een kamertje en ik kan niet anders zeggen als dat ze er erg ongelukkig en bang uitzag. Ik weet niet of dit een gedwongen huwelijk was of een huwelijk uit liefde maar volgens mij was ze erg bang voor haar in haar huwelijksnacht te wachten stond. Nu ben ik toevallig net een boek aan het lezen van een Somalische vrouw die verteld over haar besnijdenis en de gevolgen er van, zij verteld dan ook hoe ingrijpend het is en hoe vreselijk dingen als menstruatie, huwelijksnachten en bevallingen zijn.
Ik weet niet of de bruid in kwestie besneden is maar ik zou er niet raar van opkijken dat dit de reden van haar angstige gezichtje was. Alleen al het vooruitzich dat men je straks gaat 'opensnijden', daar moet je toch niet aan denken.
Volgens Peter had ze de volgende dat weer vrolijk gekeken.
Maar goed, toch was het heel leuk om de bruiloft mee te maken enn kreeg ik wederom het gevoel 'waarom kennen we dit soort simpel geluk niet meer in Nederland?'
Vandaag dus Biondes verjaardag, 17 jaar is ze geworden. Gezellig naar een hotel geweest en lekker gezwommen en als klap op de vuurpijl naar het concert van Youssef N'dour in het Stadion geweest. I.v.m. Independence day gaf hij op vrijdag, zaterdag en zondagavond een concert.
Ook de koning van Marokko is bij de president op bezoek en werd vrijdagmiddag met een hoop poes pas binnengehaald. Ik moest net langs het kruispunt met de stoplichten rijden maar werd door de politie aan de kant gezet. Het hele kruispunt was afgezet en er stonden wel een paar duizend mensen - vooral schoolkinderen - langs de weg. Toen ik vroeg wat er gaande was hoorde ik dus dat Jammeh met zijn Marokaanse vriend langs zou komen. Uiteindelijk passeerde er een hele stoet met motoren, politie-auto's, militaire voertuigen waar de lopen van de mitrailleurs uitstaken richting publiek (erg bedreigend vond ik dit), sirenes en uiteindelijk een luxe auto waar de President en de Koning van Marokko met hun romp bovenuit stonden door het open dak heen. Het publiek werd uitzinnig van vreugde. Joshi en ik vonden het wel leuk er bij aanwezig te zijn maar vonden het wel een hele poespas. Bovendien die geweren die op je gericht worden is echt niet prettig. Ook bij het concert van Youssef N'dour liepen de militairen met hun geweren in de aanslag. Het is natuurlijk goed dat dingen goed bewaakt worden maar voor een buitenstaander echt niet prettig.
Goed, dit was het weer voor deze week, alle kleine leuke momenten kan ik toch niet vertalen in zo'n kort verhaal maar ik hoop dat jullie het weer leuk hebben gevonden.
Tot volgende week,
Groetjes Geralda & Co

Bionde helpt Seeney met koken

grote sprinkhaan

vier op een rij

Marijkes haar wordt gevlecht

marijke met vlechtjes

Bionde moet er ook aan geloven

Bijna klaar

helemaal af

Lobke steelt de show

Bionde, Peter en Joshi

De bruid komt aan

de 'gelukkige' bruid

Deze week ben ik heel druk geweest met het maken van de web-log voor Karamba.
Deze is inmiddels actief en door iedereen te bekijken, het adres is:
www.karambaqualitytieanddie.web-log.nl
(Karamba Quality Tie & Die) de log is zeker de moeite waard om te bekijken, vooral voor mensen die binnenkort een bezoek brengen aan Gambia. De eerste leuke reacties op de log zijn al binnen. Ook is de log geplaatst onder het kopje 'activiteiten' op gambia.pagina.nl.
Eigenlijk ben ik er best wel trots op dat me dat allemaal zo gelukt is, voorheen was ik niet zo computerfreake maar nu lukt het allemaal steeds beter.
Karamba glom ook van trots toen hij de web-log bekeek en daar geniet ik dan weer van.
Voor hem is het te hopen dat hij inderdaad wat klantjes krijgt voor zijn Tie & Die en voor zijn workshops. Zijn grote droom is om later een eigen compound te hebben dus daar kan hij dan mooi voor gaan sparen.
Verder hebben we ook nog een naamceremonie meegemaakt van een meisje dat ruim een week geleden is geboren in de compound tegenover ons. Deze ceremonie was een 'grote' naamceremonie. Het verschil met de naamceremonie van Cherno, het zoontje van Karamba was dat hier een geit was geslacht en dat er s'middags ook een band speelde.
In eerste instantie dacht ik dat er Ierse muziek werd gespeeld maar het bleek echter om een Fula-band te gaan. De muziek lijkt verdacht veel op traditioneel Ierse muziek. De meiden en ik hebben zelf nog meegedanst tot groot genoegen van alle Gambiaanse vrouwen, er werd volop voor ons geklapt. Op zo'n moment heb je toch een klein beetje het gevoel dat je er een beetje bijhoort.
Lobke en Abia hebben trouwend helemaal de slag van het Africaanse dansen te pakken.
Op zaterdagavond gaan we vaak naar een band in Bakau en met name Lobke hoort dan al bijna bij de show. Tijdens de laatste drie nummers mag ze dan meedansen en dat doet ze geweldig.
Misschien ga ik wel overwegen om de meiden dansles te laten geven door de danseressen van de band. Het is jammer dat ik zoiets niet op een foto kan vastleggen, het is een genot voor het oog.
Verder zijn natuurlijk afgelopen vrijdag Bionde (mijn dochter) en Marijke (vriendin) gearriveerd.
Voor Bionde was het de eerste keer in een vliegtuig en ze vond het geweldig, en dan ook nog naar Afrika toe. Net als ik de eerste keer vond ze het een vreemde gewaarwording toen ze uit het vliegtuig stapte en zoveel zwarte gezichten bij elkaar zag.
Inmiddels is ze er al een beetje aan gewend, ze vindt het hier allemaal even geweldig.
Zaterdag heeft ze gelijk de vuurdoop gehad en zijn we naar de markt in Serrekunda geweest.
Het enige wat jammer was, was dat het gewoon een koude dag was. We zijn nog even naar Leybato geweest naar het strand maar daar zijn we van de kou maar weer snel weggegaan.
Ook vandaag was het nog heel fris. Eigenlijk hebben we dat hier tot nu toe nog niet gehad en is het weer vrij wisselvallig. Het was de laatste tijd wel s'ochtends en s'avonds fris maar overdag was het juist heerlijk warm. De dag nadat Erhard was vertrokken was het plotseling ook gebeurt met de frisse ochtenden en avonden en was het een paar dagen zelfs bloedheet, en nu plotseling hebben we gewoon een paar koude dagen. Op dit moment zit ik zelfs met een dikke trui en sokken aan te typen. Bij Nederland vergeleken is het hier natuurlijk niet echt koud maar toch...
Vandaag zijn we naar Lamin Lodge geweest, lekker wat gedronken en ook nog een tochtje met een piroque gemaakt. Joshi zag het eigenlijk niet zo zitten omdat de bootjes zoveel wiebelden dus ik ben met hem blijven zitten terwijl de rest het tochtje met de boot ging maken.
Hierna nog lekker gegeten bij Ali Babba restaurant.
En nu zit ik hier weer achter de p.c. om mijn verhaal te schrijven.
Ik hoop dat jullie allemaal een kijkje gaan nemen op de web-log van Karamba en ben ook benieuwd wat jullie ervan vinden.
Wil je reageren op de site van Karamba of op deze site dan kun je dat het beste rechtstreeks via mijn email doen omdat het weblogformulier niet goed werkt. Nogmaals mijn emailadres:
fotogambia@gmail.com
groetjes Geralda

Karamba samen met Abia op het dak om een sinaasappel te eten

Samen ontbijten onder de Bantaba
In een piroque varen bij Lamin Lodge

Ze lijken zo schattig, de aapjes

vrouwen tijdjens de naamceremonie bij de buren

Banjul Airport

Rode zandweg naar Lamin Lodge

Bionde in Lamin Lodge

Bionde met Cherno

27 januari,

Zo, alweer een week voorbij.
Afgelopen vrijdag is Erhard weer aangekomen, dit keer is zijn moeder van 77 ook meegekomen. Wel knap hoor, als je op die leeftijd voor het eerst in een vliegtuig stapt, naar Gambia gaat en ook nog eens slecht ter been bent. Zijn moeder is afhankelijk van een rollator en kon niet zelfstandig de trap afkopen van het vliegtuig bij aankomst in Gambia. Ze werd daarom in een oude stoel gezet en door een paar Gambiaanse mannen naar beneden gedragen. Een hele toestand dus maar gelukkig is het allemaal goed gegaan. Ze had genoten van de vlucht en was geen seconde bang geweest, ondanks de vele turbulentie onderweg.
Op de compound aangekomen had ik voor Erhard een verrassing. Ik had zonder dat hij het wist een bantaba in de tuin laten bouwen. (een bantaba is oorspronkelijk een met riet overdekte plek waar de mannen uit het dorp tesamen kwamen, tegenwoordig kun je deze benaming dus ook gebruiken voor een leuk met riet overdekt terras in de tuin zoals je ook bij veel hotels tegenkomt in Gambia)
Vooral s'avonds is het erg gezellig in de bantaba, kerstlampjes rondom het dak en kaarsjes op tafel.
Overdag is het er ook heerlijk vertoeven in de schaduw en we eten dus nu altijd in de bantaba.
Ik had al eens ergens gezien dat je ook bantaba's kunt laten maken van metaal met een rieten dak. Erg mooi maar ook erg duur. Het enige voordeel is dat ze verplaatsbaar zijn.
Zelf ben ik natuurlijk weer op zoek gegaan naar natuurlijke materialen. In Brikama had ik al eens geinformeerd naar de prijzen van de houten palen (dezelfde plek waar ik ook de palen voor mijn schildershoek had gekocht) Al met al was ik zo'n 200 dalasi kwijt voor het hout.
Karamba heeft het riet gekocht en ook geknoopt en op het dak bevestigd, en de timmerman heeft het geheel in elkaar gezet. Toch wel bijzonder om te zien hoe zo'n man dan met heel weinig gereedschap toch zoiets moois in elkaar weet te zetten. En ook hoe behendig hij is. Hij had geen trap of zo om op het dak te klimmen dus dit deed hij gewoon d.m.v. handen en voetenwerk.
Al met al is hij drie dagen bezig geweest om de bantaba in elkaar te zetten, vervolgens is Karamba twee dagen bezig geweest om het riet te vlechten en op het dak te bevestigen. Toen was op de vloer na de bantaba al klaar. Omdat er toch ook nog iets van een vloer in moest komen hebben we via onze overburen weer een mannetje opgescharreld die weer goed was in betonnen vloeren.
Hij heeft dus een betonnen vloer gemaakt en deze ingelegd met schelpen. De electriciteit heb ik zelf aangelegd.
Al met al is het een heel mooi plekje geworden waar het heerlijk vertoefen is.
Toen ik lang geleden mijn beslissing nam om naar Gambia te gaan had ik al zoiets van als ik er ooit naar toe ga, zou ik heel graag een bantaba willen hebben.
Afgelopen maandag heb ik dus twee nederlandse vrouwen op bezoek gehad; Annet en Martha.
Ik heb hen opgehaald bij hun hotel en toen zijn we eerst naar de compound gegaan. Hier hebben ze kennis gemaakt met Karamba en zijn familie en ook met Joshi, Lobke en Abia. Ze hadden een hoop kleertjes voor Cherno meegenomen en ook voor de andere kinderen. Bovendien kregen Sybol en Mohammed ook nog een leuk speelgoedje. We hebben met z'n allen in de Bantaba gelunched (simpele gambiaanse lunch met tapalapa) en daarna mijn kinderen naar hun school gebracht zodat ze die gelijk konden bezoeken.
Vervolgens zijn we weer in de auto gestapt en hebben een bezoek gebracht aan de Methodist school in Serrekunda. Dit is een school voor speciaal onderwijs. Dit wil zeggen dat hier dus kinderen naar toe gaan met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking. Het was een school die eigenlijk 103 leerlingen had maar er op dit moment maar 33 kon laten komen omdat ze maar 1 busje hadden om de kinderen op te halen en weg te brengen.
De school zag er goed uit, mede dankzij veel inzet van een nederlands projekt.
Op deze school zag ik dan ook voor het eerst wat kinderen met het syndroom van Dawn (in de volksmond mongootjes genoemd). Eigenlijk had ik die hier in Gambia nog niet eerder gezien en daar ook mijn vraagtekens bij.
De hoofdmeester van de school beaamde dat inderdaad deze kinderen vaak worden gedood (vooral ook in het binnenland) omdat de mensen denken dat het kind de duivel in zich heeft.
Dit is toch wel even schrikken, vooral omdat we in nederland zelf met deze kinderen werken.
Het gedrag van de kinderen was dan voor mij ook heel herkenbaar, ze zijn zo lief en spontaan.
Omdat we toch vrij laat op de school waren aangekomen (we hebben eerst een tijd moeten zoeken) waren we er dus ook op het moment dat de school uitging en de kinderen in het busje moesten.
We wisten niet wat we zagen, volgens mij werden er bijna 30 kinderen in het busje gepropt en ook nog een paar leraressen en de chauffeur. Je weet gewoon niet wat je ziet, en dat het allemaal mag en ook nog goed gaat!
Al met al was het een gezellige kennismaking en ook een leuke dag.
De rest van de week is weer rustig gambiaans verlopen. Het kleine poesje wat Lobke had gevonden en wat we met een spuitje te drinken gaven is toch overleden. Nu ja, dit was natuurlijk voorspelbaar, zo'n beestje houdt je met een beetje gewone melk niet in leven. Lobke heeft hem begraven in de tuin.
Erhard had onze laatste vaccinaties nog meegenomen. Dit was de laatste prik die we moesten hebben. Omdat ik niet goed wist waar ik naar toe moest om ze te laten zetten en omdat ik in een ver verleden Tianne vaak heb moeten prikken besloot ik dat ik de prikken zelf ook wel kon geven.
Het ging makkelijker dan ik dacht. De kinderen en ikzelf hebben er niets van gevoeld.
Komende week is Erhard er dus met zijn moeder. Omdat ze slecht ter been is zullen we niet echt veel met haar gaan doen. We willen in ieder geval proberen om haar mee te nemen naar Brikama naar de houtsnijmarkt.
Tot zover weer dit verhaal, tot de volgende keer

de basis van de bantaba is gemaakt

het dak is een lastige klus

Karamba maakt het riet er op

Nu alleen de vloer nog

Gezellig he, zo'n bantaba

Sybol was mee naar Badala park om te zwemmen

Meisje met syndroom van Down. Deze kinderen kom je hier nauwelijks tegen.

Hoe krijg je 33 kinderen in een busje? zo dus!

Voor sybol de eerste keer 'zwemmen' in zee

De afgelopen week is rustig verlopen, geen spannende of rare dingen meegemaakt.
Wat dat betreft kabbelt het leven hier rustig door. De kinderen gaan weer lekker naar school en ik heb eindelijk tijd gehad om een schilderij te maken.
Ook op dit moment aan het proberen, via allerlei kontacten om een aliens ID card te krijgen en een verblijfsvergunning voor een jaar. Op zich zou ik dit ook zelf kunnen doen maar dan ben je A een hele dag bezig in Banjul en B wordt je waarschijnlijk een rib uit je lijf getrokken en betaal je veel meer dan eigenlijk noodzakelijk is. Nu via de gambiaanse man van een vriendin. Hij kent de weg en de mensen en ik krijg van hem ook gewoon een nota met het juiste bedrag er op. Nu maar hopen dat het allemaal in orde komt, geeft me toch een rustiger gevoel.
Verder geniet ik nog elke dag in Gambia, alles wat hier voor de mensen gewoon is blijft voor ons toch nog wel bijzonder. De markt in Serrekunda alleen al is een belevenis en blijft mooit om te zien. Vaak ontzettend druk en vieze luchtjes alom maar dat mag de pret niet drukken. Om te zien hoe de mensen hun goederen aan de man brengen blijft heel bijzonder. Vaak vraag ik me dan af hoe het kan dat ze toch allemaal weer hun brood weten te verdienen. Ook de natuur is hier mooi, vooral zo na de regentijd is het allemaal prachtig groen. De mooiste bomen kom je tegen als je er op let. In Serrekunda staat een baobabboom van wel vier meter doorsnee, ik zal er nog eens een foto van maken en op deze web-log zetten. Ook groeit de ene boom gewoon over de andere heen, heel bijzonder (zie foto)
Vlak bij ons in Bakau is de vissershaven. Als je je neus dichthoud is ook dat een lust voor het oog. De prachtig gekleurde vissersboten en de massa's vis die in de zon liggen te drogen. Ook de soorten vis zijn soms spectaculair. Zo is er een vrij grote vissoort die zelfs tanden heeft (foto), de naam ervan heb ik nog niet kunnen achterhalen maar het is bijzonder om te zien.
Ook raken we natuurlijk nooit uitgekeken bij alle 'toeristenwinkeltjes' waar van alles wordt verkocht. Met name houtsnijwerk, batik en Tie & Die stoffen, sieraden, rietwerk etc. zijn erg populair. De compound waar wij nu in wonen was helemaal leeg, er stond ook werkelijk niets in. Het meeste wat er nu staat is door Gambiaanse vaklieden gemaakt. Zo heb ik een timmerman alle bedden, stoelen en tafels laten maken. Een rietvlechter heeft lampekappen, manden en kasten gemaakt. De bekleding is grotendeels Tie & Die, gemaakt door Karamba en de gordijnen en stoelkussens heb ik zelf bekleedt met op de markt gekochte stoffen. We hebben natuurlijk ook wel wat huisgerei zoals potten en pannen die wel gewoon gekocht zijn. Maar hoe dan ook, het is allemaal hier gekocht en/of gemaakt. Dit was ook onze opzet. Wij wilden dat de Gambianen er ook beter aan werden en niet de europese zakenlui. Het was natuurlijk heel makkelijk geweest om via een hier gevestigd engels makelaarskantoor een compound te huren maar wie wordt er dan beter van? Niet de gambiaan. Ook hadden we onze spullen met een container vanuit Nederland kunnen laten komen maar buiten het feit dat we die spullen in Nederland ook nog nodig hebben vonden we toch dat het mes aan twee kanten moest snijden. Zo hebben we toch op bescheiden schaal al een bijdrage aan het land geleverd. We hebben op deze manier een aantal mensen toch wat geld kunnen laten verdienen.
Gambia vindt ik zeker een aanrader als vakantieland als je tenminste van een stukje cultuur houdt en niet uit bent op luxe en comfort, alhoewel dat in de betere hotels toch ook wel te vinden is.
Het enige verheffende wat er verder deze week gebeurt is is dat Lobke met een poesje thuis kwam van amper twee weken oud. Ik dacht bij mezelf, dit wordt weer een drama want zo'n beestje hou je niet in leven. We zijn gaan kijken naar de plek waar ze hem had gevonden om te kijken of we ergens een nest konden vinden maar helaas, niets te bekennen.
Wonder boven wonder leeft het beestje nog, we voeren hem 6 keer per dag melk met een spuitje en tot nu toe gaat het goed maar als hij groot genoeg is zullen we hem toch weer langzaam zijn eigen gang laten gaan.
A.s. vrijdag komt Erhard weer voor een week, dit keer met zijn moeder van 77. Ben heel benieuwd hoe dat allemaal gaat verlopen, ze is slecht ter been maar wilde toch graag komen. Ik vindt het heel dapper van haar.
Komende week ga ik in ieder geval een bezoek brengen aan de school voor verstandelijk gehandicapte kinderen.
Dit was het weer voor deze week, tot de volgende keer
Geralda

baobab tree

een boom groeit over een boom

dorpje meer landinwaards

zomaar een stukje landschap

bewoning meer landinwaards

Housnijwerk, overal te koop

de markt in Serrekunda

Vis met tanden

De visopslag

Stuke paradijs

De hele week heeft dus in het teken gestaan van he Tobaski feest. Tobaski viel dit jaar op woensdag 11 januari. Twee dagen voor die tijd was iedereen druk met inkopen doen, kleding laten maken, schoonmaken etc. Wij zijn de dag voor Tobaski nog even met de kinderen naar de markt van Serrekunda geweest om schoenen voor Tida te kopen. Gelukkig was Karamba ook meegegaan. Het was niet normaal zo druk was het, je werd haast onder de voet gelopen en moest elkaar de hand vasthouden. Ik was blij dat we er snel weer wegkonden toen Tida haar schoenen had. Op de dag van Tobaski zelf waren ze hier op de compound al druk in de weer. Om half tien zei Karamba dat we naar de bidplaats moesten omdat de Imam iedereen opriep om te komen. Wat dat betreft zitten we hier goed want we zitten zo ongeveer tussen drie moskees in dus je hoort het van alle kanten roepen. Voor Tobaski wordt hier in Bakau niet een van de moskee's zelf gebruikt omdat die te klein zijn. De plechtigheid vond plaats op het grote veld tegenover de toeristenmarkt van Bakau. Seeney en Tida gingen niet mee. Seeney mag pas weer bidden als de baby veerig dagen oud is omdat ze dan pas weer rein is. Tida moest zoals gewoonlijk weer helpen met het werk.
We moesten de auto al een behoorlijk stuk voor het plein parkeren. Ook hier was het weer heel erg druk. Heel Bakau was leeggestroomd naar de bidplaats. Officieel - volgens Karamba - bidden alleen de mannen en de oude vrouwen. Tegenwoordig komen ook jongere vrouwen en kinderen naar de bidplaats. Het is ongelooflijk mooi om al die mensen in die prachtige kledij te zien. De een is nog mooier dan de ander. De plechtigheid zelf duurt niet zo heel lang. De imam leidt het gebed.
De mannen zitten apart van de vrouwen. Allemaal keurig opgesteld in rijen en iedereen op bidkleedjes. Het gebed heeft een ritme van staan, handen omhoog, knielen, grond kussen, naar links kijken, naar rechts kijken, weer staan enz. Het mooie hieraan is om te zien dat iedereen dat ook precies op hetzelfd moment doet. We hebben er echt van genoten, ook de kinderen waren onder de indruk. Ook stonden er veel toeristen langs de kant om foto's en filmopnames te maken.
Er waren ook momenten tijdens het gebed dat het doodstil was, dat maak je niet vaak mee in Gambia.
Na het gebed zijn we weer teruggegaan naar de compound. Nu was het moment aangebroken om een schaap te slachten. Omdat Karamba geen schaap had maar vlees begon Seeney nu met de voorbereidingen van het koken.
Om onze compound heen waren wel verschillende compounds waar dus wel werd geslacht. We zijn een poosje binnengebleven met de muziek wat harder aan. Nu schijn je er niets van te vernemen maar ik nam het zekere voor het onzekere.
Al snel zagen we een hoop gieren boven onze compound vliegen, deze kwamen op het aas af wat nu natuurlijk overal lag.
We hebben nog wel wat foto's gemaakt van onze overburen die bezig waren met het uitbenen van de inmiddels geslachte schapen, het snijden van het vlees en het schoonmaken van de darmen.
Alle onderdelen van zo'n schaap krijgen toch weer hun bestemming. Onze hond echter heeft toch nog een paar botten weten te bemachtigen waar hij nu nog steeds mee bezig is. Misschien heeft hij er nog wel een paar in de tuin begraven.
Verder hebben we eigenlijk weinig vernomen van het hele Tobaski gebeuren. Er waren weinig mensen op straat, iedereen is op zijn compound of bij familie op de compound. Karamba's zus uit Senegal zou komen maar dit is om een voor mij onduidelijke reden niet doorgegaan. Karamba was dan ook erg teleurgesteld.
De mooie kleren werden hier op de compound pas na de lunch aangetrokken. Seeney zag er ook erg mooi uit.(foto)
Zelf zijn we in de loop van de middag nog naar Leybato geweest en hebben daar lekker gezeten en de kinderen hebben lekker gezwommen in de zee.
Karamba heeft nog wat schapenvlees gekocht van de overburen voor de volgende paar dagen.
Het eten wat Seeney had gemaakt was lekker, alleen het rundvlees wat ze had gebraden was erg taai. Wij laten zoiets uren sudderen zodat het lekker mals wordt maar hier is dat blijkbaar te kostbaar, kost toch allemaal extra brandhout.
Tegen de avond mochten alle kinderen Salibu gaan lopen. De kinderen gaan dan langs de deuren en krijgen overal wat geld. Joshi, Lobke en Abia zijn samen met Tida, Mohammed en Mariama gaan lopen. Ook de volgende dag mochten ze dit doen. Al met al hebben ze met hun allen een paar honderd dalasi opgehaald waar natuurlijk snoep voor werd gekocht. Alles moesten ze eerlijk met elkaar delen.
De twee dagen na Tobaski zijn om te 'relaxen' er wordt weinig gewerkt en veel winkels zijn ook dicht. Zo ben je dus een hele week met Tobaski bezig. Het was mooi om mee te maken maar was niet zo verheffend als ik had verwacht. Of ik ben gewoon niet op de juiste plaats geweest.
Ik denk als Karamba wel een hele hoop familie op bezoek had gehad dat het dan feestelijker was geweest. Maar ook voor hem was het een hele rustige Tobaski.
Wijzelf hebben dus noodgedwongen ook rustig aan gedaan deze week. Volgende week komt gelukkig alles weer in een normaal ritme. De kinderen weer naar school, dat geeft toch meer structuur aan de dagen.
Over twee weken komt Erhard al weer, dit keer komt zijn moeder ook mee. Daarna heb ik de hele maand februari logees in huis. Eerst twee weken Marijke (vriendin) met Bionde mijn dochter en daarna twee weken mijn moeder en een tante van me. Op zich heb ik hier wel heel veel zin in, wil dit alles graag met ze delen.
Nu, ik laat het hier weer bij voor deze week.
Volgende week weer een nieuw verhaal.
groetjes Geralda & co

Zo, de eerste week van januari zit er al weer op.
Oorspronkelijk moesten de kinderen deze week naar school maar omdat iedereen hier de hele week al bezig is met de voorbereidingen van Tobaski waren er nauwelijks leerlingen en leraren op school en zijn de kinderen dus naar huis gestuurd. Bovendien werd vorige week plotseling bekend dat de president afgelopen maandag tot een nationale feestdag had uitgeroepen. Al met al dus drie weken vakantie. Aankomende week is het Tobaski (woensdag) en daarom hebben ze deze week ook nog vrij. Niet dat de kinderen dat erg vinden hoor, maar zelf ben ik stiekum wel een beetje blij als ze weer gewoon naar school gaan, kan ik weer een beetje mijn eigen gang gaan. Met de kinderen hele dagen om me heen begin ik ook niet veel.
Van de week eigenlijk niet veel bijzonders gedaan. Op een gegeven moment dacht ik dat ik maar eens een schildersezel moest gaan maken. Mijn schilderspullen die ik heb meegenomen uit Nederland staan al die tijd al onaangeroerd om me te wachten. Was natuurlijk ook te druk met de compound. Eerst een paar avonden in bed over het idee liggen te broeden, zo werkt dat bij mij.
Er is hier geen Gamma of Praxis waar je allerlei materiaal kan krijgen en bovendien houdt ik meer van natuurlijke materialen. Een poosje terug had ik in Brikama al een 'bedrijfje' gezien waar ze houten boomtakken/palen verkochten. Toen ook gelijk al naar de prijs geinformeerd. Dus met de auto naar Brikama gereden en takken opgehaald en deze via het open dak van de auto vervoerd.
Ook had ik al een aantal lege conservenblikken opgespaard en geschilderd om deze er ook in te verwerken. Toen ik eenmaal bezig was met timmeren en zo kwam Karamba binnen en keek me een beetje vreemd aan, wat was ik nu weer aan het doen. Wat dat betreft denken ze af en toe dat ik niet goed wijs ben. Ik heb allerlei dingen uit de natuur hier gevonden en opgehangen, zoals takken van bepaalde palmbomen en dat soort dingen. Hier snappen ze dus helemaal niets van.
Maar goed, toen ik eindelijk klaar was vond Karamba het toch wel erg geslaagd (zie foto).
Dus nu heb ik weer een gezellig stukje aan het huis toegevoegd en kan ik gaan beginnen met schilderen. (als de kinderen weer naar school zijn).
Verder intergreren we best wel met het gezin van Karamba, de kinderen spelen veel met elkaar (van de week nog een watergevecht .. zie foto) en ook zitten we soms samen gezellig aan 'hun' kant van de compound. Soms eten we ook met hun mee. Dit natuurlijk eerst geprobeerd met onze handen maar dat lukte toch niet zo. Karamba prefereerd zelf trouwens ook een lepel. Als we samen eten zitten we natuurlijk met zijn allen rond de grote schaal met rijst en andere dingen. Ook ligt er altijd een groen glibberachtig groente goedje in de pan. Hun zijn er gek op en gebruiken het deels ook als 'lijm' om van de rijst goede ballen te maken in hun handpalm. Ze kneden dit dan samen met de rijst alvorens ze het in de mond stoppen. Ik vindt het er maar smerig uit zien en mijd dit spul. Seeney kan goed koken, vooral haar domoda (pindasaus) is lekker. Ze maakt het niet vaak omdat ze er palmolie voor nodig heeft, wat niet goedkoop is. Maar sinds ze zelf palmolie uit de boom kan maken (verhaal vorige week) maakt ze het regelmatig.
Ook Cherno (de baby van vier weken oud) groeit als kool. Ik doe hem nog iedere dag in bad (foto) en nu de kinderen thuis zijn helpen ze graag mee. Het afwasteiltje waarin ik hem was wordt al bijna te klein. Binnenkort maar eens kijken of ik een babybadje kan kopen voor hem.
Ook hier op de compound is iedereen druk bezig met de voorbereidingen van Tobaski. Iedereen moet nieuwe kleren en nieuwe schoenen. Toen ik tegen Karamba zei ' maar met de naamdag van de baby had net iedereen nieuwe kleren, waarom dragen ze die niet?' zei hij resoluut dat alles nieuw moest zijn. Nu ja, zo zie je maar waar de prioriteiten hier liggen, vooral omdat hij zich nogal druk maakt over alle kosten. Wij hebben hem natuurlijk extra geld en goederen voor Tobaski gegeven maar niet genoeg om alle kosten te dekken. Zo komt er bijvoorbeeld geen schaap om te slachten. (op zich ben ik daar niet zo rauwig om, ik moet er niet aan denken dat dit slachten vlak voor mijn neus gebeurd)
Gelukkig stelt hij zich ook tevreden met gekocht vlees en is hij erg blij dat zijn zus uit Senegal dit jaar bij hem Tobaski komt vieren.
Alleen Tida (foto) kijkt nog erg sip, voor haar zitten er geen nieuwe schoenen in dit jaar, ze is twee dagen naar de markt in Serrekunda geweest om mintblaadjes aan de man te brengen maar heeft tot nu toe nog niet genoeg verkocht. Nu ja, we kijken wel, anders ga ik nog wel even met haar kijken.
Wat dat betreft schiet dit meisje overal bij in. Nooit naar school geweest, kan geen engels, en is met haar zus Seeney meegegeven toen die haar eerste kind kreeg. Ze moet veel werken van Karamba en staat bovendien nog heel vaak hele dagen in zijn 'winkel' met Tie & Die stoffen.
Gelukkig mag ze wel van Karamba meedoen aan de engelse lessen drie keer per week, maar ook pas toen ik hem uitlegde dat als Tida een beetje engels kon spreken ze ook beter zaken voor hem kan doen met toeristen.
Volgend jaar kan ze misschien bij onze overburen op naailes komen. Nu ja, dit eerst maar eens afwachten.
Verder krijg ik leuke reacties op deze web-log. Binnenkort komen er twee dames bij ons op bezoek die ik niet persoonlijk ken maar die nota bene in Nederland om de hoek wonen. Samen met hun ga ik een school voor verstandelijk gehandicapten bezoeken. Bovendien nemen ze ook nog wat kleertjes voor baby Cherno mee, wat hard nodig is want hij heeft wel een paar kleertjes inmiddels maar daar groeit hij ook al weer uit.
Mohammed (6) en Mariama (3) hebben ook nauwelijks kleertjes. Dus hierbij een oproep aan mensen die binnenkort naar Gambia komen. Heb je nog bagageruimte over en kun je aan wat kleding komen dan houden wij ons aanbevolen. Als je me dan mailt dan kunnen we wel wat afspreken. (mailadres staat in welkomsttekst van deze weblog)
Nou, verder maken we een hele hoop mooie kleine momenten mee die zich moeilijk laten navertellen. Zoals een mooie zonsondergang, prachtige vogeltjes die op de vensterbank zitten en je s'ochtends wakker fluiten of Seeney die met de baby aan haar borst op een paar doeken in slaap is gevallen.
Zaterdagavond nog met de kinderen naar een hele goede afrikaanse drum en dansband in Cape Point geweest. We waren al een keer eerder ergens geweest maar dat viel een beetje tegen. Deze groep echter is echt een aanrader en zullen we zeker vaker gaan bekijken.
Nu, ik stop er weer mee voor deze week. Alle reacties blijven natuurlijk welkom.
Volgende week de belevenissen rondom Tobaski.
Bedankt voor het lezen/kijken en tot volgende week.
groetjes Geralda & Co

Lieve lezer(es)

In de eerste plaats wil ik iedereen die mijn weblog bezoekt een heel goed en gezond 2006 toewensen. Dat we met zijn allen toch nog van dingen kunnen blijven genieten ookal zijn er soms minder leuke dingen.
Ook nog bedankt voor de complimenten over de veranderde lay-out van de web-log. Joshi en ik zijn er uiteindelijk samen achter gekomen hoe je kleuren e.d. kunt aanpassen. Wat dat betreft ben ik een kluns op computergebied en vind ik het al heel wat dat ik nu mijn eigen web-log kan beheren.
De kinderen hadden deze week uiteraard kerstvakantie van school, dus lekker uitslapen iedere ochtend. Tweede kerstdag zijn we bij Henny en Pieter gaan bbq-en en de kinderen hadden hun mooie 'afrikaanse' kledij aan. Ook hebben ze vol intresse gekeken hoe het proces van groene thee maken in zijn werk gaat. Abia heeft zelfs een glaasje gedronen en vond het nog lekker ook. Wel klaagde ze daarna over buikpijn en misselijkheid. Zelf heb ik ooit eens een glaasje groene thee - of beter gezegd een slokje - geproefd van de derde trek. Vreselijk vies vond ik het. Je hebt dus de eerste, tweede en derde trek. De eerste is de 'slappe' thee en de derde is heel erg sterk en bitter, ondanks de vele suiker die er in zit. Nu ja, aan mij is het niet besteed, en ook Abia ziet er voortaan maar van af.
De dag na kerst werden we wakker door een hoop rumoer op straat, ik stapte met een slaperig gevoel uit bed en keek uit het raam. Op nog geen tien meter afstand van me zag ik hoge vlammen achter onze compoundmuur oplaaien. Ik schrok geweldig en haalde gelijk de kinderen uit bed.
Buiten bleek er een auto in de brand te staan, ik moest gelijk denken aan al die scenes die je altijd op t.v. ziet waarbij de boel dan vreselijk ontploft en werd eigenlijk nog banger. Mijn overbuurman Pieter kwam er ook net aan. Hij zei dat hij vijf minuten voor die tijd er nog langs was gereden met zijn auto om benzine te gaan tanken, toen hij een paar minuten later terugkwam stond de boel al in lichte laaie. Hij zei dat ik niet zo bang hoefde te zijn voor een ontploffing omdat er in de auto's hier in Gambia toch nooit veel benzine zit. Gelukkig kwam al snel de brandweer er ook aan en blusde de brand. De mensen op straat stonden er gewoon allemaal vlak bij, niemand scheen het gevaar te kennen. Nu ja, dat hadden we dus ook weer meegemaakt.
De rest van de week rustig aan gedaan, te rustig soms. Af en toe sloeg de verveling een beetje toe. Ook heb ik zelf veel last van vermoeidheid, dit schijnt toch wel een normaal verschijnsel te zijn als je langere tijd in zo'n warm klimaat verblijft waar je niet aan gewend bent. De kinderen hebbe er gelukkig minder last van, alhoewel Abia voor het eerst in haar leven ook kan uitslapen.
Het gevoel van verveling in combinatie met vermoeidheid is dus ook maar niks. Ik ga me binnenkort echt verdiepen in de mogelijkheden om me hier nuttig te maken. Eerst de kinderen maar weer eens naar school. Als ze de hele dag thuis zijn kun je ook niet lekker werken.
Ze moeten nu weer 1 week naar school en zijn vervolgens weer 1 week vrij i.v.m. Tobaski volgende week. Ook weer benieuwd wat dat ons gaat brengen.
Karamba had nog iemand ingehuurd om in een van de palmbomen te klimmen, de boom is denk ik wel 15 meter hoog en helemaal bovenin hangen trossen met kleine vruchtjes. Karamba durfde het niet aan om zelf in deze boom te klimmen, hij was wel in de andere palmboom geklommen om verse kokosnoten te plukken. In ieder geval was het intressant om te zien hoe behendig zo'n man in de boom klimt. Met een soort riem om zijn middel en om de boom. Binnen no time lagen de vruchten op de grond. Abia vond dit ook heel intressant en ging vervolgens gelijk proberen om in de andere palmboom te klimmen. Dit veel toch vies tegen. Van de vruchtjes uit de trossen haalt Seeny de palmolie. Hiermee kan ze allerlei dingen maken, onder andere de domodasaus. Ook de olie wordt voor vele doeleinden gebruikt.
Wat dat betreft hebben we al een aardig zelfvoorzienende tuin. Kokosnoten, bananen, palmolie en verder nog allerlei groenten die Seeney zelf in de achtertuin verbouwd. Abia en Lobke zijn een klein tuintje gaan maken met komkommers en tomaten. Moeten ze er natuurlijk wel aan denken dat ze twee keer per dag hun tuintje moeten wateren; vervelend nou!
Oudejaarsdag heb ik zo'n 80 oliebollen gebakken. Erhard had oliebollenmix en andere ingredienten meegenomen toen hij hier was. Ook de overburen nog een schaaltje met oliebollen gebracht.
S'avonds samen met Karamba, Seeney en de kinderen oudjaarsavond gevierd. Iedereen een flesje cola of vimto, oliebollen, chips en twee leuke dvd's gekeken. We hadden de t.v. en de dvd buiten neergezet omdat het een warme avond was. Iedereen genoot van de oliebollen, ook naar gambiaanse maatstaven waren deze dus lekker. (compliment aan de kok laten we maar zeggen)
Joshi had nog de hand weten te leggen op wat vuurwerk en was er bij voorbaat al helemaal vol van maar toen het zover was liet hij toch Karamba het vuurwerk maar afsteken. Het zag er ook niet zo heel veilig uit. Gelukkig is Joshi niet zo'n matcho en die koos dus eieren voor zijn geld.
Om 23.00 uur belde Erhard op uit Nederland, hij zat al in het nieuwe jaar. Een half uur later hebben we nog even met de webcam gechad. De beeld en geluidkwaliteit laat soms te wensen over maar toch is het wel ongelooflijk dat je elkaar van zo'n afstand kunt horen en zien. Lang leve internet!
Ook Karamba heeft nog even achter de camera gezeten, hij wist er niet goed raad mee, dit gaat hem allemaal boven zijn pet maar hij vindt het natuurlijk wel heel intressant.
En zo is het al weer 1 januari 2006. Ieder jaar met oud en nieuw vraag ik mezelf af: wat zal ik volgend jaar om deze tijd doen? Wie had een jaar geleden kunnen denken dat ik hier nu in Gambia zou zitten. Ik niet in ieder geval. Ik ben dan ook heel blij en trots dat ik dit mag ervaren en beleven.
Tot de volgende keer,
groetjes Geralda & co

Zo, de kerstdagen zitten er weer op, niet dat we er veel van gemerkt hebben hoor! Er was hier en daar wel wat (kitcherige) kerstversiering en ook de kerken hadden wel een kerstdienst met kerst maar de echte kerstsfeer zoals wij die kennen is ver te zoeken. Toch wordt er door alle Gambianen wel aandacht aan besteed. Het is hier zo dat de christenen samen met de moslims hun feesten meevieren en de moslims dus ook de christelijke feesten meevieren. Wat wij hier van gemerkt hebben is dat er gedurende de kerstdagen verschillende optochten in de straten waren te zien. Zo'n optocht bestond dan uit een horde zingende kinderen die ook veel lawaai maakten met blikjes en andere spullen en vooraan de optocht een verklede man met veel stro en gras en andere tierelantijnen. De kinderen gaan bij de deuren langs om snoep of geld op te halen.
Ook op school werd de kerstvakantie ingeluidt met een maskerade. We moesten 5 dalasi entree betalen en er was een grote kring gevormd met bankjes en stoelen. Ook was er een jembe-band aanwezig. Na meer dan een uur gewacht te hebben - de spanning werd voor de kinderen goed opgevoerd - verschenen er dan eindelijk enige dansers. Ze dansten op de trommelmuziek en zagen er vrij aggressief uit, zo gedroegen ze zich ook. Ze vlogen af en toe op de kinderen af en er werden rotjes gegooid midden tussen alle kinderen. Als laatste danser kwam de 'Simba', wat leeuw betekend. De man was dan ook als leeuw verkleed en zag er prachtig maar gevaarlijk uit. Dansen konden ze allemaal als de beste. Na een kwartier besloten Erhard en ik naar huis te gaan, ik moest nog eten koken en Erhard moest s'avonds weer met het vliegtuig terug. Bovendien had hij de hele dag ziek op bed gelegen (buikpijn, diarree) Lobke en Abia wilden nog even blijven kijken en kwamen een half uur later verontwaardigd thuis want de Simba en de andere dansers had op de kinderen in lopen te slaan. Gelukkig niet zo hard maar de simboliek hierachter ontgaat me toch een beetje. Ik zal binnenkort eens naar de juiste betekenis van dit alles vragen. Waarschijnlijk is het iets wat voor ons toch weer moeilijk te begrijpen valt.
Wel een paar mooie foto's kunnen maken (zie verderop in deze log)
Tweede kerstdag - Erhard was inmiddels alweer naar huis - was ik met de kinderen uitgenodigd om bij onze nederlandse overburen (Pieter en Henny) te komen eten.
Henny had zelf chicken Jassa en Domoda gemaakt. Ook had ze nog een aantal Gambiaanse vrienden uitgenodigd. Het was een zeer geslaagde avond en ik ben ook blij om deze mensen als overburen te hebben. Als er ooit een keer iets gebeurt waar ik geen raad mee weet - ik zit hier wat dat betreft toch wel als vrouw alleen met mijn kinderen - dan zijn hun dicht bij de hand.
Hun zijn altijd een half jaar in Gambia van november t/m april en hebben een naai-opleiding voor kansarme meisjes/vrouwen. Het project wordt geloof ik grotendeels gesponsord door allerlei nederlanders. Het ziet er echt leuk uit, ik ben ook eens gaan kijken terwijl ze aan het werk was.
Dit brengt mij ook wel op een punt om over na te denken. We zitten hier nu bijna twee maanden en het huis is wel zo'n beetje op orde. Ik heb natuurlijk allerlei dingen meegenomen zoals mijn doeken en mijn verf, daar wil ik binnenkort dan ook mee gaan beginnen, maar ik moet ook kijken of ik iets kan vinden om te doen. Ik moet wel wat om handen hebben.
Tot nu toe komt er nog niets spontaan op mijn pad dus ik moet mijn neus eens verder uitsteken.
Zelf heb ik natuurlijk zitten denken om iets te doen in het verlengde wat we thuis ook doen, het werken met mensen/kinderen met een verstandelijke en/of psychische beperking. Of iets met weeskinderen trekt me ook wel aan maar er is hier natuurlijk het hele grote SOS-kinderdorp.
Wat ons wel is opgevallen is dat je eigenlijk weinig of geen verstandelijk gehandicapte mensen/kinderen ziet. Een keer heb ik een meisje gezien met het syndroom van down. (in de volksmond ook wel mongooltje genoemd)
Uit de verhalen van verschillende mensen moet ik haast opmaken dat als hier een kindje wordt geboren wat niet goed is, dit kind gewoon wordt doodgemaakt. De reden waarom kan verschillend zijn. Enerzijds zijn er mensen die denken dat het kind is behekst, anderzijds willen ze het kind uit z'n lijden helpen omdat het toch geen kans heeft. Geld voor behandeling is er immers niet.
Ook heb ik een artikel gelezen van een Gambiaanse psycholoog over de slechte staat van de psychiatrische 'instellingen' hier. Deze schijnen nog erger te zijn dan varkenshokken.
Op zich, al deze dingen naast elkaar leggend, is er dus werk zat. Nu alleen nog uit zien te werken wat haalbaar is en ook goed realiseerbaar.
Nu ja, voor vandaag weer voldoende geschreven. Voor tips en ideeen hou ik me aanbevolen en hoor ze graag van jullie.
Vanaf hier wil ik jullie alvast een heel goed 2006 toewensen. Wij gaan hier wel oliebollen eten want Erhard heeft drie pakken oliebollenmix en poedersuiker meegenomen.
Tot volgende week
Geralda

Vandaag 20 december is Joshi jarig en wordt hij 13 jaar oud. Voor hem natuurlijk een groot geluk dat Erhard net deze week hier is, wat in eerste instantie niet de bedoeling was want Erhard zou pas eind januari komen. Voor Joshi betekende dit toch nog extra kadootjes van Oma en andere vrienden en kennissen. Wonderlijk genoeg konden we bij een grote supermarkt een taart halen die bovendien nog lekker was ook.
Joshi had voor zijn verjaardag zijn vriendje Kutobo uitgenodigd en we besloten de middag te vieren in Lamin Lodge. Voor Gambiagangers een bekende plaats maar voor degene die Gambia niet kennen, Lamin Lodge is een op palen gebouwd restaurantje aan de Gambiarivier en het is omgeven door mangrovebossen. Je kunt er heerlijk eten en drinken als de rust tenminste niet teveel verstoort wordt door de apen die er overal lopen. Het uitzich is magnifiek en meestal is er op de achtergrond wat live afrikaanse muziek aanwezig. Al met al een heerlijk plekje om naar toe te gaan.
Voor de kinderen was dit de eerste keer dat ze naar Lamin Lodge gingen.
Na school natuurlijk eerst de taart meester gemaakt. Vervolgens vertrokken richting Lamin, het plaatsje waar Lamin Lodge ligt. We waren er bijna toen er een hoop geschreeuw achter in de auto ontstond. Kutobo had overgegeven en alles zat onder. Wat te doen op zo'n moment. Natuurlijk geen doeken of zo bij de hand. Even een stukje doorgereden en daar zagen we in het dorpje Lamin een plaatselijke kraan, de plek waar heel het dorp hun water komt halen. De auto aan de kant gezet zodat we de boel konden schoonmaken maar helaas; de kraan zat op slot en degene die de sleutel had was nergens te bekennen. Toen toch maar doorgereden, het was nog maar een paar kilometer naar de Lodge. Daar aangekomen heeft Kutobo met behulp van wat gambianen de boel schoongemaakt. Kutobo zei dat het kwam door al de uitlaatgassen, daar werd hij misselijk van maar ik denk dat hij gewoon wagenziek was en dat in combinatie met een groot stuk taart wat hij nog nooit gegeten had. De taart lag dus weer in de auto.
Vervolgens met zijn allen wat gedronken en van het uitzicht genoten. Ik had wat kleine koekjes bij me en ondanks dat er een bord stond met de waarschuwing "don't feed the monkeys" hebben we toch een poging gewaagd. Dit hadden we beter niet kunnen doen, de apen hadden het zo snel in de gaten en lieten ons niet meer met rust. Vooral Joshi werd er erg bang voor en liep te gillen. De meeste apen lieten zich door het personeel weg wegjagen maar er was er een bij die in de aanval ging, het was een grote aap met een griezelig eng en groot gebit. We moesten er met zijn allen toch wel hartelijk om lachen hoor, het heeft toch wel wat. Abia vond het natuurlijk weer prachtig en trok zich niets van de apen aan. Op een van de foto's zie je dat een aap een koekje jat dat vlak naast Abia op tafel lag.
Joshi wil in ieder geval nooit meer naar Lamin Lodge toe zegt hij. Maar ik denk dat dat wel los zal lopen.
Met Kutobo en Joshi afgesproken dat ze elkaar de volgende dag op school niet gaan plagen.
Joshi mag Kutobo niet plagen met zijn kotspartij in de auto en Kutobo mag Joshi niet plagen met het feit dat hij bang was voor de apen.
Nadat we Kutobo naar huis hadden gebracht hebben we Joshi's verjaardag afgesloten bij een klein restaurantje in Fajara genaamd ' de Ritz', waarbij je niet de verwachtingen moet hebben die deze naam oproept. Maar het is een intiem restaurantje waar je voor weinig geld toch heerlijk kunt eten. Bovendien is de eigenaar van dit restaurantje een Gambiaan, wat voor ons altijd een extra motivatie is omdat wij er soms moeite mee hebben dat een of andere toubab er uiteindelijk weer beter van wordt.
Tot zo ver het verhaal van Joshi's verjaardag.

logde.jpg[/IMG]

De weken vliegen hier voorbij. Voordat ik het in de gaten heb is het al weer zondag en dus tijd om de web-log te updaten.
Erhard is in ieder geval inmiddels hier tot grote vreugde van ons allemaal. Hij had een uur vertraging met zijn vliegtuig maar dat hadden we vanuit Nederland al vernomen dus we waren keurig op tijd om hem op te halen. Hij had iets van 40 kg overbagage bij zich maar was er op schiphol zonder extra kosten doorgekomen (scheelt toch al gauw zo'n tweehonderd euro!)
Hij had bijna alles van het lijstje meegenomen en daar waren we wel heel blij mee. Vooral de sausjes, vloeibare jus e.d. komen hier heel goed van pas. Ik ben niet zo'n keukenprinses en heb nogal moeite om creatief hier in de keuken te zijn. Mijn manier is meer een beetje van mij en een beetje van ......
Omdat Joshi morgen jarig is, hij wordt 13 jaar zaten er natuurlijk ook diverse kadeautjes voor hem in maar die krijgt hij morgen natuurlijk pas.
Zaterdag, precies een week na de geboorte van de baby was het de 'naamdag' van de baby en kreeg het kindje officieel zijn naam. Cherno is zijn naam geworden. Deze naam heeft karamba gekozen omdat het volgens hem het zelfde is als Gerard wat weer een combinatie is van Geralda en Erhard. Op deze manier is het kindje dus toch een beetje naar ons vernoemd.
Het is heel bijzonder om dit alles van dichtbij mee te maken. Er was een hoop drukte vooraf want natuurlijk komen er heel veel mensen en al die mensen moeten eten en drinken en dat kost weer heel veel geld. Voor de echte officiele en traditionele naamdag was niet genoeg geld. Dan moet er namelijk een geit worden gekocht die dan wordt geslacht. De andere twee kinderen van Karamba en Seeney hebben ook nog nooit de traditionele officiele naamdag gehad. Wil hij dit derde kindje wel zo'n dag geven dan moet hij eerst de twee andere naamdagen ook nog doen. Dat is dus in totaal drie geiten. Dit zal er dus wel nooit van komen.
Maar goed, ook deze alternatieve naamdag bracht nog een hoop rompslomp en kosten met zich mee. Op een of andere manier wist Karamba toch nog aan genoeg geld te komen. Zo heeft hij o.a. een oude wasmachine te gelde gemaakt en had hij gelukkig ook nog een goede opdracht voor zijn tie and die. Ook wij hebben nog een kleine bijdrage geleverd.
Iedereen moest natuurlijk ook in zijn beste kledij verschijnen. We hadden voor Seeney een tijdje geleden al een mooie lap stof voor een jurk gekocht, de tailor is dan ook geweest en heeft de jurk voor haar genaaid. Ook onze kinderen en ikzelf hadden mooie afrikaanse kledij aan. Voor Joshi en Mohammed had ik zelf een traditioneel moslimpak genaaid.
De avond voor de naamceremonie stond de hele binnenplaats vol met etenswaren, potten en pannen. Er kwamen verschillende vrouwen uit de buurt om het eten van de volgende dag vast voor te bereiden. Zo werd ondere andere de rijst in een hele grootte vijzel gestampt. Ook Lobke en Abia mochten op een gegeven moment meehelpen maar kregen het ritme niet echt te pakken (zie foto)
Tijdens zo'n naamceremonie kunnen er dus de hele dag door mensen langs komen dus moet er ontbijt, lunch en avondeten zijn.
De volgende ochtend nadat ik de baby in bad had gedaan begon de officiele ceremonie met het kaalscheren van het babyhoofdje. Dit wordt gedaan om de baby te 'reinigen'. Ik vond het zo zonde dat al die lieve zwarte babykrulletjes er zo maar werden afgehaald. Vervolgens werd de baby gezegend door een imam. Ook had Cherno inmiddels een juju om. Dit is een soort talisman die je tegen allerlei boze invloeden beschermd. Bijna alle Gambianen dragen er een om hun arm, om hun nek of om hun middel.
Hierna was het officiele gedeelte eigenlijk afgelopen en werd er de hele dag gegeten en gedronken.
De meeste gasten bleven ongeveer een uur maar daar waren dan al weer anderen voor in de plaats gekomen. Al met al denk ik dat er zo'n 70 tot 80 mensen zijn geweest van s'ochtends 10 tot s'avonds 6.
Wij zijn er niet de hele dag bijgeweest omdat we ook nog de nodige boodschappen moesten doen.
Bovendien vond ik mijn Afrikaanse jurk met lange mouwen toch wel erg warm en was ik blij dat ik even wat anders aan kon trekken.
In ieder geval een hele bijzondere gebeurtenis om van dichtbij mee te maken.
Volgende week weer een nieuw verhaal.
Groetjes Geralda

Een bijzondere dat gehad vandaag en ook een leuke week achter de rug.
Laat ik beginnen met vandaag omdat deze dag wel heel bijzonder was; er is namelijk een nieuwe bewoner geboren.
Vannacht tegen vier uur werd er op mijn slaapkamerraam geklopt. In eerste instantie schrok ik enorm en wilde ik Karamba gaan roepen. Toen ik eenmaal een beetje wakker was, realiseerde ik me dat het Karamba was die op de ruit stond te tikken.
Ik ging naar buiten en hij vertelde me dat Seeney(zijn hoogzwangere vrouw) ziek was.
Toen ik haar zag had ik al snel door dat ze weeen had. Karamba wilde graag dat ik met haar naar het ziekenhuis ging. Mannen hier in Gambia bemoeien zich over het algemeen niet zo met vrouwenaangelegenheden, en een bevalling is daar een van.
Even twijfelde ik omdat de kinderen nog sliepen en van niets wisten. Toch besloten mee te gaan, ik had een tijdje geleden al tegen Karamba gezegd dat ik wel bij de bevalling wilde zijn.
Met hem afgesproken dat hij wakker zou worden voor het geval een van de kinderen wakker werd, de mobiel meegenomen zodat ik bereikbaar zou zijn.
Toen met Seeney in de auto gestapt. Ze had op dat moment al goede weeen, zo om de drie minuten. Maar probeer in het donker maar eens iets te vinden hier, geen straatverlichting, pikdonker en omdat we met de auto waren een andere route die Seeney normaal altijd loopt als ze op haar controleafspraak moest.
Uiteindelijk bij de Kazerne aan de wacht de weg gevraagd. De jongen was zo vriendelijk mee te rijden en ons de weg te wijzen (deze bleek hij achteraf niet te kennen)
Op een gegeven moment moest ik de auto keren, zij hij; nou ik kwam maar een paar meter ver en toen zat ik muurvast in het losse zand. Niemand te bekennen, de soldaat duwen maar ik kwam geen meter van mijn plek. Na 10 minuten kwam er uiteindelijk een auto langs, dus nu twee mannen die konden duwen, hielp ook niet, blokken hout voor het achterwiel, auto van achteren optillen, niets hielp. Ondertussen begon Seeney steeds harder te kreunen.
De man van de andere auto bood aan om ons met zijn auto naar het ziekenhuis te brengen. De sleutel van mijn auto aan de soldaat gegeven en vervolgens naar het ziekenhuis.

Seeny werd daar op een oude onderzoektafel gelegd en werd na een poosje getoucheerd. Ze bleek 7 cm. ontsluiting te hebben. Haar vliezen waren al gebroken. Na een uur maar eens polshoogte bij een zuster genomen, gebeurt hier nog wat of zo? Ondertussen hadden de soldaat en de ander mijn auto keurig teruggebracht naar het ziekenhuis. Ik moest toen nog wel even de soldaat weer terugbrengen naar de kazerne. Gelukkig vondt ik daarna het ziekenhuis probleemloos.
Seeney lag nog steeds op hetzelfde bed en er was niets gebeurt. Haar veel op haar onderrug gemasseerd, dit vond ze lekker. Ze hield zich erg kranig. Tegen 6.30 uur vroeg ik aan haar of ik haar zusje op zou halen, ik dacht dat vindt ze misschien wel prettig. Ze maakte via de verpleegster duidelijk dat haar zusje te jong was maar dat ze wel graag een buurvrouw erbij wilde hebben.
Omdat ik toch even thuis polshoogte wilde nemen ben ik dus naar de compound gereden, heb een kop koffie gedronken en de buurvrouw opgehaald. De kinderen werden natuurlijk net wakker toen ik er was. Met hun afgesproken dat Karamba op ze zou letten en dat ik zo snel mogelijk weer thuis zou zijn.
Samen met de buurvrouw maandverband gekocht en twee stukken zeep, in opdracht van het ziekenhuis.
Terug in het ziekenhuis lag Seeney nog steeds op dezelfde plek. Toen ik de zuster vroeg of ze geen bed kon krijgen was het antwoord dat er drie vrouwen waren op dit moment en maar twee bedden om te bevallen. Wie het eerst komt het eerst maalt dus.
Na ongeveer nog een klein uurtje werd Seeney eindelijk verhuisd naar de 'verloskamer'.
Het was er behoorlijk onhygienisch maar zo is het hier nu eenmaal. Op de kamer waar ze eerst lag zat het bloed nog op de muur en op de deur. De verpleegsters droegen wel handschoenen en er stond ook een sterilisatiekast. Verder zag het er maar sobertjes uit.
Seeney lag samen met een kermende vrouw op de verloskamer, zonder gordijn of zo ertussen.
Na een poosje werden we toch de verloskamer uitgewerkt. We moesten buiten wachten.
Vrijsnel hoorde ik Seeney schreeuwen en gelijk daarna een baby huilen.
Binnen 5 minuten was ik weer op de verloskamer, de baby, een jongetje lag in een doek gewikkeld en Seeney moest de nageboorte nog krijgen. De andere vrouw lag vreslijk te schreeuwen.
De nageboorte werd in een zak gedaan en moest meegenomen worden zodat we hem thuis konden begraven. Al het bloed (Seeney lag in een plas bloed en onder het bed lag een plas bloed) werd opgeveegd met doeken die Seeney zelf mee had moeten nemen, ook deze doeken werden weer in de tas gedaan.
Gelukkig was de bevalling vlot verlopen en Seeney was niet ingescheurd/geknipt, dus mocht ze na zichzelf gewassen te hebben mee naar huis.
Tegen half negen waren we terug op de compound.
Er bleek dus helemaal niets te zijn voor de baby, zelfs geen doeken die als luiers gebruikt konden worden. Ik had nog wat lappen liggen maar die waren te klein, dus Karamba achter de naaimachine gezet op de stukken stof aan elkaar te stikken zodat we totaal dan toch tien "luiers" hadden.
Karamba keek eigenlijk nauwelijks naar zijn baby en leek ook niet erg blij. Ook bij Seeney zag ik dat niet, als ik dan aan mijn eigen bevallingen terugdenk is dat vreemd om te zien. Ik was nog het meest onder de indruk van dit kleine kindje en niet de ouders zelf.
Op een gegeven moment ging de buurvrouw - Fatou - de baby in "bad" doen.
Een beetje warm water in een emmer, het kind werd bij een armpje omhoog getild en werd erg ruw met een net gekochte ruwe spons hardgrondig ingezeept. Het was vreselijk om te zien. Toen ze het kind had afgespoeld gooide ze het ook nog een paar keer de lucht in. Ik ben hier zo vreselijk van geschrokken maar wilde niet in hun manier van doen inbreken. Toen de buurvrouw weg was gelijk tegen Karamba gezegd dat ik de baby de rest van de week wel in bad wilde doen.
Hij zij dat dit prima was, ik was uiteindelijk volgens hem nu degene die verantwoordelijk was en eigenlijk dit soort dingen mocht bepalen. Gezegd dat ik deze taak op me zou nemen tot Seeney weer goed is aangesterkt.
Ik ga haar deze komende week dan ook voordoen hoe je ook op een voorzichtige manier een baby op kunt pakken en in bad kan doen.
Nu ja, ik kan hier nog wel heel lang over doorvertellen maar ik laat het hier voorlopig bij.
Het is een prachtig kindje en oogt supergezond. Ook met Seeney gaat het goed. Over een week is de naamseremonie.

De rest van afgelopen week is allemaal goed verlopen. Het weer is hier een stuk koeler, van de week voor het eerst zonder ventilator aan kunnen slapen.
Ook een evaluatiegesprek gehad met de engelse leraar, hij doet het verder goed maar het is een echte betweter. Omdat hij engels spreekt met een gambiaans accent corrigeerd Joshi hem regelmatig. Hij gaat dan vervolgens de strijd aan met de kinderen en dit heeft natuurlijk geen zin.
Hij gaat komende week individueel met de kinderen aan de gang omdat er toch nog wel niveau verschil in het engels van de kinderen zit. Met name Abia vindt het engelse luisteren en spreken nog erg moeilijk terwijl het lezen haar goed af gaat.
Dinsdagochtend hoorden we al heel vroeg veel gezang, gejuich en afrikaanse drums.
Toen ik Karamba vroeg wat dit was zij hij dat dit een grote seremonie was, de meisjes kwamen terug uit het bos en waren daar besneden. Nu was het groot feest omdat alle meisjes klaar waren.
Toen ik vroeg hoe oud die meisjes waren zei hij twee tot vier jaar.
Lobke en Abia keken verschrikt. Ik had de kinderen al eens uitgelegd dat dat hier heel normaal was ondanks dat het een verschrikkelijk iets is.
Karamba vertelde dat Seeney ook had gevraagd of Mariam meekon dit keer, maar Karamba had haar verteld dat hij daar nu geen geld voor had.
Ik vroeg Karamba wie dit uiteindelijk beslist of een meisje wel of niet moet gaan. Dit is in het ene geval de moeder maar ook heel vaak de grootmoeder of de vrouw naar wie het kind is genoemd.
De kinderen vroegen of Tida ook al was geweest, Karamba zei dat die al heel lang geleden, ook toen ze twee jaar was naar het bos was geweest.
Ik moet er niet aan denken dat die kleine Mariam binnenkort misschien ook moet gaan. Enerzijds kan en wil je je niet teveel in hun gewoonten en tradities mengen anderzijds wil je dit kind en vele anderen dit vreselijke leed besparen als je dat zou kunnen. Een groot dilemma dus.
Tegenhouden kan ik het persoonlijk toch waarschijnlijk niet, ik zou niet weten hoe. Ik heb er voor gekozen om hier te wonen en dit is hun cultuur, wel een vreselijke kant ervan. Bovendien moet je hier toch wel een beetje oppassen wat je zegt, je kunt niet zomaar alles zeggen.
Vroeger gebeurde de besnijdenis van meisjes op een veel latere leeftijd, wat natuurlijk nog veel traumatischer was.
Het zet je wel aan het denken, dit komt wel erg dicht bij zo.
Het rare is dat de moeders het zelf gewoon willen voor hun dochters, anders kunnen ze in hun ogen niet echt een 'vrouw' worden.
Nu genoeg hierover, graag hoor ik jullie mening hierover.

Verder is de week soepel verlopen, een paar keer gaan zwemmen, vrijdagavond is onze vaste avond om uit eten te gaan dus dat hebben we gisteren ook gedaan.
Verder Erhard een hele waslijst met spullen gemaild die hij volgende week mee kan nemen.
Vooral met het eten koken heb ik nog steeds moeite, ik mis de sausjes, de jus en dat soort dingen. Verder ook nog wat andere praktische dingen op de lijst gezet. Ik hoop dat hij het allemaal mee kan krijgen.
Nu volgende week weer een nieuw bericht.
groetjes weer van Geralda, Joshi, Lobke en Abia

Voor mijn dochter Tianne.

Omdat ze altijd in ons hart is, waar we ook zijn.
Tianne is geboren op 14 januari 1983 en overleed op 4 july 2002 aan kanker na een ziekteperiode van 5 jaar.
Graag wil ik daarom ook hier op deze web-log haar in herinnering brengen.
De foto is genomen kort na een van haar vele chemo-kuren, haar haar begon net weer aan te groeien.
Een van de redenen dat ik hier ben heeft ook met haar overlijden te maken.
Na haar overlijden was ik een soort robot geworden die functioneerde. Ondanks dat zij ziek was moest alles voor de andere kinderen ook gewoon doorgaan. Ik stond er in die periode grotendeels alleen voor en om te kunnen blijven functioneren gaan allerlei mechanismen om te overleven in werking treden. Na haar overlijden ben ik ook zoveel mogelijk door gegaan met alles.
Veel verdriet zit er dus nog steeds. Ik hoop hier tijdens mijn periode in Gambia dan ook om haar dood een plaatsje te kunnen geven al weet ik dat dit grote verdriet nooit meer overgaat.
Een jaar voordat Tianne overleed, pleegde mijn zus zelfmoord. Ook dat verdriet zit er nog en ook daar wil ik mee aan de gang.
Voor veel Gambia geintresseerden is deze informatie helemaal niet intressant of relevant maar toch wil het met jullie delen.
De beslissing om naar Gambia te gaan heeft natuurlijk heel veel haken en ogen gehad. Maar door het overlijden van Tianne ben ik anders in het leven gaan staan. Het ergste wat me kan overkomen als mens en moeder, is me al overkomen. Ik heb mijn kind verloren. Dus wat kan me nog gebeuren? Al kom ik misschien van een koude kermis thuis uit Gambia, berooid en misschien heel veel slechte ervaringen rijker, ik kom niet om van de honger en zal altijd een dak boven mijn hoofd hebben in Nederland. Wat kan me dan nog gebeuren. Ik leef nu, en "het leven is tekort om je ook maar een moment te vervelen" (musical Elizabeth)
Tiannes leven was heel kort, ze was 19 toen ze overleed.
Ze zal altijd bij ons blijven!
Geralda

Zondag 4 december,

Goed nieuws gehad, Erhard komt op 16 december alweer. Het plan was eigenlijk dat hij pas na 10 januari (tobaski) zou komen omdat de vluchten rond de feestdagen t/m tobaski erg duur zijn. Gelukkig zag hij nog een aanbieding voor 16 december staan en die heeft hij - na enig overleg met de achterban - meteen geboekt. Al met al hebben we elkaar dan vier weken niet gezien, dat valt nog te overzien dus. Joshi is op 20 december jarig en dus is Erhard dan ook hier. Voor Joshi betekend dat natuurlijk concreet toch nog cadeautjes uit Nederland voor zijn verjaardag. De kinderen moeten die week nog wel naar school en hebben ook engelse les maar misschien kunnen ze wel een dagje vrij krijgen zodat we met zijn allen een dagje uit kunnen.
De planning is om dan ook in die week, waarschijnlijk het weekend, een bezoek te brengen aan de familie van Karamba. Hij komt oorspronkelijk uit Kasama in Senegal. Ongeveer drie uur rijden hiervandaan. Erhard vliegt dan 23 december weer terug naar Nederland en is dus met de kerst weer thuis waar hij vervolgens t/m 1 januari ook nog van vakantie kan genieten omdat onze logeeropvang dan gesloten is. De eerste week van januari is nog kerstvakantie en dat zit het huis weer vol met kinderen.
Voor degene die het nog niet weten, wij hebben in Nederland dus een logeerhuis c.q. activiteitencentrum voor mensen/kinderen met een verstandelijke en/of geestelijke beperking. De hoofdmoot bestaat uit logeeropvang van kinderen met ADHD, PDD-nos en verstandelijk beperkte kinderen. Deze kinderen komen dan ongeveer 1 x per maand bij ons een weekend logeren en vaak ook in de schoolvakanties. Daarnaast hebben wij nog een aantal volwassen clienten die wij door de weeks begeleiden in de thuissituatie.
Naast Erhard hebben wij nog een vaste assistente en in januari begint onze nieuwe stagaire.
Het geheel is wel kleinschalig.
Maar goed, nu even over Gambia.
Het bevalt ons nog steeds heel goed, het is toch wel heel lekker wonen hier. Ik heb hieronder weer een aantal foto's geplaatst, voornamelijk over het schoolgebeuren van de kinderen.
De kinderen gaan in uniform naar school, het is een leuk gezicht om al die kinderen in dezelfde kleding te zien. Eigenlijk moesten ze dat in Nederland ook maar eens invoeren. Al die uiterlijkheden in Nederland, kinderen die elkaar de loef proberen af te steken met nog duurdere kleding en nog betere merken. Ik heb er altijd een aversie tegen gehad.
We proberen ons hier zoveel mogelijk aan te passen maar we zijn en blijven natuurlijk verwende 'blanken'. Om toch nog een beetje aan de behoefte te voldoen hebben wij gisteren een tweedehands televisie gekocht (we kunnen bijna niet zonder) zodat de kinderen hun meegebrachte dvd's kunnen kijken. Gisteravond hebben we samen met Karamba en zijn gezin een begin gemaakt met de serie Roots, wat verteld over de geschiedenis en de slavernij en west-Africa en in dit geval over Gambia.
Je ziet aan de gezichten hoe mooi ze het vinden om t.v. te kijken, we keken Roots franstalig met nederlandse ondertitels. Karamba komt uit Senegal en versaat dus goed frans.
Maar ook als de kinderen een nederlandse film kijken vinden ze het prachtig om mee te kijken.
Je merkt dan hoe gewoon alles voor ons is en anderzijds hoe bijzonder het voor hun is.
Ga nu weer stoppen. Veel plezier met het bekijken van de foto's
Groetjes Geralda

21 mei

Excuses aan iedereen, vorige week wel de foto's geplaatst maar helaas niet aan toe gekomen om het bijbehorende verhaal te plaatsen, doe ik bij deze dus.
In eerste plaats kan ik iedereen die voor een paar weken naar Gambia komt aanraden om zeker een keer naar de Cassamance in Senegal te gaan, qua natuur is het er erg mooi, zeker als je er de tijd voor neemt. Op zich is ook het hele visum gebeuren niet echt ingewikkeld. Wel handig om iemand mee te nemen die er in thuis is. Voordat je echter bij de grens is moet je eerst nog over een stuk weg (na Brikama rechtsaf) van ongeveer 14 km. wat vrijwel onbegaanbaar is. Je hebt er in ieder geval een hoge auto voor nodig. Ik vond het echt afzien, maar ja, ik ben nu eenmaal geen twintiger meer. Een maal bij het grensgebied moesten we op drie plaatsten stoppen. Eerst in Gambia, waar er een stempel in mijn paspoort werd gezet en vervolgens twee keer in Senegal, bij de eerste kreeg ik een 'visum' voor een aantal dagen en bij de tweede een soort vergunning om met mijn auto Senegal in te mogen rijden. Toen dachten we dat gehad te hebben maar na een kilometer of 10 werden we aangehouden bij een politiepost, die beweerde dat we ook een vergunning moesten hebben voor al de bagage op ons dank. Na veel gepraat door Karamba konden we uiteindelijk doorrijden ware het niet dat we weer twintig km verderop weer moesten stoppen, dit keer bij een soort douane. Alles moest van het dak af, alle tassen werden nagekeken, alle zakken met kleding etc. etc. Natuulijk niets te vinden. Gelukkig scheelde het wel dat ze in Senegal dan niet zo om geld gaan zeuren. Nu ja, na dit oponthoud konden we gelukkig weer doorrijden. De wegen zijn in Senegal gelijk als je de grens over bent gelijk een stuk beter, heerlijk 'ongestoord' door te kunnen rijden is ook wel eens lekker. Na de grote stad Zuigzignour werden de wegen wel wat slechter maar nog niet zo slecht als sommige wegen hier.
Al met al hebben we er 7 uur over gedaan om naar de compound van Karamba's broer te komen, de afstand in totaal was nog geen 200 km. maar goed, we hebben wel van al het natuurschoon genoten.
Op de compound van Karamba's broer werden we hartelijk ontvangen en binnen een half uur zaten alle kinderen uit het dorp ons aan te staren. Toubabs zie je daar niet echt veel dus we voelden ons net aapjes die werden bekeken.
Nadat we alles hadden uitgepakt en op zijn plaats hadden gezet stelde Karamba voor om in de rivier te gaan zwemmen, nu daar hadden we allemaal wel zin aan. Badpakken aan en met de auto naar de rivier. Een 'broer' van Karamba had een bootje waarmee we het water opgingen.
Het water was gewoon lauw-warm en erg ondiep, je moest een heel eind de rivier inlopen om het water uiteindelijk tot je heupen te laten stijgen. Abia had verschillende wondjes op haar benen en armen en omdat het water zout was ging ze snel weer de boot in. Terwijl ik bij haar bleef zitten zag ik aan de over dat de paarden hun dagelijks wasbeurt kregen, ook kwamen er steeds meer kinderen richting ons bootje aangezwommen.
Na het zwemmen begon het al te schemeren, weer bij de compound aangekomen waren de vrouwen al druk in de weer met het eten. We hoefden ons volgens Karamba niet in te smeren met muggenolie omdat er daar geen muggen waren. Toch maar voor alle zekerheid ingesmeerd.
Het slapen ging moeilijk, heel erg warm, vreemd bed en veel lawaai buiten, Karamba en Seeney moesten natuurlijk veel bijpraten met al hun familie en vrienden die ze in jaren niet hadden gezien.
Uiteindelijk toch in slaap gevallen.
De douce en het toilet waren lokaal, gat in de grond en een paar bakken water, maar goed we hebben ons er mee gered. Gelukkig was er een gasfles aanwezig waarop ik mijn zo broodnodige kopje koffie toch nog kon maken. (erg he?)
De volgende dag vroeg wakker, toen ik de compound uitliep zag ik opeens twee Seeney's. Ik wist dat Seeney een tweelingzuster had maar toch kijk je raar op als je er opeens twee ziet die zoveel op elkaar lijken, alleen qua stem kon ik ze uit elkaar houden maar voor de rest... twee druppels water!
Na het ontbijt vertrokken naar een paar dorpen verderop waar de familie van Seeney woont.
Ook daar werden we weer door het hele dorp achterna gerend door alle kinderen.
Je zou verwachten dat Seeney en Tida, die hun moeder jaren niet hebben gezien, erg emotioneel reageerden op dit weerzien maar niets is minder waar; een korte omarming en gelijk doorgaan alsof er nooit iets is gebeurt. Ik vond dit wonderbaarlijk om te aanschouwen. Even na aankomst alweer vertrokken met Karamba om naar de bananenplantage van Seeney's vader te gaan.
Onderweg kwamen we hem tegen en stapte hij bij ons in de auto. Mooi om te zien zo'n grote plantage en Abia was natuurlijk helemaal blij toen er drie grote trossen bananen aan ons werden meegegeven.
Het weerzien met vader was voor Tida en Seeney emotioneler als met hun moeder maar ook dit was weer opmerkelijk kort maar krachtig.
Seeney was ondertussen al druk bezig om met alle vrouwen weer het eten te bereiden, gelijk aan het werk dus.
Seeney's moeder had een pasgeboren baby op haar rug. Ik dacht nog bij mezelf 'waarschijnlijk een kleinkind of zo van haar' maar niets bleek minder waar, ze was zelf zes weken daarvoor nog bevallen van haar twaalfde kind of zo. Seeney en Tida hadden dus een zusje van 6 weken waar ze niets van af wisten en die baby is dus officieel te tante van Mohammed, Sybol en Cherno.
Seeney's ouders waren ook niet zo heel oud, ik schat ze zo rond de 45 dus Seeney is waarschijnlijk als oudste dochter geboren toen haar moeder een jaar of twintig was.
Het was een hele grote compound. Seeney's vader woont er met 3 vrouwen en tig kinderen en een broer van Seeney's vader, die imam is, woont er ook met zijn 3 vrouwen en tig kinderen. Al met al een man of veertig schat ik zo.
Er was een hele grote slaapkamer waar 6 tweepersoons bedden stonden. Hier sliepen de vrouwen met al hun kroost. Verder slapen de vrouwen om de beurt twee nachten bij hun man, gelukkig voor de man heeft hij een avond in de week een rustavond.
De mannen hadden wel allebei hun eigen slaapkamer (beter gezegd verwekkamer).
We werden door de Imam nog geroepen en hij vertelde ons hoe blij hij was met onze komst en hoe dankbaar dat hij zijn familie weer terug kon zien dankzij ons. Ook bedankte hij ons voor de zak rijst en de suiker die we hadden meegenomen.
Ondertussen was het rond Abia opmerkelijk stil, normaal gesproken is zij altijd aandrukkelijk aanwezig. Al snel kwam ik erachter waar ze uithing, ze zat met een heleboel kinderen uit het dorp onder een boom casuenoten te roosteren en te kraken om deze vervolgens natuurlijk naar binnen te werken.
Verder werd het steeds drukker en drukker met kinderen uit het dorp, uiteindelijk heb ik een plekje achter de compound opgezocht om even rustig te kunnen zitten. Ik weet nu hoe een aap in de dierentuin zich voelt zeg. Op een gegeven moment is het echt niet leuk meer. De kinderen werden steeds weer weggestuurd maar vijf minuten later waren ze er opeens allemaal weer.
Verder een fijne dag gehad, er was een lekkere maaltijd (domoda) gemaakt. Tijdens het eten kregen we nog wat gezelschap van een hen met haar kuikens.
De dag was veel te snel voorbij en voordat we het wisten moesten we al weer terug naar de compound van Karamba's broer die met het avondeten op ons wachtte.
Tida was in tranen, ze wilde graag bij haar ouders blijven, ik had wel met haar te doen. Ze moest natuurlijk mee van Karamba. Wel heel erg sneu hoor voor zo'n jong meisje om je ouders zo lang te moeten missen. Van mij had ze mogen blijven maar ik had er geen zeggenschap in.
Toen we aankwamen bij de broer van Karamba was het inmiddels al donker en was het eten al klaar. Met een afgeladen auto vol bananen, mango's en casuenoten kwamen we er aan. Onderweg nog een bijna-ongeluk gehad door een varken wat plotseling de weg op rende. Abia en Lobke waren bedolven door de bananen omdat Karamba plotseling zo hard moest remmen
S'avonds nog gekeken in het dorp hoe ze grote waterkruiken van klei aan het bakken waren volgens de 'raku' methode. De door de zon gedroogde klei-kruiken worden in het vuur gebakken en hebben als ze klaar zijn een mooi terracotta/zwart vlekpatroon. Bovendien zijn ze helemaal waterdicht en dus zeer geschikt als waterkruik. Ik had er graag een mee willen nemen maar was er van overtuigd dat hij Gambia niet heelhuids zou bereiken met die slechte wegen.
De volgende ochtend op tijd opgestaan, ontbeten en de boel weer ingepakt om de terugreis te aanvaarden. Deze duurde iets korter als de heenweg omdat het hele controleposten gebeuren nu makkelijker verliep, we reden immers richting grens.
Om het verhaal niet nog langer te maken, het was zeer de moeite waard, we hebben echt genoten en ik was voor Karamba, Seeney en Tida heel blij dat ik ze op deze manier een beetje gelukkig kon maken omdat ze hun naaste familie weer zagen, maar goed, des te treuriger was ook weer het afscheid. Ik kreeg nog een presentje mee van Karamba's broer; een levende kip. Het arme dier heeft de hele terugweg met opgebonden poten onder de stoel van de auto gezeten. Wel af en toe wat water gegeven wat hij dan gulzig opdronk.
Bionde, die was thuisgebleven om om Mohammed en Sybol te passen was blij dat we weer terugwaren. Ze had al dagen zonder water gezeten en had dus moeilijk kunnen koken en schoonmaken. Gelijk maar aan het werk dus om de boel weer te poetsen, in die paar dagen was er zoveel stof gevallen dat de witte verandavloeren er oranje uitzagen. We kwamen trouwens met meer thuis als dat we vertrokken waren, voornamelijk fruit en noten en palmolie. Karamba voelde zich dus een rijk man.

Voor de rest over afgelopen week weinig te melden. Bionde is nu aan het werk bij een nurseryschooltje in Bakau, vrienden van mij uit Nederland zijn weer hier, verder druk bezig om de kapper met zijn winkeltje te helpen en zijn materialen te kopen (totale opbrengst was 210 euro dus nog iedereen bedankt voor zijn gulle gift) Als het winkeltje klaar is zal ik wat foto's maken om te laten zien wat het geworden is. Verder ben ik druk met het voorbereiden omdat ik binnenkort ga beginnen met het geven van een cursus Nederlands voor Gambianen.
Nu ja, ik verveel me niet dus.
Geen nieuw foto's deze week, volgende week weer, tot dan.
Groetjes Geralda

bepakt en bezakt onderweg

mooie bossen onderweg

Cherno (5 maand) is natuurlijk ook mee

onderweg

Compound karamba's broer, ons tijdelijke 'hotel'

op de bananenplantage

bananen

paarden wassen in de rivier

Seeney met haar tweelingzus

Seeney's en Tida's familie

gezelschap tijdens het eten

Abia helpt met het roosteren van de casuenoten

baby behangen met juju's ter bescherming

7 mei

Hoi allemaal,
Allereerst excuses voor hetgeen ik vorige week vergeten ben te vertellen.
Twee weken geleden heb ik geschreven over de problemen met Karamba en hoe ik die dacht op te lossen nl. door een 'functieomchrijving' voor hem op papier te zetten en hem dat voor te leggen.
Wel ik kan jullie vertellen dat dit een goede slag is geweest, hij stemde er - op wat kleine tegenstribbelingen na - mee in en ik moet zeggen dat sinds die tijd de dingen beter werken.
Hij volgt nu keurig zijn schema en ik hoef bijna niet meer te zeggen wat hij moet doen. Ook stapelen de dingen zich nu niet meer zo op. Voorheen stond de hele tuin wel eens vol met onkruid.
Pas als ik hem vroeg er wat aan de doen deed hij dat. Nu gaat hij standaard iedere dinsdag onkruid wieden. Iedere tuinkenner zal weten dat dit in een tuin ook wel nodig is.
Maar goed, vorige week was ik dit helemaal vergeten.
Verder weer een rustige week gehad, voor Bionde nog geen andere vrijwilligersplek gevonden dus daar moeten we nog mee aan de gang. Verder heb ik eindelijk wat mensen kunnen begeleiden in het internetcafe voor blinden.
Ze hebben hier 3 computers met een speciaal spraakprogramma voor blinden, prachtig gewoon. Bovendien werkt het programma heel erg simpel, tenminste als je niet blind bent en aan een toetsenbord bent gewend. De blinden die het internetcafe bezoeken zijn mensen die leraar of leerling zijn van de blindenschool. Ze kunnen allemaal typen op een typemachine en op een braillemachine maar ik merkte dat een toetsenbord - met allemaal extra toetsen - toch nog heel moeilijk was. De mensen die daar rondlopen hebben er echter geen kaas van gegeten hoe je een blind iemand moet leren omgaan met de p.c. Zelf heb ik altijd met mensen met een beperking gewerkt maar niet met mensen met een visuele beperking.
Ik merkte op een gegeven moment dat een van de jongens steeds tegen een blinde jongen zei "delete", "delete". Ik moest hem toen eerst uitleggen dat de blinde jongen niet eens weet wat een deleteknop is en waar die op het toetsenbord te vinden is.
Ook het menu van een programma begrijpen is natuurlijk erg moeilijk voor een blind iemand.
Je start in het hoofdmenu en kunt van daaruit verder gaan naar onderliggende menu's.
Taak dus om dit eerst heel concreet uit te leggen aan de blinde mensen, anders hebben ze geen idee waar ze zich in he menu bevinden.
Nu ja, er waren in iedere geval mensen nu en ook electriciteit. Nu alleen nog de internetaansluiting, maar eerst de mensen maar eens leren omgaan met het toetsenbord en het programma.
Verder nog weer Nederlans bezoek gehad, Petra van de stichting Read to Grow is op bezoek geweest. Was weer gezellig.
Verder heeft de jongen die ik ga helpen met zijn 'kapperswinkel' al een leuke lokatie gevonden voor een redelijke prijs. Als ik het bedrag rond heb kan hij dus zijn eigen bedrijfje openen. We zijn er nog niet helemaal dus giften zijn nog welkom.
Verder hebben we dit keer een langdurige telefoonstoring gehad, waardoor we dus weer een tijd niet op internet konden en ook niet konden bellen. Daar mijn mobiel een tijdje geleden ook al is gestolen is dat dus wel heel erg lastig.
Toen we eindelijk weer op internet konden heb ik naar allerlei pagina's over dreadlocks zitten kijken. Een tijdje geleden had ik zelf 'nep' dreadlocks in laten zetten maar die vielen er zo weer uit.
Voor mij dus nooit meer een Gambiaanse Salon.
Abia wilde ook graag dreadlocks (echte) en nadat ik uitvoerig op het internet bestudeerd had hoe het proces is zijn werk gaat de gok maar genomen en van haar dus een echte 'rasta-baby' gemaakt.
Ik moet zeggen, het staat haar weer geweldig, ze heeft er echt een koppie voor. (zie foto's)
Volgende week ga ik er zelf aan geloven, ik moet nu alleen eerst nog een ander leren hoe het moet.
De foto's van deze week zijn van mindere kwaliteit maar ik heb in iedere geval wat foto's. Omdat we net gisteren dit alternatief bedacht hebben zijn het dus bijna allemaal foto's van Abia en haar dreadlocks (excuses, maar het is echt geen pagina over Abia alhoewel ze erg fotogeniek is)
De trip naar Senegal die voor deze week gepland stond gaat helaas niet door omdat Erhard -die eigenlijk zou komen - door omstandigheden nu niet komt.
Wel zijn we misschien van plan om dan als alternatief naar Casamas Senegal te gaan om Karamba's familie/dorp te bezoeken. Tida kan dan ook mee en kan eindelijk na vijf jaar haar vader en moeder weer eens terug zien.
Volgende week komt Joukje weer. Zij was een paar weken geleden met haar man voor het eerst in Gambia en heeft eigenlijk gelijk na thuiskomst alweer een weekje geboekt, dit keer komt ze met haar zoon. Ze verblijft net als de vorige keer weer in Badala Park maar we zullen ongetwijfeld weer wat dagen samen doorbrengen.
Nu dit was het weer voor deze keer.
Tot de volgende log.
Groetjes Geralda

Abia zit op msn met een vriendinnetje uit Nederland

Het maken van de dreadlocks bij Abia

Punkie

leuk koppie he?

ook nog een nieuw aanwinst

30 april

Deze week weer geen actuele foto's. Helaas is mijn camera nu helemaal kaduuk. Ik heb wel wat foto's uit de 'oude doos' geplaatst, zijn ook leuk hoor.
Erhard komt 8 mei een week hier en ik zal hem mijn camera dan meegeven ter reparatie en dan kan ik zijn camera hier houden zodat ik toch nog gewoon actuele foto's kan plaatsen.
Vandaag bij jullie dus koninginnedag, bij ons niets van te merken.
Wat hebben we deze week allemaal meegemaakt?
Allereerst ben ik met Bionde gaan oefenen om met de lokale bush-taxi naar haar werk te gaan. Ze moet er vanuit Bakau totaal vier nemen om uiteindelijk op haar werk te komen. Het leek aardig goed te gaan tot de derde dag. Toen is ze in een bushtaxi gestapt waar net iedereen uitstapte en zat ze dus met twee jongens alleen. Die maakten gelijk van de gelegenheid gebruik en probeerden haar 100 dalasi i.v.p. 5 dalasi af te persen onder druk. Gelukkig hield ze tegenwoordigheid van geest en heeft ze de chauffeur van zich afgeduwd, geschopt en is het busje uitgevlogen, wat nog niet eens aan het rijden was. Wel zei ze dat ze nooit meer met een bushtaxi ging, wat ik ook heel begrijpelijk vind. Ze is per slot pas 17 en een makkelijke prooi. Nu hebben we dus wel een probleem omdat ik het niet zie zitten om twee keer per dag naar Sukuta te gaan. Dan ben ik s'ochtends een uur kwijt en s'middags ook nog eens en heb ik dus weinig meer aan mijn dag.
Bovendien moeten de andere kinderen ook naar school en komen rond dezelfde tijd thuis.
De enige oplossing is dus naar een andere plek zoeken die iets dichter in de buurt is.
Verder kreeg ik laatst al de vraag van wat mensen of ik ze geen Nederlands kon leren, hen gezegd dat ik dat wel zou kunnen maar dan ik een groepje. Toevalligerwijs wees Erhard mij op een oproep op Gambia.pagina waarin iemand de vraag stelde voor haar Gambiaanse vriend die ook Nederlands moest gaan leren. Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb zelf ook een oproep op Gambia.pagina geplaatst en ga nu half mei beginnen met een groep.
Veel Gambianen hebben hun vriendin of vriend in Nederland wonen en willen dus graag die kant op.
Als dat gewoon voor een vakantie is hoeft dat nog geen probleem te zijn maar als ze echt voor langere tijd willen (langer dan drie maanden) dan moeten ze tegenwoordig een verplicht examen doen in het land van herkomst. (basis inburgering Nederland)
Dit examen bestaat uit twee delen: A kennis van de Nederlanse taal (spreken en begrijpen) en B: een stukje kennis over de Nederlanse samenleving en gewoonten.
Hiervoor moet men dan een lespakket aanschaffen van 62 euro.
Wat ik nu ga doen is het volgende; ik start dus met een groepje Gambianen een cursus die zich enerzijds richt op de voorbereiding van dit verplichte examen en anderzijds op de Nederlandse taal.
De eerste groep zit al vol dus dat geeft aan dat er zeker behoefte aan is.
Bovendien hoeven de mensen ook het dure pakket niet aan te schaffen omdat ik dat dan gewoon in huis heb.
Ik heb 1 slaapkamer al omgetoverd tot 'klaslokaal'. Ziet er alleen nog wat kaal uit. Erhard neemt in mei een kaart van Nederland mee en ook een Nederlanse vlag om de boel wat op te vrolijken.
Helaas kan ik nu dus geen foto van het lokaaltje plaatsen.
Mochten er onder jullie nog mensen zijn die binnenkort naar Gambia komen en nog typish Nederlandse spullen over hebben (en ruimte in de bagage om ze mee te nemen) dan hou ik me aanbevolen.
Verder zijn er wat mensen hier die ik wil gaan helpen om hun eigen bedrijfje op te zetten, hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet maar het zal in ieder geval wel via donaties moeten. Dus als er iemand een paar euro's overheefd? Je weet dan in ieder geval zeker wat er met je geld gebeurd.
Ik zei al tegen joshi (mijn zoon) dat hij maar eens moest mailen naar zijn school in Nederland. Misschien kunnen de kinderen daar wel wat geld inzamelen voor een paar kleine projecten.
Mocht dit gaan lukken zal ik ook uitgebreid verslag doen op deze web-log.
Iedereen kan mij altijd mailen met vragen. (fotogambia@gmail.com)
Nog 1 week en dan komt Erhard dus weer eindelijk, zoals al eerder genoemd gaan we dus hopelijk een dag of vijf naar Senegal, is weer eens iets anders.
Dit was het weer voor deze week,
groetjes Geralda & Co

Bionde en Sybol zijn in slaap gevallen op de bank

Abia nadat ze haar vlechtjes er uit heeft gehaald

Jarama, een Libanese winkel waar wij vaak spullen kopen

Bionde en Abia, gekke bekken trekken voor de web-cam

Abia speelt schaak (was in november, ze is hier nog erg witjes)

23 april

Helaas, deze week geen foto's bij de log. De camera heeft kuren. Eerst had ik van de week leuke foto's gemaakt van ons bezoek aan het monkeypark bleek de camera op filmen te staan waardoor ik allemaal kleine filmpjes had gemaakt.
Nu maak ik een foto en als ik dan terug kijk dan ziet de foto er uit alsof ik door de luxaflex naar buiten kijk, er zit dus een heel raster voor.
Hopelijk kom ik er deze week achter wat er aan de hand is, moet alle menu's goed doorspitten en kijken wat het zou kunnen zijn.
Dat is het nadeel als je niet erg technisch bent. Zo ging ik afgelopen vrijdag - onze poetsdag- de computer afstoffen terwijl hij nog aan stond. Opeens was het beeld een kwartslag gedraaid. Van alles geprobeerd om het weer goed te krijgen maar niets lukte. Uiteindelijk on line hulp van mijn broer gehad, het bleek een kwestie van een paar knoppen indrukken, waarschijnlijk dezelfde knoppen die ik s'ochtends tijdens het afstoffen had geraakt.
Verder van de week niet veel bijzonders gebeurt, het is weer rustig nu de Nederlanse en Belgische kennissen allemaal weer terug zijn.
Erhard komt 8 mei (eindelijk) weer deze kant op voor een week, hij is eind januari voor het laatst geweest dus dit keer heeft het wel erg lang geduurd. Als alles goed gaat gaan we dan vijf dagen naar Senegal om daar een safaripark te bezoeken, dat word dus vast een leuk verhaal met mooie foto's.
Deze week wel erg aangelopen tegen de nadelen van het samen wonen met een Gambiaans gezin op een compound. De vele voordelen en leuke dingen heb ik al een aantal keren genoemd en die blijven natuurlijk ook, maar er zijn ook nadelen. Nog niet eens zozeer van het feit dat we met een Gambiaans gezin op een compound wonen maar meer de nadelen van het hebben en het omgaan met 'personeel'.
Officieel is Karamba natuurlijk onze 'compoundmanager' (klinkt vriendelijker als watchmann/gardener) en Seeney voor een deel onze 'interieurverzorgster'.
We hebben met Karamba in het begin niets op papier gezet maar gewoon mondelinge afspraken gemaakt en hem verteld wat we van hem verwachten.
Zelf ben ik niet gewend om met personeel om te gaan, bovendien wil ik anderen niet 'lager' behandelen als mezelf, wij zijn per slot allemaal gelijk.
Toch blijkt in de praktijk dat zo'n verhouding voor een Gambiaan (Karamba in dit geval) niet duidelijk en overzichtelijk is.
Naast het feit dat ik zijn 'baas' ben wil ik hem ook gewoon als vriend behandelen. Alleen de laatste tijd wordt dat steeds moeilijker, hij verleent zichzelf steeds meer privileges, loopt af en toe te snauwen tegen mij of de kinderen, laat zijn vrouw de helft van de tijd zijn taken doen etc. etc.
Op een gegeven moment barst dan de bom. Ik voelde me de laatste tijd zelfs niet meer prettig op sommige momenten als hij sjagarijnig was.
In heb begin heb ik ook vele gesprekken met hem gehad over verschillende dingen, om maar tot hem door te dringen en dingen duidelijk te maken.
Ik heb wel eens tegen hem gezegd," Karamba, jij wilt gewoon dat ik jou als een kind behandel. Tegen een kind moet je honderd keer dezelfde dingen zeggen, dat heet opvoeden. Van jou verwacht ikdat je zelf dingen ziet maar dat doe je niet. Altijd wacht je totdat ik zeg dat de tuin weer een zooitje is en dat er opgeruimd moet worden".
Hij ontkent dit natuurlijk in alle staten maar het is wel een feit. Op een of andere manier ben ik niet duidelijk genoeg.
Ook het feit dat hij Seeney tegenwoordig steeds vaker de tuin laat sproeien stuit mij erg tegen de borst. Ik heb hem van de week dan ook gezegd dat ik dat niet meer wil hebben. Seeney heeft het al druk genoeg met haar taken, haar gezin, het eten koken en haar groentetuin, terwijl Karamba het grootste deel van de dag op zijn bed doorbrengt. En dan moet zij ook nog voor hem de tuin sproeien?!
Hij gaf me een erg grote mond en begon tegen me te schreeuwen dat Seeney zijn vrouw was en dat hij tegen zijn vrouw kon zeggen wat hij wilde. Al met al liep dit uit op een fikse ruzie, waarin ik ook niet verschoond bleef van schreeuwen tegen hem.
Achteraf denk ik dan, hier heb ik helemaal geen zin in, waar ben ik de fout in gegaan. Dan realiseer ik me dat ik niet duidelijk naar hem ben toegeweest.
Voordat wij hier naar toe vertrokken hebben we een hoop adviezen gehad van ervaren Gambiagangers. De meeste adviezen waren duidelijk over hoe je met Gambianen om moest gaan.
Houdt ze op een afstand, wees niet te familieair, ze hebben het nodig dat je de baas speelt en meer van dat soort dingen. Hoe goed bedoeld ook, ik heb toch moeite om zo met ze om te gaan. Maar nu kom ik er dus achter dat het blijkbaar wel nodig is.
Op het moment is het zover dat Karamba bepaald wat en wanneer hij iets doet en niet ik.
Dit is natuurlijk niet de bedoeling. Ook hoeft hij mij of mijn kinderen niet af te snauwen.
Al met al niet prettig zoals het nu is.
Gisteren heb ik dan ook een soort 'functieomschrijving' gemaakt voor hem met al zijn taken, een tijdschema en alle gemaakte afspraken. Vandaag ga ik dat hem overhandigen. Ik zal het samen met hem doornemen en hij heeft de keuze om het te accepteren of niet te accepteren.
Als hij het niet accepteerd -wat ik overigens niet verwacht- dan zie ik geen andere oplossing om dan naar iemand anders uit te kijken. Het zal me erg aan mijn hart gaan, vooral om Seeney en de kinderen maar uiteindelijk is hij zelf verantwoordelijk voor de gang van zaken.
Ik denk dat hij aan ons een goeie heeft, hij heeft nu een redelijk inkomen, hij heeft een leuke woonruimte met water en electra, een eigen douche en w.c., een eigen keuken, hij hoeft geen huur, water of electra te betalen. Bovendien kan hij gewoon zijn Tie & Dey winkelte voortzetten, ik heb een web-log voor hem gemaakt en hij kan workshops geven.
Daarnaast helpen we nog op allerlei andere manieren met medicatie, spulletjes die ze nodig hebben, Mohammed die wij naar school hebben laten gaan. Wat moeten we dan nog meer?
Nu ja, het wordt dus afwachten vandaag hoe hij reageert op de lijst met de functieomschrijving.
Mocht iemand soms nog ervaringen willen delen, tips of suggesties hebben dan sta ik daar natuurlijk voor open.
Nu, dit was het weer. Dit keer geen belevenissen maar gewoon een verhaal over iets waar je dus ook tegen aan loopt als je hier woont.
Tot de volgende keer,
groetjes Geralda

16 april

Drukke week achter de rug, bovendien nog steeds last van mijn ooronsteking, alhoewel de pijn nu weg is ben ik nog steeds vaak doof en jeukt het veel. Maar gelukkig is het ergste leed geleden.
De kinderen hebben nu paasvakantie, van pasen zelf merken we weinig behalve dat er weer een paar national holliday's waren.
Zo kwam ik afgelopen vrijdag (goede vrijdag) met Abia in het Westfield Medical Center, om bij haar een malariatest te laten doen, ze had hoofdpijn, buikpijn en spierpijn dus om alle risico's uit te sluiten wilde ik haar laten testen. Aangekomen in het Medisch centrum hingen er goed en wel twee mensen op een stoel. Toen ik de situatie uitlegde zeiden ze dat het een public holliday was en er dus geen personeel was. Na veel praten was een van de twee toch bereid om bij Abia de test af te nemen. Gelukkig zag het er redelijk hygienisch uit en kreeg ze alleen een vingerprikje. De test was bovendien negatief dus waarschijnlijk had ze een griepje onder de leden. Maar goed, het is wel weer tekenend over hoe het hier in Gambia soms gaat, krijg je wat op een public holliday dan mag je van geluk spreken dat je geholpen word.
Verder druk geweest met de rol van toerist guide. Vrienden van ons zijn voor het eerst in Gambia en verblijven in Badala Park. Ik had een goede nederlands sprekende gids voor ze geregeld maar we hebben ook samen een paar dagen doorgebracht.
Bovendien wilde ik de nieuwe auto wel eens uittesten en zijn we een stuk het binnenland ingereden.
Vorig jaar werd de weg al slecht vlak voorbij Brikama, nu konden we een heel stuk verder doorrijden voordat de weg echt slecht werd. Grote stukken in de berm gereden, die was dan nog beter begaanbaar als de 'weg' zelf die soms uit stukjes asfalt bestond. Wel een hele mooie rit,
met mooie stukjes natuur. Halverwege onder een grote boom in de schaduw gepauzeerd. Binnen een mum van tijd een hele schare kindertjes om ons heen. Zelf ben ik dit natuurlijk al gewend maar Jess & Joukje vonden het een hele beleving.
Daarna doorgereden tot aan Bintang Bolong Kamp. Zag er mooi uit, heeft wel wat weg van Lamin Lodge, met dit verschil dat je er ook huisjes kunt huren. We zouden lunchen in het restaurant maar waar ik al bang voor was bleek ook zo te zijn. Ze hadden niets in huis, behalve een paar aardappelen en natuurlijk vis, maar die moest dan nog wel eerst gevangen worden.
Uiteindelijk maar voor de aardappelen dus chips gegaan. Wel een heel mooi plekje zo aan de rivier tussen de mangrove, Lobke en Abia hebben er zelfs nog lekker gezwommen. De afstand er naar toe was precies goed, niet te ver om op een dag op en neer te rijden.
Op de terugweg waren we nog net op tijd om in Tanji de vissersboten binnen te zien komen.
Verder hebben de kinderen deze week veel gespeeld bij hun nieuwe vriendinnetjes die uit Belgie komen en logeren in Ocean Bay Hotel. Hun moeder had ik via deze web-log leren kennen en af en toe mailden we elkaar. De kinderen konden het allemaal prima vinden met elkaar, waren ongeveer van de zelfde leeftijd als mijn kinderen. Bionde heeft nog een paar keer bij hun opgepast dus die was blij met een extra zakcentje.
Ook nog op bezoek geweest bij een Gambiaanse Kunstenaar in Serrekunda. Ik heb veel kunstenaars gezien maar deze is wel erg goed. Hij zit tegenover de grote boom in Serrekunda en heeft een eigen atelier. Ria, de belgische vrouw had vorig jaar al een paar schilderijen van hem gekocht en ook dit jaar heeft ze er weer een paar mooie uitgezocht. Ook Jess en Joukje hebben een schilderij bij hem gekocht, niet zo'n grote omdat ze het anders niet mee kunnen nemen in het vliegtuig. Echt de moeite waard deze kunstenaar als je van mooie Gambiaanse kunst houdt. Ook de thema's waar hij meer werkt vinden hun oorsprong in de Gambiaanse cultuur.
Met de kinderen van de week nog een bezoek gebracht aan Banjul, is altijd leuk om over de Albert Market te lopen. In Banjul een soort Gambiaanse Mc.donalds ontdenkt. Lekker en goedkoop eten.
Alles werd zo'n beetje geserveerd in wraps, zoals de hot dog en de shoarma maar het smaakte prima. Dus voor 35 dalasi kun je daar niets van zeggen. Jammer dat zoiets niet in Serrekunda zit, Banjul vindt ik net even te ver rijden voor een snelle hap.
Gisteren ook nog bezoek gehad van een Nederlander, hij had me ook via Gambia.pagina gevonden.
Doet veel met Kinderhulp Gambia samen. Leuk om op deze manier een steeds groter netwerk om me heen te krijgen.
Ik vindt uberhaupt dat als al die kleine projecten van Nederlanders hier de koppen eens bij elkaar zouden steken er nog veel meer bereikt zou kunnen worden.

Morgen gaat iedereen weer naar huis lijkt het wel. Jess en Joukje vliegen terug, het Belgische gezin vliegt terug en nog meer mensen die ik heb ontmoet. Het word dus een rustige week denk ik.
Morgen ga ik nog met de kinderen naar het monkey park en morgenmiddag nog even naar Leybato met Jess en Joukje. Dinsdag hebben de kinderen ook nog vrij van school en woensdag gaan de scholen weer open. A.s. donderdag ga ik voor het eerst een ochtend meedraaien op het internetcafe voor blinden. Ben erg benieuwd hoe dit zal lopen, maar goed, dat hoor je dus volgende week.
groetjes Geralda

de weg is slecht, dus rijden door de berm

weg door de mangrove

zwemmen in de bintang bolong

Jess & Joukje in Bintang Bolong Kamp

Bintang Bolong kamp waar je ook huisjes kunt huren om te overnachten

K5, vijf Nederlanse en Belgische vriendinnen

Jess met een coraplayer bij Kunta Kinteh

J&J na de workshop Tie & Dey

Gambiaanse McDonalds?

9 april

Een ware moeilijke week achter de rug.
Schrijf ik net vorige week dat we gelukkig nog geen vervelende ziektes en zo hebben gehad krijg ik dus prompt afgelopen dinsdag last van mijn oren. Eerst een klein beetje maar het werd iedere dag erger. Uiteindelijk donderdag naar een Nederlanse arts geweest die mij vertelde dat ik een fikse oorinfectie had met waarschijnlijk een geperforeerd trommelvlies. Ik ben op zich niet zo'n pieper maar ik verging van de pijn. Druppels gekregen, antibiotica en pijnstillers. Om de pijn nog een beetje dragelijk te houden moet ik echt om de twee uur pillen nemen met als gevolg dat ik daar weer maagpijn van krijg.
Vandaag (maandag) is de pijn voor het eerst iets minder en heb ik voor het eerst sinds vier nachten gewoon kunnen slapen. Een nacht heb ik zelfs zittend moeten slapen omdat ik niet kon liggen omdat mijn oor dan nog meer pijn ging doen.
Nu ja, genoeg klaagwee. Alsof dat nog niet genoeg was ging ook de auto nog kapot. We hadden in november een oude personenwagen gekocht, niet al te duur. Maar het probleem hier is natuurlijk de slechte wegen. Eigenlijk kun je niet zonder 4 x 4.
Onze auto schuurde dan ook continu over de stenen op zandwegen, de hobbels in de wegen en andere obstakels. Gevolg na vier maanden, bodemplaat kapot.
Gelukkig iemand gevonden die er weer tweedehands onderdelen in kon zetten zodat we weer konden rijden maar wel met de wetenschap dat hetzelfde euvel zich natuurlijk gaat herhalen omdat de wegen hier nu eenmaal niet veranderen.
Overleg met Erhard in Nederland gehad en toch maar naar een 4x4 gaan kijken. Het probleem met de auto was trouwens ook dat hij maar voor 5 personen was, dus als we gasten hebben heb je gelijk een probleem. De Gambianen mogen met 9 personen in een auto zitten, daar wordt niets van gezegd maar heb je als toubab 1 persoon te veel in je auto dan word je door de politie gelijk aan de kant gezet.
Erhard komt binnenkort ook weer en dan willen we een paar dagen naar Senegal. Karamba gaat dan ook mee dus dan zit je toch met zeven personen in de auto.
Dus gelijk maar naar een auto gezocht die ook plaats bied aan 7 personen.
De keuze was groot maar de prijzen veel te hoog. Bovendien is het systeem hier niet zo dat je je oude auto in kunt ruilen. Uiteindelijk toch drie 'garages' gevonden die een 7 persoons auto hadden en die ook de oude auto in wilden nemen. Na veel onderhandelen is de keus gevallen op een zwarte Nissan Patrol die er nog redelijk uitziet. Dan kun je dus gewoon op zondag de auto laten 'overschrijven'. Dit gaat hier heel simpel. Je gaat naar het politiebureau en de dienstdoende agent schrijft op een vodje papier dat persoon A zijn auto overdraagt aan persoon B, beide partijen tekenen en twee getuigen (in ons geval Karamba en de diender) tekenen ook. Twee kopieen van ID-kaarten en klaar is Kees. En de verzekeringspapieren dan?
Oh, heel simpel, je kunt gewoon doorrijden op de polis van de vorige eigenaar. Als de datum verloopt moet je een nieuwe polis afsluiten.
In ieder geval, we rijden nu wat luxer, prettiger en een stuk hoger.
Natuurlijk moest iedereen de nieuwe auto bewonderen en alle kinderen gingen hem wassen. Ook Sybol wilde graag meehelpen. Nu ziet hij er weer uit als nieuw!
Ook van de week nog een gevaarlijke situatie meegemaakt.
Ik wilde in de Bantaba een kopje koffie gaan drinken maar toen ik in de stoel wilde gaan zitten zag ik iets zwarts achter het stoelkussen wegschieten. Ik dacht aan een hele grote spin of een hagedis of zo. Gelijk Joshi geroepen omdat hij nergens bang voor is. Het kussen opgetild, niets te zien.
Maar omdat het rieten stoelen zijn met allemaal kleine openingen zei ik hem onder de stoel te kijken. Eerst zagen we niets, toen zag ik een pad zitten en een stukje van een staart. Ik zei tegen Joshi, zie je wel een hagedis. "Nee hoor mama" zei hij "het is een slang". Na goed kijken bleek het inderdaad een donkere slang te zijn. Ik schrok er wel van met name omdat ik niet wist of de slang giftig was of niet. Een poosje geleden hadden we een dode kip op de compound en had Karamba ook een slang gevonden die volgens hem de kip had gedood.
Karamba er bij geroepen, die was gelijk in paniek. Erg gevaarlijke slang volgens hem. De knuppels en stokken werden er bij gehaald. Met een bezemsteel probeerde Karamba de slang te pakken.
Lobke begon inmiddels te gillen dat we de slang niet dood mochten maken.
Zelf ben ik daar ook niet zo'n voorstander van maar ik durfde het risico toch niet te nemen, liever een dode slang als een dood kind.
Er was ook een vriend van Karamba aanwezig en met zijn beiden hebben ze uiteindelijk de slang toch doodgemaakt. Toen was ook zichtbaar dat het toch nog een slang van zo'n 1.30 mtr. was.
Volgens Karamba was het dezelfde soort slang als de kippenmoordenaar alleen een stuk kleiner.
Op internet gekeken naar slangen, een oproep geplaats op de slangenpagina maar tot nu toe weten we nog steeds niet om wat voor soort het gaat en of hij giftig is. Als ik nu zeker weet dat het niet om een giftige soort gaat dan kunnen we de volgende keer zo'n slang vangen en ergens uitzetten.
Volgens Karamba (en trouwens alle Gambianen) zijn alle slangen heel gevaarlijk en giftig.
Zelf weet ik natuurlijk dat dit onzin is, vorige week schreef ik al dat we in Nederland een Konings Phyton hebben die ook in Gambia voorkomt en die ongevaarlijk is.
Maar goed, ik was wel heel blij dat ik net voordat ik op die stoel ging zitten ik nog net een stukje van zijn staart zag. Je moet er toch niet aan denken wat er anders had kunnen gebeuren.
Gelukkig geloof ik zelf altijd nog dat we een beschermengeltje hebben.
Buiten al deze dingen om is de rest van de week goed verlopen.
Karamba had dit weekend twee workshops Tie & Dey met studenten uit Oostenrijk en afgelopen vrijdag zijn er vrienden van mij aangekomen die in Badala Park verblijven. Erhard had aan hun weer heel veel lieve, mooie, leuke, praktische en lekkere spullen meegegeven.
Dus de voorraad Croma en sausjes is weer aangevuld. Ook weer eens lekker hagelslag voor op brood.
Dit was het weer voor deze week.
Groetjes Geralda

de slang zit onder de stoel

Karamba probeert de slang te vangen

Heel sneu maar we konden niet anders, behoorlijke slang toch nog

De auto van onze keuze

De kinderen wassen de auto

Sybol helpt graag mee

nog een nieuw schilderij

2 april

April alweer, wat gaat de tijd toch snel, we zitten hier al weer vijf maanden en zijn dus al over de helft van ons verblijf heen. Het lijkt wel of hoe meer we hier onze draai vinden, des te sneller de tijd ook gaat.
Tot nu toe is alles in ieder geval goed verlopen, geen ziektes, heimwee of andere vervelende dingen die ons verblijf zouden kunnen bekorten.
Al me al heb ik alles toch behoorlijk goed kunnen in schatten van te voren, zoals bijvoorbeeld het feit dat mijn kinderen zich hier ook goed thuisvoelen. Zowel Abia als Lobke hebben inmiddels een Gambiaans 'vriendje', het zakgeld word op dit moment dan ook voornamelijk uitgegeven aan cadeautjes voor de boy's.
De week is verder weer rustig en goed verlopen. Bionde is twee dagen naar haar vrijwilligerswerk geweest op de Baobab nursery school en had zaterdag ook nog eens de hele dag een soort workshop voor andere nursery scholen waar ze de hele dag bij is geweest.
Verder is ze druk doende om het voormalige "boy's quaters" -dus het huisje wat eingenlijk bedoeld is voor de watchman - te verven en leuk in te richten om er een kamer voor zichzelf en Tida voor te maken, tenminste onder dat mom gaat het dan. Het gaat er natuurlijk meer om dat ze een prive plekje heeft waar ze s'avonds met Peter kan zitten. Nu ja, ik laat haar haar gang maar gaan, bovendien vindt Tida het heel leuk zo'n 'eigen' kamer. Tida slaapt ook regelmatig bij Lobke op de kamer of bij Bionde. Wel wordt ze dan s'ochtends vroeg al door Karamba wakker gemaakt door een klop op het raam omdat ze dan aan het werk moet.
Van de week ook nog een bezoek gebracht aan Nederlanse mensen die hier ook sinds kort in Gambia wonen en min of meer verbonden zijn aan een pas opgezet internetcafe voor blinden.
Ze hadden gereageerd op mijn oproep op gambia.pagina waarin ik vrijwilligerswerk voor Bionde zocht een tijdje terug. Ze zijn op zoek naar een aantal mensen die op vrijwillige basis een of meerdere dagdelen ondersteunende begeleiding kunnen bieden aan het internetcafe. Omdat ik verder toch niet zo heel veel om handen heb, mezelf aangeboden voor twee ochtenden per week.
Dus als er onder de lezers zich nog iemand bevind die straks ook naar Gambia gaat en wat de doen zoekt neem dan maar contact met me op.
Verder ben ik een beetje aan het schilderen, heb inmiddels een paar 'schilderijen' gemaakt waar van 1 drieluik. Ik ben geen kunstenaar hoor maar ik vind het gewoon leuk om te doen en erg ontspannend, bovendien moet ik ook altijd wel een voorbeeldje van iets hebben zoals een kaart of zo of ergens een leuk schilderij zien. Spontane ideeen komen maar sporadisch bij me op.
Het leuke van deze web-log is dat steeds meer mensen reageren en ook langs komen als ze hier zijn. Zo zijn er van de week twee Nederlanse heren op de koffie geweest die belangstelling hadden voor het werk van Karamba en vandaag een Belgische vrouw met haar drie kinderen op visite gehad. Ze zoekt van de week een paar keer oppas voor haar drie dochters dus dat is leuk voor Bionde om te doen, zo verdient ze ook nog een paar centjes bij.
Ook voor Karamba's tie and dey komst steeds meer belangstelling, binnenkort komt er zelfs een groep van 35 mensen om naar zijn werk te kijken, ze gaan geen workshop doen maar komen meer het proces van tie & dey bekijken. Op dit moment is Karamba bezig met ochtendjassen waar hij -nadat ze genaaid zijn - de patronen met tie & dey op maakt, word erg mooi moet ik zeggen.
Ik zal er volgende week een foto van plaatsen.
Lobke heeft inmiddels al een paar weken dansles van Isatou, de (hoofd)danseres van de band waar we vaak heen gaan. Ze geeft de les op haar eigen compound en twee van haar zoons begeleiden dan met de jembe's. Isatou doet tijdens haar optredens met haar band ook wat stuntwerk met vuurstokken en vuurspuwen. Als je haar bij daglicht ziet dan zie je dus dat ze ook onder de brandwonden zit en snap je niet dat ze hier nog maar gewoon meer door gaat. Verder heeft ze het tandvlees boven haar boventanden helemaal zwart, wel even schrikken als je dat voor het eerst ziet.
Seeney, de vrouw van Karamba heeft haar tandvlees blauw. Toen ik eens aan Karamba vroeg hoe dit kwam vertelde hij me dat de vrouwen dit als erg mooi zien. Ze zijn ongeveer twee dagen bezig om met naalden in hun tandvlees te prikken, net zo lang tot al het bloed er uit is, het resultaat is dan blauw of zoals in het geval van Isatou zwart tandvlees. Een zeer pijnlijk proces lijkt me en smaken verschillen. Bij Seeney valt het nog wel mee - dat blauwe- maar bij Isatou is het gewoon helemaal zwart. Zo zie je maar dat toch iedere cultuur weer zijn eigen schoonheidsideaal heeft.
Ook zijn er hier heel veel soorten bijgeloof en zijn mensen echt bang voor zwarte magie, heksen en dat soort zaken. Musa, de engelse leraar, beweerde zelfs dat de Gambiaanse mensen denken dat wij, toubabs dus, familie zijn van de duivel door onze blanke huid en ons lange haar. Ook vertelde hij dat iedereen die 'gek' was op een of andere manier kontact had gehad met een witch.
Verder moet je natuurlijk nooit s'avonds zeep kopen, dat brengt heel veel ongeluk. Ook praten over een baby die nog niet is geboren kan hele vervelende gevolgen hebben. Nu snap ik ook wel waarom er toendertijd niet over Seeney's zwangerschap of over de baby werd gepraat.
Wij hebben thuis in Nederland een slang in een terrarium. Dit is voor de Gambianen dus ondenkbaar. Bovendien is de slang die wij hebben een koningspython, die hier oorspronkelijk dus ook in Gambia voorkomt. Het verhaal doet de ronde dat de aanblik van zo'n slang je als vrouw onvruchtbaar zal maken. Nu ben ik inderdaad al niet meer zwanger geweest sinds we die slang een jaar geleden in Nederland kochten dus daar zit wel een kern van waarheid in (grapje)
Ook kom ik steeds meer achter het ritueel wat zich iedere keer weer voordoet als een Gambiaan iemand ontmoet. Hoe beter je iemand kent, hoe uitgebreider het ontmoetingsritueel. Is de persoon een oppervlakkige kennis dan ben je snel klaar maar als het iemand is die je goed kent of familie van je dan ben je wel even bezig. Er wordt dan verwacht dat je in volgorde van belangrijkheid vraagt naar de hele familie (hoe is het met je vader, hoe is het met je moeder, hoe is het met je vrouw, je kinderen, je broers, je zussen etc. etc.)
En zo leren we steeds meer van de Gambiaanse cultuur, en worden steeds meer dingen duidelijk.
Dit was het weer voor deze week,
groetjes Geralda & co

Baobab nursery schooltje waar Bionde vrijwilligerswerk doet

Tida in de nieuwe kamer voor Bionde en Tida

een van de schilderijtjes

drieluik afrikaanse danseres

'rasta baby' ikzelf dus foto gemaakt voor visitekaartjes

Lobke krijgt dansles van Isatou op haar compound

Haar twee zoons begeleiden met de jembe's

26 maart

Een rustige week achter de rug, en niet zoveel bijzonders te vermelden.
Ik heb in ieder geval nog wat foto's geplaatst van de workshop van Karamba van vorige week zondag.
Bionde is afgelopen dinsdag begonnen bij het nurseryschooltje. Dit is op zich goed verlopen, ze was natuurlijk een beetje verlegen en vond het spannend maar gelukkig voelde ze zich al snel op haar gemak. Henriet is een Nederlanse vrijwilligster op de school en zij kan Bionde dan ook een beetje begeleiden. Deze week gaan Bionde twee dagen, de dagen dat Henriet er ook is en als dat goed gaat kan ze volgende week weer een dag langer. Alleen is Henriet er dan alleen op maandag en dinsdag. Tegen die tijd zal ze wel voldoende gewend zijn om het ook zonder Henriet te proberen.
Bovendien heeft Henriet een goed voorbereid weekprogramma zodat dit niet moeilijk te volgen is.
Verder was het natuurlijk van de week laten we zeggen politiek wat onrustig hier in Gambia.
Ik moet zeggen dat wij er persoonlijk eigenlijk weinig tot niets van hebben gemerkt. Dinsdagavond tegen 18.00 liep ik hier in de buurt met Abia, wat me toen opviel was dat er veel militairen allmaal een bepaalde richting opliepen, ik maakte er nog een opmerking over tegen Abia. De volgende dag hoorde Karamba op de Senegalese radio dus het nieuws over de poging tot 'coupe'.
Het schijnt dat een persoon nog steeds wordt gezocht maar het fijne weet ik er ook niet van, dat krijg je als je je niet met nieuws e.d. bezichhoudt. Bovendien vind ik de kranten in Gambia nu niet zo geweldig dat ik ze iedere dag koop.
Maar, in ieder geval, de rust is weer aardig teruggekeerd, voorzover die al was verdwenen. Je merkte wel dat het een beetje het gesprek van de dag was. Bovendien schijnt ook niemand precies te weten wanneer nu de verkiezingen dit jaar zijn. De een zegt september, de ander november en weer een ander zelfs volgende maand. Je ziet hier dan ook geen grote posters over hangen om voor wie dan ook te stemmen. Ik geloof dat ik er een heb gezien bij de stoplichten. Verder zie of hoor ik niets over de verkiezingen. Blijkbaar houden de mensen hier zich daar nog niet zo mee bezig.
De winter is volgens mij ook definitief over hier. Het was van de week weer een paar keer akelig warm. Op zich natuurlijk lekker, vooral als ik bedenk hoe het weer in Nederland op dit moment is, maar de warmte maakt je zo sloom en lui. Ik begin ook steeds beter te begrijpen waarom de Gambianen allemaal zo sloom lopen, en overal liggen te slapen.
Ook Joshi klaagde van de week voor het eerst dat hij het zo warm op school had gehad, terwijl de klaslokalen ons toch altijd koel leken. Nu was dit ook wel op de warmste dag van de week, maar deze dagen krijgen we dus steeds meer en meer de komende tijd.
Verder deze week nog op bezoek geweest bij de mensen die de workshop bij Karamba hebben gedaan afgelopen zondag.
Hun hebben een compound in Madiana, net voorbij Brufut en verblijven daar een aantal maanden per jaar. Ze hebben een heel groot stuk land met veel groen en bomen. In die buurt is het nog aantrekkelijk om eventueel land te kopen, de prijzen zijn daar nog betaalbaar in tegenstelling tot de grond hier in de buurt en het Senegambia en Bijilo gebied. Het nadeel is alleen dat je er in de regentijd niet zonder 4x4 kunt komen en dat je vrij ver van alles afzit, alhoewel dit relatief gezien ook wel weer meevalt. Maar in ieder geval is het een heel mooi stukje Gambia waar zelfs de aapjes nog in het wild voorkomen.
Vrijdag kwam Karamba's moeder onverwacht op bezoek vanuit Dakar. Karamba was hartstikke blij omdat hij zijn moeder zeker al drie jaar niet had gezien. Ze verblijft nu een paar dagen hier voordat ze weer terug gaat naar Senegal. Ook heeft ze haar kleinzoon Cherno nu voor het eerst gezien.
Ook in zo'n situatie merk je dan weer dat dingen hier toch anders gaan. Gisteren is Karamba bijna de hele dag met zijn vriend op stap geweest die hier ook net is aangekomen vanuit Oostenrijk voor drie weken. Als ik mijn moeder drie jaar niet had gezien en in de wetenschap dat ze over een paar dagen alweer vertrekt dan zou ik het uitstapje met mijn vriend toch wat hebben uitgesteld, hij is er per slot van rekening nog drie weken. Maar ja, zo gaat het dus niet in Gambia.
Verder krijg ik steeds meer en meer reacties op deze web-log. Veel mensen die vaker in Gambia komen en ook plannen hebben om hier voor langere tijd naar toe te gaan, of gewoon mensen die eens een keer langs willen komen als ze hier op vakantie zijn en natuurlijk ook mensen die geintresseerd zijn in het Tie & Dey van Karamba. Ik vind het heel leuk al die reacties en in 99%van de gevallen reageer ik ook altijd terug. Soms proberen mensen via deze web-log, via het mailformulier te reageren. NIET DOEN DUS. Het mailformulier werkt niet goed en ik weet niet hoe ik dat moet veranderen. Daarom staat in mijn welkomswoord ook dat je me het best rechtstreeks kunt mailen op: fotogambia@g.mail.com dit nog even voor de mensen die daar iedere keer weer overheen lezen.
Nu verder dus weinig te melden deze week, hoop volgende week weer een meer interessant verhaal te kunnen plaatsen,
Groetjes en fijne week iedereen, Geralda & Co

Karamba geeft uitleg over het vouwen van de stof

Lekkere Gambiaanse lunch

de stof wordt in de hete verf gedompeld

Ondertussen worden er druk foto's gemaakt

De verf is erg heet

een aantal resultaten

Cherno groeit als kool en is al weer ruim drie maanden

Elkaars haren doen is hier een veelgebruikt tijdverdrijf

Karamba met zijn moeder en jongste broer

20 maart

Hebben we hier geen internetproblemen dan zijn het wel electriciteitsproblemen. Afgelopen weekend dus vanaf vrijdag zonder stroom gezeten dus kon ik ook niet online om de web-log bij te werken. Maar gelukkig we zijn weer operationeel.
Afgelopen week begon met een koe. Zondagavond kwamen er een aantal mannen uit de buurt naar de compound om te vragen of ze bij ons in de tuin een koe mochten stallen. Ze hadden de koe gekocht voor een bruiloft die de volgende dag zou plaatsvinden en hij zou dus de volgende ochtend opgehaald worden waarna hij zou worden geslacht.
Goed, de koe dus in de achtertuin, wel zielig hoor, hij had zo'n lief koppie, gewoon het idee dat hij er de volgende dag niet meer zou zijn... Maar ja, we zitten in Gambia en moeten ons dus aanpassen. De koe nog wel wat water gegeven om zijn laatste uurtjes niet dorstig te hoeven doorbrengen.
De volgende ochtend laat kwamen de mannen de koe ophalen, na wat te hebben overlegd met Karamba in Madinka kwam Karamba een beetje meesmuilend naar me toe. Ik zag de bui al hangen; de heren hadden het verzoek of ze de koe ook in de achtertuin mochten slachten. Hoe lullig het misschien ook is, ik zag dat niet zitten en heb daar geen toestemming voor gegeven. Dus werd besloten de koe te slachten op het veldje naast onze compound (dus eigenlijk vijf meter verder op) Omdat dit niet mijn grond is kon ik daar weinig tegen in brengen.
Het laatste uur van de koe was nu eenmaal geslagen en daar kon ik niets aan doen.
Wat wel overweldigend was, was het uur nadat de koe was geslacht. Zoiets had ik nog nooit gezien, zelfs niet met Tobaski toen de geit aan de overkant was geslacht. Tientallen gieren kwamen opeens van alle kanten aanzetten, ze zaten overal, op ons dak, in de bomen op de compound, op het dak van de schuur, en steeds vlogen ze van punt naar punt, vlak over je hoofd heen. Ik had in het verleden wel eens een paar gieren gezien, maar zoveel tegelijk? Bij onze overburen zaten er wel twintig op een rijtje en ook bij ons zaten er minstens veertig.
Toen de mannen die de koe geslacht hadden weg waren vlogen ze allemaal naar de slachtplaats toe om de resten vlees en botten te bemachtigen, het was en bleef een komen en gaan van gieren zeker voor een paar uur lang.
Als dank voor mijn diensten kreeg ik van de eigenaar van de koe de hoorns van het arme beest, die liggen nu op het dak te drogen. Ook de hond kwam op een gegeven moment aanzetten met een koeie-oor en ander onduidelijk slachtafval.
Verder deze week nog voor Bionde bezig geweest om een vorm van dagbesteding te zoeken.
Is uiteindelijk gelukt, tenminste; ze gaat morgen beginnen op een kleuterschooltje in Sokuta, wat wordt gesponserd door Nederlanse mensen. Het voordeel voor Bionde is dat daar ook een Nederlanse HBO studente stage loopt die Bionde goed kan begeleiden. Ze begint deze week met 1 dag, volgende week twee dagen en zo wordt het uitgebreid als alles tenminste goed blijft lopen.
Voor Bionde dus een hele ervaring. Verder gaat Bionde op dit moment af en toe met de kinderen mee naar school en doet ze mee met de engelse les die we hier nog steeds drie keer per week op de compound hebben.
Wat ook heel leuk was afgelopen week was een bezoek aan de familie van Karamba. De aanleiding was wat minder leuk omdat een zus van zijn vader was gestorven. Ze was al begraven maar na de begrafenis zijn er nog een aantal keren ceremonies met gebeden. Afgelopen vrijdag was er dus ook weer zo'n ceremonie.
We moesten naar het dorpje Kitty net achter Brikama. Wat me gelijk opviel daar was de mooie omgeving, heel bosrijk eigenlijk met veel bomen.
De compound van de familie zag er mooi en redelijk traditioneel uit. Ik denk dat volgens Gambiaanse normen er een redelijk gegoede familie woont. Er was een grote voorraad firewood aanwezig, ook een enorme berg stro/hooi voor de veestapel die uit een ezel, verschillende geiten en drie koeien bestond. Het huisje zelf zag er verzorgd uit en de grond was netjes afgezet met rieten schuttingen. Al met al toonde het heel mooi. Zelfs de keuken en het toilet zagen er niet smerig uit. In het verleden heb ik wel eens gebruik moeten maken van een lokaal toilet wat dan vaak zo smerig was, vol vliegen en stank dat ik mijn neus dicht moest houden en gewoon domweg deed wat ik moest doen. Het toilet hier was keurig omheind met gevlochten matten en zag er schoon uit, geen zwermen vliegen er om heen en ook geen stank. het toilet zelf bestond natuurlijk uit niet meer dan een gat in de grond.
Omdat we er waren voor een ceremonie werden er weer enorme pannen met rijst, benachin en vis klaargemaakt door de vrouwen. De mannen waren intussen naar de moskee om te bidden.
De mensen op de compound waren erg aardig voor ons en we werden zeer hartelijk ontvangen, een aantal kinderen had nog nooit geen toubabs gezien en kroop in eerste instantie weg.
Ook de veestapel uitgebreid bewonderd, een van de geiten nog gevoerd met pap en Abia kreeg weer een hele stapel sinaasappels dus haar dag was weer goed.
Wat me ook dit keer weer opviel was de gezelligheid, het lachen van de vrouwen onderling, de spontaniteit waarmee de werkzaamheden verder verricht en de gastvrijheid.
S'avonds toen we terug waren op de compound belde de oudste man van de compound (een broer van Karamba's vader) nog speciaal op om te zeggen hoe fijn hij het vond dat wij er waren.
We zullen er dus zeker nog een keertje terugkeren.
Verder was er nog goed nieuws voor Karamba, er hebben zich deze week drie mensen aangemeld voor een workshop Tie & Die. Die heeft inmiddels gisteren plaatsgevonden en het was erg gezellig en de mensen gingen tevreden naar huis. Karamba was natuurlijk erg zenuwachtig omdat dit de eerste keer was. De workshop was all-in dus inclusief vervoer, Gambiaanse lunch, softdrinks, koffie/thee en natuurlijk het maken van een tafelkleed met servetten.
Zaterdag dus de hele dag druk geweest om alles zo goed mogelijk voor te bereiden. Toch vond Karamba het nog moeilijk om geld te investeren in het geheel. Hij was bang dat de mensen niet op zouden komen dagen (Gambiaanse gewoonte) en dat hij dan al zijn geld voor materialen, drinken, eten etc. kwijt zou zijn. Op zich natuurlijk logisch, voor zijn doen moest hij aardig wat investeren, zoals het vlees wat ik in de supermarkt gekocht had voor hem. Mijn idee was dat het geen goede reclame zou zijn als de gasten hier ziek vandaan zouden komen dus het rundvlees in de supermarkt gehaald net als flessen water, boter etc.
In ieder geval, de dag is goed verlopen en Karamba kan iets op de bank zetten, het begin van zijn eigen compound. De foto's van de workshop zijn te zien op Karamba's eigen web-log:
karambaqualitytieanddie.web-log.nl
Goed, dit was het weer voor deze week. Nogmaals mijn e-mial:
fotogambia@gmail.com
Tot de volgende keer!

koe op de compound

gieren in de boom

zebby onze gambiaanse hond kijkt naar de gieren

De engelse les drie keer per week met Bionde, Tida, Joshi, Lobke en Abia en leraar Musa

Bionde met Cherno op haar rug

Bezoek aan de familiecompound van Karamba, de vrouwen bereiden de rijst voor de ceremonie

de 'keuken'

Ikzelf tussen de vrouwen

Abia bij de ezelstal

kindere bij de waterput

het toilet

12 maart

Het is weer behoorlijk stil in huis. Mijn moeder en Tante zijn afgelopen vrijdag weer vertrokken naar Nederland. Het afscheid viel niet mee, we hebben twee hele leuke weken met elkaar gehad en mijn moeder en tante zijn erg gesteld geraakt op Karamba en zijn familie. Bovendien vonden ze Gambia een geweldige ervaring en waren erg onder de indruk van alles hier. Iedereen die wel eens in Gambia is geweest weet vast nog wel hoe dat was de eerste keer. Van veel mensen hoor ik dan ook dat ze met pijn in hun hart terugkeren naar Nederland. Voor mijn moeder en tante was dat zeker ook zo, buiten het land zelf zullen ze ons en het gezin van Karamba erg missen.
Zelf ben ik heel blij dat ik mijn gevoel bij Gambia, onze manier van leven hier, ons huis e.d. met mijn moeder heb kunnen delen. Nu weet ze eindelijk waar ik over praat. Voorheen had ze daar natuurlijk niet echt een voorstelling van, ondanks alle foto's die ik haar had laten zien en de web-log die ze iedere week las. Pas nu ze hier echt geweest is ervaart ze het echt, en gelukkig valt ze niet onder de categorie mensen die bij hun eerste bezoek aan Gambia zeggen "een keer maar nooit weer". Mijn moeder en tante vallen onder de categorie waar ikzelf en jullie als lezer waarschijnlijk ook onder vallen, namelijk de categorie die helemaal verknocht kan worden aan een land waar je nog nooit eerder bent geweest, waar veel armoede is, wat totaal anders is als je eigen thuisland maar waar bijna alle mensen vrolijk en vriendelijk zijn.
Vorige week heb ik de web-log niet kunnen bijwerken omdat we bijna een week met internetproblemen zaten, gelukkig zijn die weer opgelost.
We hebben veel gedaan in de afgelopen twee weken. Omdat mijn moeder al 77 is konden we het natuurlijk niet te gek maken maar ik heb ze iedere dag wel ergens mee naar toe genomen.
De meeste toeristische plekjes hier in het oosten zijn bezocht; Brikama,Krokedillenpool in Bakau, Lamin Lodge, Tanji de vismarkt, vele toeristenmarktjes in Kotu, Kololi, Cape Point en natuurlijk Serrekunda en Banjul.
Maar ook het gewone leven, op bezoek bij een gewoon Gambiaans gezin wat leeft in twee kamertjes van 3 x 3.
Daarnaast nog verschillende scholen bezocht. Een leuke annekdote was het bezoek aan de school van de kinderen Bakau Lower Basic. Mijn moeder draagt een kunstgebit en dat is iets wat maar weinig mensen in Gambia kennen. Toen Karamba voor het eerst zag dag mijn moeder haar tanden er uit kon halen vloog hij letterlijk weg. Mijn kinderen vonden dat dus prachtig en zeiden "oma, dat moet je bij ons op school laten zien". Dus op naar de school om daar een bezoek te brengen.
We hebben de kinderen in de klas een 'les' gegeven in tandverzorging. Ook het verschil uitgelegd aan de kinderen tussen tanverzorging in Gambia en in Nederland. Hier hebben veel oudere mensen weinig en vaak verrotte tanden. Groot was dus de verbazing toen mijn moeder liet zien hoe we dat in Nederland oplosten, nl. met een kunstgebit. De kinderen wisten niet wat ze zagen, sommigen kropen onder de tafel, anderen keken met grote ogen en weer anderen lachten zich rot.
Iedereen ging ook gelijk aan zijn eigen tanden zitten trekken om te kijken of ze die er ook zo makkelijk uit konden halen.
Zo zie je maar op wat voor simpele manier je hier de kinderen kunt vermaken.
Mohammed hier op de compound snapt er nog steeds niets van en iedere keer als hij oma zag begon hij weer aan zijn tandjes te trekken.
Wat natuurlijk ook verbazend was voor mijn moeder en mijn tante was het feit dat ze regelmatig huwelijksaanzoeken kregen, briefjes met telefoonnummer in hun handen kregen gedrukt van jongemannen en dat er zelfs een kennis van Karamba speciaal op bezoek kwam omdat hij dacht dat deze twee toubab vrouwen op zoek waren naar een man.
Mijn moeder loopt tegen de 80 maar dat maakt hier dus niets uit, zo bleek tijdens een bezoek aan de vismarkt in Tanji. In het restaurant waar we wat dronken was er een knul serieus bezig om mijn moeder te versieren, al was het dan allemaal wel wat lacherig.
Verder was het aaien van de krokedillen in Bakau natuurlijk ook heel spannend. "Dit geloven ze thuis nooit als ik dit vertel" zei mijn moeder. Als bewijs dus maar even een foto ervan op de web-log geplaatst.
Ook hebben we de verjaardag van Abia afgelopen donderdag nog gehad. Ze is tien jaar geworden al zou je dat aan haar lengte niet zeggen. Al maanden heeft ze me aan het hoofd gezeurd voor een prinsessejurk en 'hakkeschoentjes'. Omdat ze die zelf mocht uitzoeken op de markt is ze dus op haar verjaardag niet naar school gegaan maar mocht ze met ons mee naar Banjul. Daar hebben we eerst een bezoek gebracht aan de Arch 22 van waar uit je een prachtig uitzicht hebt over de stad en de zee. Het weer was alleen een beetje mistig waardoor het uitzicht werd belemmerd.
Daarna naar de Albert Market in Banjul geweest. Na anderhalf uur zoeken en onderhandelen was ze eindelijk geslaagd en had ze een roze prinsessejurk en roze hakkeschoentjes. Haar verjaardag kon niet meer stuk! S'avonds kwam er een band op de compound spelen en werd er natuurlijk verjaardagstaart gegeten. Ze mocht van mij kiezen; of uit eten gaan of de band. Tot mijn verbazing (Abia is n.l. gek op eten en snoepen) koos ze toch voor de band.
De halve buurt kwam natuurlijk af op het getrommel en het werd een gezellig feestje.
En zo zijn twee weken zo weer voorbij.
Iedereen had het moeilijk met het vertrek, zelfs Karamba wilde niet dat ze terug zouden gaan. Hij heeft nog nooit zoveel tijd in de bantaba doorgebracht als de afgelopen twee weken. Hij is erg gek met mijn moeder en tante en heeft ze zelfs verschillende kadeautjes gegeven. Ook heeft hij een fotograaf laten komen zodat er mooie foto's gemaakt konden worden. Dit wilde hij graag als herinnering hebben.
Het wordt nu dus even afkicken maar gelukkig kunnen we met mijn moeder on line chatten met de web-cam.
Bionde bevalt het nog steeds goed. Deze week ga ik actief aan het werk om iets van dagbesteding voor haar te zoeken, het feest is nu voorbij en nu is het voor haar tijd voor serieuzere dingen.
Mocht iemand nog een suggestie hebben dan hoor ik dit graag.
Ik zal o.a. een oproep op gambia.pagina plaatsen.
Nu dat was het weer, tot de volgende week.
Bedankt weer voor het lezen en voor mensen die willen reageren, email dat rechtstreeks naar:
fotogambia@gmail.com
groetjes Geralda

Oma op de markt in Serrekunda

Tante Lenie geniet van het zwemmen met de kinderen

Dansen met Karamba

krokedillen in Bakau

krokedillen aaien

Bezoek aan de school van de kinderen in Bakau

Oma geeft de kinderen les in tandverzorging

Vismarkt in Tanji

de Vrouwen halen de vis van de boten

Bijna 80? in Gambia maakt het niet uit

De grote Boabab boom in Serrekunda

Abia op haar verjaardag voor Arch 22 in Banjul

Uitzicht vanaf Arch 22 in Banjul

Abia in haar nieuwe jurk en hakkeschoentjes

"kijken, kijken en maar kopen" alle souvenirs

26 februari

Een dag later dan gewoonlijk vanwege internetproblemen en drukte. Maar goed, beter laat dan nooit.
Afgelopen week was Bionde er nog, Marijke was inmiddels al naar huis.
Vorig weekend gaf Youssou N'dour drie optredens op vrijdag, zaterdag en zondagavond. Wij zijn op zondagavond geweest. Op zondagmiddag 4 uur had Karamba pas de kaartjes kunnen kopen en werd er bij gezegd dat het concert om 18.00 uur zou beginnen. Wij om die tijd er heen maar er was nog niets te bekennen, bij het stadion zei men dat het concert op 19.00 uur of 20.00 uur pas zou beginnen. Uiteindelijk om 19.30 uur terug gegaan. Toen liepen er al aardig wat mensen en zijn we maar naar binnen gegaan. Na anderhalf uur wachten - in de tussentijd werd er harde muziek met de bijbehorende videoclips gedraaid, ik voel me daar toch al te oud voor worden. Maar goed, na anderhalf uur kwam er wat beweging in het geheel. Helaas, nu eerst weer allerlei Gambiaanse en voor ons onbekende 'artiesten' die als doelgroep 18 jaar en jonger hebben.
Ondertussen begon m'n kont al aardig zeer te doen. We hadden de goedkoopste kaartjes en zaten op betonnen banken. Tussendoor dus maar even wat heen en weer gelopen. Abia had haar zakeninstinct weer meegenomen en liep kaugom in het publiek te verkopen. Na 10 minuten had ze alles verkocht.
Om 22.30 kwam uiteindelijk de grote ster het podium op en het publiek was helemaal uitzinnig en inmiddels stond iedereen te swingen en dus als je zelf bleef zitten zag je niets meer dan ellebogen en konten, ook maar staan dus. Op zich was het een goed concert maar ik had de hele dag al migraine, Abia voelde zich beroerd en Bionde zij die vent op het podium eigenlijk niets. Besloten dus dat ik met Abia en Bionde naar huis terug ging halverwege het concert. Karamba is met Joshi en Lobke tot het eind gebleven.
Thuis gekomen bleek Peter al een uur op Bionde te wachten, tot grote vreugde van haar natuurlijk.
We zijn natuurlijk nog opgebleven tot Karamba met de kinderen ook weer thuis waren.
Ze hadden de rest van het concert nog erg leuk gevonden.
De rest van de week nog met Bionde naar verschillende toeristische plekken geweest en vaak wezen zwemmen. Het is hier inmiddels weer echt warm, ik denk dat de 'koude' periode over is, s'nachts moeten we ook de ventilator weer aan hebben en de dekens kunnen de kast weer in.
Waar ik al een beetje bang voor was gebeurde aan het eind van de week. Bionde zei steeds al dat ze geen zin had om terug te gaan, wat logisch is en wat iedere toerist hier tegen het eind van de vakantie zegt. Alleen bij haar was het serieus, ze wilde niet meer terug en niet alleen vanwege haar vriendje Peter. Ik heb uitgebreid met haar gesproken, haar alle nadelen benoemd en alles wat ze zou missen als ze hier bleef. Wel heb ik haar gezegd dat als ze wilde blijven ik haar niet ging dwingen om terug te gaan.
Uiteindelijk stond haar besluit vast, ze wilde blijven totdat wij ook weer terug gaan.
Ik heb als voorwaarde gesteld dat ze dan in ieder geval een vorm van dagbesteding moest hebben. Hetzij werk, vrijwilligerswerk of school. Hier ging ze dus ook mee akkoord.
Nu moest ze het nog aan haar vader vertellen (Bionde is twee en half jaar geleden bij haar vader gaan wonen) Ze heeft een brief voor hem gemaakt en deze per mail verstuurd.
Mijn eigen idee is dat het voor Bionde ook een hele ervaring zal zijn al is het dan maar voor een paar maanden. Wat ze hier in die korte tijd leert is meer dan dat ze op school in Nederland leert, Bionde volgt praktijkonderwijs dus heel veel zal ze niet missen. Verder leert ze natuurlijk in een hele korte tijd goed engels spreken. Als je ziet hoe Abia bijvoorbeeld als Engels spreekt in die paar maanden.
Daarnaast speelt het feit ook mee dat het thuis bij haar vader niet zo goed gaat en dat ze mij eigenlijk wel heel erg gemist heeft sinds ze daar woont.
Nu ja, het gezin is dus uitgebreid met Bionde, hier was iedereen er erg blij mee, Seeney maakte letterlijk een rondedansje.
Afgelopen vrijdag is mijn moeder van 78 met mijn tante Lenie gearriveerd. Ze hadden gedacht dat ze Bionde nog even zouden treffen op het vliegveld, hun kwamen namelijk met het vliegtuig aan waarmee Bionde zou vertrekken. Tegen hun gezegd dat Bionde al door de douane heen was.
Groot was dan ook hun verbazing toen ze Bionde hier op de compound aantroffen.
De tassen zaten weer vol met kadootjes en met heel veel kleren voor de kinderen en Seeney.
Iedereen dus weer blij met alle spullen. Ook Erhard had nog de nodige kadootjes en boeken meegegeven.
We hebben tot nu toe nog niet veel gedaan, het zijn toch twee oudere vrouwen die eerst eens moeten aclamatiseren. Wel al naar Leybato geweest, naar de toeristenmarkt en naar Badala Park om lekker bij het zwembad te zitten. Lobke en Abia ontmoette daar twee Nederlandse meisjes waar ze het goed mee konden vinden. Kennis gemaakt met hun ouders, erg leuke mensen.
Omdat de kinderen nog met elkaar wilden blijven doorspelen zijn we met zijn allen gaan eten bij Kunta Kinteh Restaurant aan het strand. De ouders van de meisjes, Rob en Petra komen van de week een keer bij ons op de koffie met de kinderen.
Dit was het weer voor deze (roerende) week.
Tot de volgende keer.
groetjes Geralda

voor het stadion

in de verte youssou

Abia verkoop kaugom tijdens het concert

kindje in sos kinderdorpen

mooie meisjes, mooie boom

leuk stel

Bionde met Sybol

alternatief bedje voor cherno

oma

tante Lenie met Karamba

veel kleren en kadootjes

19 FEBRUARI

Zo, weer een enerverende week achter de rug. De ene week gebeurt er weinig en de andere week kan ik wel uren schrijven en 100 foto's plaatsen, maar ja ik moet me toch enigzins beperken.
Omdat Bionde (dochter) en Marijke (vriendin) er waren ook verschillende toeristische uitstapjes gemaakt zoals Brikama, Lamin Lodge e.d.
Marijke was hier maar voor een week en is afgelopen vrijdag met een hoofd vol vlechtjes weer vertrokken. Zij had haar haar door Seeney en een buurvrouw laten vlechten en heeft in totaal 12 uur moeten zitten. Het eindresultaat was prachtig maar 12 uur is wel erg lang.
Natuurlijk wilde Bionde ook haar haar laten vlechten, het haar hadden we al gekocht op de markt in Serrekunda, maar ze wilde niet zo lang zitten. Met haar uiteindelijk naar restaurant Kunta Kinteh geweest waar twee vriendelijk dames haar haar hebben gevlochten. Uiteindelijk toch nog 5 uur moeten zitten maar ook hier was het resultaat mooi.
Omdat Bionde vandaag jarig is heeft ze van de week al een mooi kado uitgezocht, een prachtige jembe, besneden met houtsnijwerk en een bijpassende draagtas, gekocht op het toeristenmarktje van Senegambia.
Bionde, als 17 jarig meisje met lang rood haar wordt hier - zoals te voorspellen was - van alle kanten bewonderd. Al voor zij hier uberhaupt was ontving zij liefdesbrieven van Musa, de engelse leraar van de kinderen die haar alleen nog maar op een foto had gezien. Wat dat betreft is het om je dood te lachen en je zou er bijna in gaan geloven.
Maar goed, Bionde is uiteindelijk 'gezwicht' voor Peter, een Gambiaanse (christelijke) jongen die wij al een poosje kennen. Ik heb uitgebreid met hem gesproken - met name over zijn waarschijnlijk verkeerde verwachtingspatroon - en hij trekt nu veel met Bionde op. Zij is in de 7e hemel en het hoort bij haar leeftijd om dit te ervaren. Ook haar van alle kanten gewaarschuwd maar gelukkig is ze verstandig genoeg om niet verder te gaan als een zoen.
Voor haar verjaardag heeft ze van hem een kaart en een ring gekregen. Hij slooft zich erg uit voor haar en gedraagt zich tot nu toe vrij correct. Joshi, Lobke en Abia kennen hem al langer, hij werkt vlak bij het winkelte van Karamba en af en toe gaan de kinderen een middagje met Tida mee om in het 'winkeltje' van Karamba te werken. Peter is er dan ook altijd en gaat heel leuk met de kinderen om.
Op zaterdagavond gaan we meestal naar Cape Point waar in restaurant Chapmans altijd een goede band speelt. Lobke steelt daar tegenwoordig de show. Ze is zo goed in het afrikaans dansen dat de band haar nu halverwege hun show al roept om mee te komen dansen. Iedereen, inclusief het publiek vindt het prachtig om zo'n toubab meisje te zien meedansen en ze krijgt vaak daverend applaus.
Na het bezoek aan Chapmans zijn we naar een bruiloft geweest van de oom van Peter.
Ook dit was weer een genot om mee te maken. Hier zie je mensen die zoveel lol en plezier hebben met elkaar zonder dat ze alcohol of drugs gebruiken dat het heerlijk is om daar alleen al naar te kijken. De vrouwen dansen samen, de jongens dansen samen, er wordt gegeten en iedereen is blij en vrolijk. Behalve de bruid. Op een gegeven moment (s'avonds tegen 11 uur) kwam de bruid eindelijk aan op het feest. Voorop de stoet werd een grote rieten mand gedragen met daarin de kledij, daarachter liepen allemaal vrouwen in een rij en tussen die vrouwen liep ergens de bruid die verstopt zat onder witte doeken. Later mochten we de bruid bezoeken in een kamertje en ik kan niet anders zeggen als dat ze er erg ongelukkig en bang uitzag. Ik weet niet of dit een gedwongen huwelijk was of een huwelijk uit liefde maar volgens mij was ze erg bang voor haar in haar huwelijksnacht te wachten stond. Nu ben ik toevallig net een boek aan het lezen van een Somalische vrouw die verteld over haar besnijdenis en de gevolgen er van, zij verteld dan ook hoe ingrijpend het is en hoe vreselijk dingen als menstruatie, huwelijksnachten en bevallingen zijn.
Ik weet niet of de bruid in kwestie besneden is maar ik zou er niet raar van opkijken dat dit de reden van haar angstige gezichtje was. Alleen al het vooruitzich dat men je straks gaat 'opensnijden', daar moet je toch niet aan denken.
Volgens Peter had ze de volgende dat weer vrolijk gekeken.
Maar goed, toch was het heel leuk om de bruiloft mee te maken enn kreeg ik wederom het gevoel 'waarom kennen we dit soort simpel geluk niet meer in Nederland?'
Vandaag dus Biondes verjaardag, 17 jaar is ze geworden. Gezellig naar een hotel geweest en lekker gezwommen en als klap op de vuurpijl naar het concert van Youssef N'dour in het Stadion geweest. I.v.m. Independence day gaf hij op vrijdag, zaterdag en zondagavond een concert.
Ook de koning van Marokko is bij de president op bezoek en werd vrijdagmiddag met een hoop poes pas binnengehaald. Ik moest net langs het kruispunt met de stoplichten rijden maar werd door de politie aan de kant gezet. Het hele kruispunt was afgezet en er stonden wel een paar duizend mensen - vooral schoolkinderen - langs de weg. Toen ik vroeg wat er gaande was hoorde ik dus dat Jammeh met zijn Marokaanse vriend langs zou komen. Uiteindelijk passeerde er een hele stoet met motoren, politie-auto's, militaire voertuigen waar de lopen van de mitrailleurs uitstaken richting publiek (erg bedreigend vond ik dit), sirenes en uiteindelijk een luxe auto waar de President en de Koning van Marokko met hun romp bovenuit stonden door het open dak heen. Het publiek werd uitzinnig van vreugde. Joshi en ik vonden het wel leuk er bij aanwezig te zijn maar vonden het wel een hele poespas. Bovendien die geweren die op je gericht worden is echt niet prettig. Ook bij het concert van Youssef N'dour liepen de militairen met hun geweren in de aanslag. Het is natuurlijk goed dat dingen goed bewaakt worden maar voor een buitenstaander echt niet prettig.
Goed, dit was het weer voor deze week, alle kleine leuke momenten kan ik toch niet vertalen in zo'n kort verhaal maar ik hoop dat jullie het weer leuk hebben gevonden.
Tot volgende week,
Groetjes Geralda & Co

Bionde helpt Seeney met koken

grote sprinkhaan

vier op een rij

Marijkes haar wordt gevlecht

marijke met vlechtjes

Bionde moet er ook aan geloven

Bijna klaar

helemaal af

Lobke steelt de show

Bionde, Peter en Joshi

De bruid komt aan

de 'gelukkige' bruid

12 februari

Deze week ben ik heel druk geweest met het maken van de web-log voor Karamba.
Deze is inmiddels actief en door iedereen te bekijken, het adres is:
www.karambaqualitytieanddie.web-log.nl
(Karamba Quality Tie & Die) de log is zeker de moeite waard om te bekijken, vooral voor mensen die binnenkort een bezoek brengen aan Gambia. De eerste leuke reacties op de log zijn al binnen. Ook is de log geplaatst onder het kopje 'activiteiten' op gambia.pagina.nl.
Eigenlijk ben ik er best wel trots op dat me dat allemaal zo gelukt is, voorheen was ik niet zo computerfreake maar nu lukt het allemaal steeds beter.
Karamba glom ook van trots toen hij de web-log bekeek en daar geniet ik dan weer van.
Voor hem is het te hopen dat hij inderdaad wat klantjes krijgt voor zijn Tie & Die en voor zijn workshops. Zijn grote droom is om later een eigen compound te hebben dus daar kan hij dan mooi voor gaan sparen.
Verder hebben we ook nog een naamceremonie meegemaakt van een meisje dat ruim een week geleden is geboren in de compound tegenover ons. Deze ceremonie was een 'grote' naamceremonie. Het verschil met de naamceremonie van Cherno, het zoontje van Karamba was dat hier een geit was geslacht en dat er s'middags ook een band speelde.
In eerste instantie dacht ik dat er Ierse muziek werd gespeeld maar het bleek echter om een Fula-band te gaan. De muziek lijkt verdacht veel op traditioneel Ierse muziek. De meiden en ik hebben zelf nog meegedanst tot groot genoegen van alle Gambiaanse vrouwen, er werd volop voor ons geklapt. Op zo'n moment heb je toch een klein beetje het gevoel dat je er een beetje bijhoort.
Lobke en Abia hebben trouwend helemaal de slag van het Africaanse dansen te pakken.
Op zaterdagavond gaan we vaak naar een band in Bakau en met name Lobke hoort dan al bijna bij de show. Tijdens de laatste drie nummers mag ze dan meedansen en dat doet ze geweldig.
Misschien ga ik wel overwegen om de meiden dansles te laten geven door de danseressen van de band. Het is jammer dat ik zoiets niet op een foto kan vastleggen, het is een genot voor het oog.
Verder zijn natuurlijk afgelopen vrijdag Bionde (mijn dochter) en Marijke (vriendin) gearriveerd.
Voor Bionde was het de eerste keer in een vliegtuig en ze vond het geweldig, en dan ook nog naar Afrika toe. Net als ik de eerste keer vond ze het een vreemde gewaarwording toen ze uit het vliegtuig stapte en zoveel zwarte gezichten bij elkaar zag.
Inmiddels is ze er al een beetje aan gewend, ze vindt het hier allemaal even geweldig.
Zaterdag heeft ze gelijk de vuurdoop gehad en zijn we naar de markt in Serrekunda geweest.
Het enige wat jammer was, was dat het gewoon een koude dag was. We zijn nog even naar Leybato geweest naar het strand maar daar zijn we van de kou maar weer snel weggegaan.
Ook vandaag was het nog heel fris. Eigenlijk hebben we dat hier tot nu toe nog niet gehad en is het weer vrij wisselvallig. Het was de laatste tijd wel s'ochtends en s'avonds fris maar overdag was het juist heerlijk warm. De dag nadat Erhard was vertrokken was het plotseling ook gebeurt met de frisse ochtenden en avonden en was het een paar dagen zelfs bloedheet, en nu plotseling hebben we gewoon een paar koude dagen. Op dit moment zit ik zelfs met een dikke trui en sokken aan te typen. Bij Nederland vergeleken is het hier natuurlijk niet echt koud maar toch...
Vandaag zijn we naar Lamin Lodge geweest, lekker wat gedronken en ook nog een tochtje met een piroque gemaakt. Joshi zag het eigenlijk niet zo zitten omdat de bootjes zoveel wiebelden dus ik ben met hem blijven zitten terwijl de rest het tochtje met de boot ging maken.
Hierna nog lekker gegeten bij Ali Babba restaurant.
En nu zit ik hier weer achter de p.c. om mijn verhaal te schrijven.
Ik hoop dat jullie allemaal een kijkje gaan nemen op de web-log van Karamba en ben ook benieuwd wat jullie ervan vinden.
Wil je reageren op de site van Karamba of op deze site dan kun je dat het beste rechtstreeks via mijn email doen omdat het weblogformulier niet goed werkt. Nogmaals mijn emailadres:
fotogambia@gmail.com
groetjes Geralda

Karamba samen met Abia op het dak om een sinaasappel te eten

Samen ontbijten onder de Bantaba
In een piroque varen bij Lamin Lodge

Ze lijken zo schattig, de aapjes

vrouwen tijdjens de naamceremonie bij de buren

Banjul Airport

Rode zandweg naar Lamin Lodge

Bionde in Lamin Lodge

Bionde met Cherno

29 januari

27 januari,

Zo, alweer een week voorbij.
Afgelopen vrijdag is Erhard weer aangekomen, dit keer is zijn moeder van 77 ook meegekomen. Wel knap hoor, als je op die leeftijd voor het eerst in een vliegtuig stapt, naar Gambia gaat en ook nog eens slecht ter been bent. Zijn moeder is afhankelijk van een rollator en kon niet zelfstandig de trap afkopen van het vliegtuig bij aankomst in Gambia. Ze werd daarom in een oude stoel gezet en door een paar Gambiaanse mannen naar beneden gedragen. Een hele toestand dus maar gelukkig is het allemaal goed gegaan. Ze had genoten van de vlucht en was geen seconde bang geweest, ondanks de vele turbulentie onderweg.
Op de compound aangekomen had ik voor Erhard een verrassing. Ik had zonder dat hij het wist een bantaba in de tuin laten bouwen. (een bantaba is oorspronkelijk een met riet overdekte plek waar de mannen uit het dorp tesamen kwamen, tegenwoordig kun je deze benaming dus ook gebruiken voor een leuk met riet overdekt terras in de tuin zoals je ook bij veel hotels tegenkomt in Gambia)
Vooral s'avonds is het erg gezellig in de bantaba, kerstlampjes rondom het dak en kaarsjes op tafel.
Overdag is het er ook heerlijk vertoeven in de schaduw en we eten dus nu altijd in de bantaba.
Ik had al eens ergens gezien dat je ook bantaba's kunt laten maken van metaal met een rieten dak. Erg mooi maar ook erg duur. Het enige voordeel is dat ze verplaatsbaar zijn.
Zelf ben ik natuurlijk weer op zoek gegaan naar natuurlijke materialen. In Brikama had ik al eens geinformeerd naar de prijzen van de houten palen (dezelfde plek waar ik ook de palen voor mijn schildershoek had gekocht) Al met al was ik zo'n 200 dalasi kwijt voor het hout.
Karamba heeft het riet gekocht en ook geknoopt en op het dak bevestigd, en de timmerman heeft het geheel in elkaar gezet. Toch wel bijzonder om te zien hoe zo'n man dan met heel weinig gereedschap toch zoiets moois in elkaar weet te zetten. En ook hoe behendig hij is. Hij had geen trap of zo om op het dak te klimmen dus dit deed hij gewoon d.m.v. handen en voetenwerk.
Al met al is hij drie dagen bezig geweest om de bantaba in elkaar te zetten, vervolgens is Karamba twee dagen bezig geweest om het riet te vlechten en op het dak te bevestigen. Toen was op de vloer na de bantaba al klaar. Omdat er toch ook nog iets van een vloer in moest komen hebben we via onze overburen weer een mannetje opgescharreld die weer goed was in betonnen vloeren.
Hij heeft dus een betonnen vloer gemaakt en deze ingelegd met schelpen. De electriciteit heb ik zelf aangelegd.
Al met al is het een heel mooi plekje geworden waar het heerlijk vertoefen is.
Toen ik lang geleden mijn beslissing nam om naar Gambia te gaan had ik al zoiets van als ik er ooit naar toe ga, zou ik heel graag een bantaba willen hebben.
Afgelopen maandag heb ik dus twee nederlandse vrouwen op bezoek gehad; Annet en Martha.
Ik heb hen opgehaald bij hun hotel en toen zijn we eerst naar de compound gegaan. Hier hebben ze kennis gemaakt met Karamba en zijn familie en ook met Joshi, Lobke en Abia. Ze hadden een hoop kleertjes voor Cherno meegenomen en ook voor de andere kinderen. Bovendien kregen Sybol en Mohammed ook nog een leuk speelgoedje. We hebben met z'n allen in de Bantaba gelunched (simpele gambiaanse lunch met tapalapa) en daarna mijn kinderen naar hun school gebracht zodat ze die gelijk konden bezoeken.
Vervolgens zijn we weer in de auto gestapt en hebben een bezoek gebracht aan de Methodist school in Serrekunda. Dit is een school voor speciaal onderwijs. Dit wil zeggen dat hier dus kinderen naar toe gaan met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking. Het was een school die eigenlijk 103 leerlingen had maar er op dit moment maar 33 kon laten komen omdat ze maar 1 busje hadden om de kinderen op te halen en weg te brengen.
De school zag er goed uit, mede dankzij veel inzet van een nederlands projekt.
Op deze school zag ik dan ook voor het eerst wat kinderen met het syndroom van Dawn (in de volksmond mongootjes genoemd). Eigenlijk had ik die hier in Gambia nog niet eerder gezien en daar ook mijn vraagtekens bij.
De hoofdmeester van de school beaamde dat inderdaad deze kinderen vaak worden gedood (vooral ook in het binnenland) omdat de mensen denken dat het kind de duivel in zich heeft.
Dit is toch wel even schrikken, vooral omdat we in nederland zelf met deze kinderen werken.
Het gedrag van de kinderen was dan voor mij ook heel herkenbaar, ze zijn zo lief en spontaan.
Omdat we toch vrij laat op de school waren aangekomen (we hebben eerst een tijd moeten zoeken) waren we er dus ook op het moment dat de school uitging en de kinderen in het busje moesten.
We wisten niet wat we zagen, volgens mij werden er bijna 30 kinderen in het busje gepropt en ook nog een paar leraressen en de chauffeur. Je weet gewoon niet wat je ziet, en dat het allemaal mag en ook nog goed gaat!
Al met al was het een gezellige kennismaking en ook een leuke dag.
De rest van de week is weer rustig gambiaans verlopen. Het kleine poesje wat Lobke had gevonden en wat we met een spuitje te drinken gaven is toch overleden. Nu ja, dit was natuurlijk voorspelbaar, zo'n beestje houdt je met een beetje gewone melk niet in leven. Lobke heeft hem begraven in de tuin.
Erhard had onze laatste vaccinaties nog meegenomen. Dit was de laatste prik die we moesten hebben. Omdat ik niet goed wist waar ik naar toe moest om ze te laten zetten en omdat ik in een ver verleden Tianne vaak heb moeten prikken besloot ik dat ik de prikken zelf ook wel kon geven.
Het ging makkelijker dan ik dacht. De kinderen en ikzelf hebben er niets van gevoeld.
Komende week is Erhard er dus met zijn moeder. Omdat ze slecht ter been is zullen we niet echt veel met haar gaan doen. We willen in ieder geval proberen om haar mee te nemen naar Brikama naar de houtsnijmarkt.
Tot zover weer dit verhaal, tot de volgende keer

de basis van de bantaba is gemaakt

het dak is een lastige klus

Karamba maakt het riet er op

Nu alleen de vloer nog

Gezellig he, zo'n bantaba

Sybol was mee naar Badala park om te zwemmen

Meisje met syndroom van Down. Deze kinderen kom je hier nauwelijks tegen.

Hoe krijg je 33 kinderen in een busje? zo dus!

Voor sybol de eerste keer 'zwemmen' in zee

22 januari

De afgelopen week is rustig verlopen, geen spannende of rare dingen meegemaakt.
Wat dat betreft kabbelt het leven hier rustig door. De kinderen gaan weer lekker naar school en ik heb eindelijk tijd gehad om een schilderij te maken.
Ook op dit moment aan het proberen, via allerlei kontacten om een aliens ID card te krijgen en een verblijfsvergunning voor een jaar. Op zich zou ik dit ook zelf kunnen doen maar dan ben je A een hele dag bezig in Banjul en B wordt je waarschijnlijk een rib uit je lijf getrokken en betaal je veel meer dan eigenlijk noodzakelijk is. Nu via de gambiaanse man van een vriendin. Hij kent de weg en de mensen en ik krijg van hem ook gewoon een nota met het juiste bedrag er op. Nu maar hopen dat het allemaal in orde komt, geeft me toch een rustiger gevoel.
Verder geniet ik nog elke dag in Gambia, alles wat hier voor de mensen gewoon is blijft voor ons toch nog wel bijzonder. De markt in Serrekunda alleen al is een belevenis en blijft mooit om te zien. Vaak ontzettend druk en vieze luchtjes alom maar dat mag de pret niet drukken. Om te zien hoe de mensen hun goederen aan de man brengen blijft heel bijzonder. Vaak vraag ik me dan af hoe het kan dat ze toch allemaal weer hun brood weten te verdienen. Ook de natuur is hier mooi, vooral zo na de regentijd is het allemaal prachtig groen. De mooiste bomen kom je tegen als je er op let. In Serrekunda staat een baobabboom van wel vier meter doorsnee, ik zal er nog eens een foto van maken en op deze web-log zetten. Ook groeit de ene boom gewoon over de andere heen, heel bijzonder (zie foto)
Vlak bij ons in Bakau is de vissershaven. Als je je neus dichthoud is ook dat een lust voor het oog. De prachtig gekleurde vissersboten en de massa's vis die in de zon liggen te drogen. Ook de soorten vis zijn soms spectaculair. Zo is er een vrij grote vissoort die zelfs tanden heeft (foto), de naam ervan heb ik nog niet kunnen achterhalen maar het is bijzonder om te zien.
Ook raken we natuurlijk nooit uitgekeken bij alle 'toeristenwinkeltjes' waar van alles wordt verkocht. Met name houtsnijwerk, batik en Tie & Die stoffen, sieraden, rietwerk etc. zijn erg populair. De compound waar wij nu in wonen was helemaal leeg, er stond ook werkelijk niets in. Het meeste wat er nu staat is door Gambiaanse vaklieden gemaakt. Zo heb ik een timmerman alle bedden, stoelen en tafels laten maken. Een rietvlechter heeft lampekappen, manden en kasten gemaakt. De bekleding is grotendeels Tie & Die, gemaakt door Karamba en de gordijnen en stoelkussens heb ik zelf bekleedt met op de markt gekochte stoffen. We hebben natuurlijk ook wel wat huisgerei zoals potten en pannen die wel gewoon gekocht zijn. Maar hoe dan ook, het is allemaal hier gekocht en/of gemaakt. Dit was ook onze opzet. Wij wilden dat de Gambianen er ook beter aan werden en niet de europese zakenlui. Het was natuurlijk heel makkelijk geweest om via een hier gevestigd engels makelaarskantoor een compound te huren maar wie wordt er dan beter van? Niet de gambiaan. Ook hadden we onze spullen met een container vanuit Nederland kunnen laten komen maar buiten het feit dat we die spullen in Nederland ook nog nodig hebben vonden we toch dat het mes aan twee kanten moest snijden. Zo hebben we toch op bescheiden schaal al een bijdrage aan het land geleverd. We hebben op deze manier een aantal mensen toch wat geld kunnen laten verdienen.
Gambia vindt ik zeker een aanrader als vakantieland als je tenminste van een stukje cultuur houdt en niet uit bent op luxe en comfort, alhoewel dat in de betere hotels toch ook wel te vinden is.
Het enige verheffende wat er verder deze week gebeurt is is dat Lobke met een poesje thuis kwam van amper twee weken oud. Ik dacht bij mezelf, dit wordt weer een drama want zo'n beestje hou je niet in leven. We zijn gaan kijken naar de plek waar ze hem had gevonden om te kijken of we ergens een nest konden vinden maar helaas, niets te bekennen.
Wonder boven wonder leeft het beestje nog, we voeren hem 6 keer per dag melk met een spuitje en tot nu toe gaat het goed maar als hij groot genoeg is zullen we hem toch weer langzaam zijn eigen gang laten gaan.
A.s. vrijdag komt Erhard weer voor een week, dit keer met zijn moeder van 77. Ben heel benieuwd hoe dat allemaal gaat verlopen, ze is slecht ter been maar wilde toch graag komen. Ik vindt het heel dapper van haar.
Komende week ga ik in ieder geval een bezoek brengen aan de school voor verstandelijk gehandicapte kinderen.
Dit was het weer voor deze week, tot de volgende keer
Geralda

baobab tree

een boom groeit over een boom

dorpje meer landinwaards

zomaar een stukje landschap

bewoning meer landinwaards

Housnijwerk, overal te koop

de markt in Serrekunda

Vis met tanden

De visopslag

Stuke paradijs

Tobaski 11 januari

De hele week heeft dus in het teken gestaan van he Tobaski feest. Tobaski viel dit jaar op woensdag 11 januari. Twee dagen voor die tijd was iedereen druk met inkopen doen, kleding laten maken, schoonmaken etc. Wij zijn de dag voor Tobaski nog even met de kinderen naar de markt van Serrekunda geweest om schoenen voor Tida te kopen. Gelukkig was Karamba ook meegegaan. Het was niet normaal zo druk was het, je werd haast onder de voet gelopen en moest elkaar de hand vasthouden. Ik was blij dat we er snel weer wegkonden toen Tida haar schoenen had. Op de dag van Tobaski zelf waren ze hier op de compound al druk in de weer. Om half tien zei Karamba dat we naar de bidplaats moesten omdat de Imam iedereen opriep om te komen. Wat dat betreft zitten we hier goed want we zitten zo ongeveer tussen drie moskees in dus je hoort het van alle kanten roepen. Voor Tobaski wordt hier in Bakau niet een van de moskee's zelf gebruikt omdat die te klein zijn. De plechtigheid vond plaats op het grote veld tegenover de toeristenmarkt van Bakau. Seeney en Tida gingen niet mee. Seeney mag pas weer bidden als de baby veerig dagen oud is omdat ze dan pas weer rein is. Tida moest zoals gewoonlijk weer helpen met het werk.
We moesten de auto al een behoorlijk stuk voor het plein parkeren. Ook hier was het weer heel erg druk. Heel Bakau was leeggestroomd naar de bidplaats. Officieel - volgens Karamba - bidden alleen de mannen en de oude vrouwen. Tegenwoordig komen ook jongere vrouwen en kinderen naar de bidplaats. Het is ongelooflijk mooi om al die mensen in die prachtige kledij te zien. De een is nog mooier dan de ander. De plechtigheid zelf duurt niet zo heel lang. De imam leidt het gebed.
De mannen zitten apart van de vrouwen. Allemaal keurig opgesteld in rijen en iedereen op bidkleedjes. Het gebed heeft een ritme van staan, handen omhoog, knielen, grond kussen, naar links kijken, naar rechts kijken, weer staan enz. Het mooie hieraan is om te zien dat iedereen dat ook precies op hetzelfd moment doet. We hebben er echt van genoten, ook de kinderen waren onder de indruk. Ook stonden er veel toeristen langs de kant om foto's en filmopnames te maken.
Er waren ook momenten tijdens het gebed dat het doodstil was, dat maak je niet vaak mee in Gambia.
Na het gebed zijn we weer teruggegaan naar de compound. Nu was het moment aangebroken om een schaap te slachten. Omdat Karamba geen schaap had maar vlees begon Seeney nu met de voorbereidingen van het koken.
Om onze compound heen waren wel verschillende compounds waar dus wel werd geslacht. We zijn een poosje binnengebleven met de muziek wat harder aan. Nu schijn je er niets van te vernemen maar ik nam het zekere voor het onzekere.
Al snel zagen we een hoop gieren boven onze compound vliegen, deze kwamen op het aas af wat nu natuurlijk overal lag.
We hebben nog wel wat foto's gemaakt van onze overburen die bezig waren met het uitbenen van de inmiddels geslachte schapen, het snijden van het vlees en het schoonmaken van de darmen.
Alle onderdelen van zo'n schaap krijgen toch weer hun bestemming. Onze hond echter heeft toch nog een paar botten weten te bemachtigen waar hij nu nog steeds mee bezig is. Misschien heeft hij er nog wel een paar in de tuin begraven.
Verder hebben we eigenlijk weinig vernomen van het hele Tobaski gebeuren. Er waren weinig mensen op straat, iedereen is op zijn compound of bij familie op de compound. Karamba's zus uit Senegal zou komen maar dit is om een voor mij onduidelijke reden niet doorgegaan. Karamba was dan ook erg teleurgesteld.
De mooie kleren werden hier op de compound pas na de lunch aangetrokken. Seeney zag er ook erg mooi uit.(foto)
Zelf zijn we in de loop van de middag nog naar Leybato geweest en hebben daar lekker gezeten en de kinderen hebben lekker gezwommen in de zee.
Karamba heeft nog wat schapenvlees gekocht van de overburen voor de volgende paar dagen.
Het eten wat Seeney had gemaakt was lekker, alleen het rundvlees wat ze had gebraden was erg taai. Wij laten zoiets uren sudderen zodat het lekker mals wordt maar hier is dat blijkbaar te kostbaar, kost toch allemaal extra brandhout.
Tegen de avond mochten alle kinderen Salibu gaan lopen. De kinderen gaan dan langs de deuren en krijgen overal wat geld. Joshi, Lobke en Abia zijn samen met Tida, Mohammed en Mariama gaan lopen. Ook de volgende dag mochten ze dit doen. Al met al hebben ze met hun allen een paar honderd dalasi opgehaald waar natuurlijk snoep voor werd gekocht. Alles moesten ze eerlijk met elkaar delen.
De twee dagen na Tobaski zijn om te 'relaxen' er wordt weinig gewerkt en veel winkels zijn ook dicht. Zo ben je dus een hele week met Tobaski bezig. Het was mooi om mee te maken maar was niet zo verheffend als ik had verwacht. Of ik ben gewoon niet op de juiste plaats geweest.
Ik denk als Karamba wel een hele hoop familie op bezoek had gehad dat het dan feestelijker was geweest. Maar ook voor hem was het een hele rustige Tobaski.
Wijzelf hebben dus noodgedwongen ook rustig aan gedaan deze week. Volgende week komt gelukkig alles weer in een normaal ritme. De kinderen weer naar school, dat geeft toch meer structuur aan de dagen.
Over twee weken komt Erhard al weer, dit keer komt zijn moeder ook mee. Daarna heb ik de hele maand februari logees in huis. Eerst twee weken Marijke (vriendin) met Bionde mijn dochter en daarna twee weken mijn moeder en een tante van me. Op zich heb ik hier wel heel veel zin in, wil dit alles graag met ze delen.
Nu, ik laat het hier weer bij voor deze week.
Volgende week weer een nieuw verhaal.
groetjes Geralda & co

2 t/m 8 januari

Zo, de eerste week van januari zit er al weer op.
Oorspronkelijk moesten de kinderen deze week naar school maar omdat iedereen hier de hele week al bezig is met de voorbereidingen van Tobaski waren er nauwelijks leerlingen en leraren op school en zijn de kinderen dus naar huis gestuurd. Bovendien werd vorige week plotseling bekend dat de president afgelopen maandag tot een nationale feestdag had uitgeroepen. Al met al dus drie weken vakantie. Aankomende week is het Tobaski (woensdag) en daarom hebben ze deze week ook nog vrij. Niet dat de kinderen dat erg vinden hoor, maar zelf ben ik stiekum wel een beetje blij als ze weer gewoon naar school gaan, kan ik weer een beetje mijn eigen gang gaan. Met de kinderen hele dagen om me heen begin ik ook niet veel.
Van de week eigenlijk niet veel bijzonders gedaan. Op een gegeven moment dacht ik dat ik maar eens een schildersezel moest gaan maken. Mijn schilderspullen die ik heb meegenomen uit Nederland staan al die tijd al onaangeroerd om me te wachten. Was natuurlijk ook te druk met de compound. Eerst een paar avonden in bed over het idee liggen te broeden, zo werkt dat bij mij.
Er is hier geen Gamma of Praxis waar je allerlei materiaal kan krijgen en bovendien houdt ik meer van natuurlijke materialen. Een poosje terug had ik in Brikama al een 'bedrijfje' gezien waar ze houten boomtakken/palen verkochten. Toen ook gelijk al naar de prijs geinformeerd. Dus met de auto naar Brikama gereden en takken opgehaald en deze via het open dak van de auto vervoerd.
Ook had ik al een aantal lege conservenblikken opgespaard en geschilderd om deze er ook in te verwerken. Toen ik eenmaal bezig was met timmeren en zo kwam Karamba binnen en keek me een beetje vreemd aan, wat was ik nu weer aan het doen. Wat dat betreft denken ze af en toe dat ik niet goed wijs ben. Ik heb allerlei dingen uit de natuur hier gevonden en opgehangen, zoals takken van bepaalde palmbomen en dat soort dingen. Hier snappen ze dus helemaal niets van.
Maar goed, toen ik eindelijk klaar was vond Karamba het toch wel erg geslaagd (zie foto).
Dus nu heb ik weer een gezellig stukje aan het huis toegevoegd en kan ik gaan beginnen met schilderen. (als de kinderen weer naar school zijn).
Verder intergreren we best wel met het gezin van Karamba, de kinderen spelen veel met elkaar (van de week nog een watergevecht .. zie foto) en ook zitten we soms samen gezellig aan 'hun' kant van de compound. Soms eten we ook met hun mee. Dit natuurlijk eerst geprobeerd met onze handen maar dat lukte toch niet zo. Karamba prefereerd zelf trouwens ook een lepel. Als we samen eten zitten we natuurlijk met zijn allen rond de grote schaal met rijst en andere dingen. Ook ligt er altijd een groen glibberachtig groente goedje in de pan. Hun zijn er gek op en gebruiken het deels ook als 'lijm' om van de rijst goede ballen te maken in hun handpalm. Ze kneden dit dan samen met de rijst alvorens ze het in de mond stoppen. Ik vindt het er maar smerig uit zien en mijd dit spul. Seeney kan goed koken, vooral haar domoda (pindasaus) is lekker. Ze maakt het niet vaak omdat ze er palmolie voor nodig heeft, wat niet goedkoop is. Maar sinds ze zelf palmolie uit de boom kan maken (verhaal vorige week) maakt ze het regelmatig.
Ook Cherno (de baby van vier weken oud) groeit als kool. Ik doe hem nog iedere dag in bad (foto) en nu de kinderen thuis zijn helpen ze graag mee. Het afwasteiltje waarin ik hem was wordt al bijna te klein. Binnenkort maar eens kijken of ik een babybadje kan kopen voor hem.
Ook hier op de compound is iedereen druk bezig met de voorbereidingen van Tobaski. Iedereen moet nieuwe kleren en nieuwe schoenen. Toen ik tegen Karamba zei ' maar met de naamdag van de baby had net iedereen nieuwe kleren, waarom dragen ze die niet?' zei hij resoluut dat alles nieuw moest zijn. Nu ja, zo zie je maar waar de prioriteiten hier liggen, vooral omdat hij zich nogal druk maakt over alle kosten. Wij hebben hem natuurlijk extra geld en goederen voor Tobaski gegeven maar niet genoeg om alle kosten te dekken. Zo komt er bijvoorbeeld geen schaap om te slachten. (op zich ben ik daar niet zo rauwig om, ik moet er niet aan denken dat dit slachten vlak voor mijn neus gebeurd)
Gelukkig stelt hij zich ook tevreden met gekocht vlees en is hij erg blij dat zijn zus uit Senegal dit jaar bij hem Tobaski komt vieren.
Alleen Tida (foto) kijkt nog erg sip, voor haar zitten er geen nieuwe schoenen in dit jaar, ze is twee dagen naar de markt in Serrekunda geweest om mintblaadjes aan de man te brengen maar heeft tot nu toe nog niet genoeg verkocht. Nu ja, we kijken wel, anders ga ik nog wel even met haar kijken.
Wat dat betreft schiet dit meisje overal bij in. Nooit naar school geweest, kan geen engels, en is met haar zus Seeney meegegeven toen die haar eerste kind kreeg. Ze moet veel werken van Karamba en staat bovendien nog heel vaak hele dagen in zijn 'winkel' met Tie & Die stoffen.
Gelukkig mag ze wel van Karamba meedoen aan de engelse lessen drie keer per week, maar ook pas toen ik hem uitlegde dat als Tida een beetje engels kon spreken ze ook beter zaken voor hem kan doen met toeristen.
Volgend jaar kan ze misschien bij onze overburen op naailes komen. Nu ja, dit eerst maar eens afwachten.
Verder krijg ik leuke reacties op deze web-log. Binnenkort komen er twee dames bij ons op bezoek die ik niet persoonlijk ken maar die nota bene in Nederland om de hoek wonen. Samen met hun ga ik een school voor verstandelijk gehandicapten bezoeken. Bovendien nemen ze ook nog wat kleertjes voor baby Cherno mee, wat hard nodig is want hij heeft wel een paar kleertjes inmiddels maar daar groeit hij ook al weer uit.
Mohammed (6) en Mariama (3) hebben ook nauwelijks kleertjes. Dus hierbij een oproep aan mensen die binnenkort naar Gambia komen. Heb je nog bagageruimte over en kun je aan wat kleding komen dan houden wij ons aanbevolen. Als je me dan mailt dan kunnen we wel wat afspreken. (mailadres staat in welkomsttekst van deze weblog)
Nou, verder maken we een hele hoop mooie kleine momenten mee die zich moeilijk laten navertellen. Zoals een mooie zonsondergang, prachtige vogeltjes die op de vensterbank zitten en je s'ochtends wakker fluiten of Seeney die met de baby aan haar borst op een paar doeken in slaap is gevallen.
Zaterdagavond nog met de kinderen naar een hele goede afrikaanse drum en dansband in Cape Point geweest. We waren al een keer eerder ergens geweest maar dat viel een beetje tegen. Deze groep echter is echt een aanrader en zullen we zeker vaker gaan bekijken.
Nu, ik stop er weer mee voor deze week. Alle reacties blijven natuurlijk welkom.
Volgende week de belevenissen rondom Tobaski.
Bedankt voor het lezen/kijken en tot volgende week.
groetjes Geralda & Co

nieuwjaar in Gambia

Lieve lezer(es)

In de eerste plaats wil ik iedereen die mijn weblog bezoekt een heel goed en gezond 2006 toewensen. Dat we met zijn allen toch nog van dingen kunnen blijven genieten ookal zijn er soms minder leuke dingen.
Ook nog bedankt voor de complimenten over de veranderde lay-out van de web-log. Joshi en ik zijn er uiteindelijk samen achter gekomen hoe je kleuren e.d. kunt aanpassen. Wat dat betreft ben ik een kluns op computergebied en vind ik het al heel wat dat ik nu mijn eigen web-log kan beheren.
De kinderen hadden deze week uiteraard kerstvakantie van school, dus lekker uitslapen iedere ochtend. Tweede kerstdag zijn we bij Henny en Pieter gaan bbq-en en de kinderen hadden hun mooie 'afrikaanse' kledij aan. Ook hebben ze vol intresse gekeken hoe het proces van groene thee maken in zijn werk gaat. Abia heeft zelfs een glaasje gedronen en vond het nog lekker ook. Wel klaagde ze daarna over buikpijn en misselijkheid. Zelf heb ik ooit eens een glaasje groene thee - of beter gezegd een slokje - geproefd van de derde trek. Vreselijk vies vond ik het. Je hebt dus de eerste, tweede en derde trek. De eerste is de 'slappe' thee en de derde is heel erg sterk en bitter, ondanks de vele suiker die er in zit. Nu ja, aan mij is het niet besteed, en ook Abia ziet er voortaan maar van af.
De dag na kerst werden we wakker door een hoop rumoer op straat, ik stapte met een slaperig gevoel uit bed en keek uit het raam. Op nog geen tien meter afstand van me zag ik hoge vlammen achter onze compoundmuur oplaaien. Ik schrok geweldig en haalde gelijk de kinderen uit bed.
Buiten bleek er een auto in de brand te staan, ik moest gelijk denken aan al die scenes die je altijd op t.v. ziet waarbij de boel dan vreselijk ontploft en werd eigenlijk nog banger. Mijn overbuurman Pieter kwam er ook net aan. Hij zei dat hij vijf minuten voor die tijd er nog langs was gereden met zijn auto om benzine te gaan tanken, toen hij een paar minuten later terugkwam stond de boel al in lichte laaie. Hij zei dat ik niet zo bang hoefde te zijn voor een ontploffing omdat er in de auto's hier in Gambia toch nooit veel benzine zit. Gelukkig kwam al snel de brandweer er ook aan en blusde de brand. De mensen op straat stonden er gewoon allemaal vlak bij, niemand scheen het gevaar te kennen. Nu ja, dat hadden we dus ook weer meegemaakt.
De rest van de week rustig aan gedaan, te rustig soms. Af en toe sloeg de verveling een beetje toe. Ook heb ik zelf veel last van vermoeidheid, dit schijnt toch wel een normaal verschijnsel te zijn als je langere tijd in zo'n warm klimaat verblijft waar je niet aan gewend bent. De kinderen hebbe er gelukkig minder last van, alhoewel Abia voor het eerst in haar leven ook kan uitslapen.
Het gevoel van verveling in combinatie met vermoeidheid is dus ook maar niks. Ik ga me binnenkort echt verdiepen in de mogelijkheden om me hier nuttig te maken. Eerst de kinderen maar weer eens naar school. Als ze de hele dag thuis zijn kun je ook niet lekker werken.
Ze moeten nu weer 1 week naar school en zijn vervolgens weer 1 week vrij i.v.m. Tobaski volgende week. Ook weer benieuwd wat dat ons gaat brengen.
Karamba had nog iemand ingehuurd om in een van de palmbomen te klimmen, de boom is denk ik wel 15 meter hoog en helemaal bovenin hangen trossen met kleine vruchtjes. Karamba durfde het niet aan om zelf in deze boom te klimmen, hij was wel in de andere palmboom geklommen om verse kokosnoten te plukken. In ieder geval was het intressant om te zien hoe behendig zo'n man in de boom klimt. Met een soort riem om zijn middel en om de boom. Binnen no time lagen de vruchten op de grond. Abia vond dit ook heel intressant en ging vervolgens gelijk proberen om in de andere palmboom te klimmen. Dit veel toch vies tegen. Van de vruchtjes uit de trossen haalt Seeny de palmolie. Hiermee kan ze allerlei dingen maken, onder andere de domodasaus. Ook de olie wordt voor vele doeleinden gebruikt.
Wat dat betreft hebben we al een aardig zelfvoorzienende tuin. Kokosnoten, bananen, palmolie en verder nog allerlei groenten die Seeney zelf in de achtertuin verbouwd. Abia en Lobke zijn een klein tuintje gaan maken met komkommers en tomaten. Moeten ze er natuurlijk wel aan denken dat ze twee keer per dag hun tuintje moeten wateren; vervelend nou!
Oudejaarsdag heb ik zo'n 80 oliebollen gebakken. Erhard had oliebollenmix en andere ingredienten meegenomen toen hij hier was. Ook de overburen nog een schaaltje met oliebollen gebracht.
S'avonds samen met Karamba, Seeney en de kinderen oudjaarsavond gevierd. Iedereen een flesje cola of vimto, oliebollen, chips en twee leuke dvd's gekeken. We hadden de t.v. en de dvd buiten neergezet omdat het een warme avond was. Iedereen genoot van de oliebollen, ook naar gambiaanse maatstaven waren deze dus lekker. (compliment aan de kok laten we maar zeggen)
Joshi had nog de hand weten te leggen op wat vuurwerk en was er bij voorbaat al helemaal vol van maar toen het zover was liet hij toch Karamba het vuurwerk maar afsteken. Het zag er ook niet zo heel veilig uit. Gelukkig is Joshi niet zo'n matcho en die koos dus eieren voor zijn geld.
Om 23.00 uur belde Erhard op uit Nederland, hij zat al in het nieuwe jaar. Een half uur later hebben we nog even met de webcam gechad. De beeld en geluidkwaliteit laat soms te wensen over maar toch is het wel ongelooflijk dat je elkaar van zo'n afstand kunt horen en zien. Lang leve internet!
Ook Karamba heeft nog even achter de camera gezeten, hij wist er niet goed raad mee, dit gaat hem allemaal boven zijn pet maar hij vindt het natuurlijk wel heel intressant.
En zo is het al weer 1 januari 2006. Ieder jaar met oud en nieuw vraag ik mezelf af: wat zal ik volgend jaar om deze tijd doen? Wie had een jaar geleden kunnen denken dat ik hier nu in Gambia zou zitten. Ik niet in ieder geval. Ik ben dan ook heel blij en trots dat ik dit mag ervaren en beleven.
Tot de volgende keer,
groetjes Geralda & co

27 december

Zo, de kerstdagen zitten er weer op, niet dat we er veel van gemerkt hebben hoor! Er was hier en daar wel wat (kitcherige) kerstversiering en ook de kerken hadden wel een kerstdienst met kerst maar de echte kerstsfeer zoals wij die kennen is ver te zoeken. Toch wordt er door alle Gambianen wel aandacht aan besteed. Het is hier zo dat de christenen samen met de moslims hun feesten meevieren en de moslims dus ook de christelijke feesten meevieren. Wat wij hier van gemerkt hebben is dat er gedurende de kerstdagen verschillende optochten in de straten waren te zien. Zo'n optocht bestond dan uit een horde zingende kinderen die ook veel lawaai maakten met blikjes en andere spullen en vooraan de optocht een verklede man met veel stro en gras en andere tierelantijnen. De kinderen gaan bij de deuren langs om snoep of geld op te halen.
Ook op school werd de kerstvakantie ingeluidt met een maskerade. We moesten 5 dalasi entree betalen en er was een grote kring gevormd met bankjes en stoelen. Ook was er een jembe-band aanwezig. Na meer dan een uur gewacht te hebben - de spanning werd voor de kinderen goed opgevoerd - verschenen er dan eindelijk enige dansers. Ze dansten op de trommelmuziek en zagen er vrij aggressief uit, zo gedroegen ze zich ook. Ze vlogen af en toe op de kinderen af en er werden rotjes gegooid midden tussen alle kinderen. Als laatste danser kwam de 'Simba', wat leeuw betekend. De man was dan ook als leeuw verkleed en zag er prachtig maar gevaarlijk uit. Dansen konden ze allemaal als de beste. Na een kwartier besloten Erhard en ik naar huis te gaan, ik moest nog eten koken en Erhard moest s'avonds weer met het vliegtuig terug. Bovendien had hij de hele dag ziek op bed gelegen (buikpijn, diarree) Lobke en Abia wilden nog even blijven kijken en kwamen een half uur later verontwaardigd thuis want de Simba en de andere dansers had op de kinderen in lopen te slaan. Gelukkig niet zo hard maar de simboliek hierachter ontgaat me toch een beetje. Ik zal binnenkort eens naar de juiste betekenis van dit alles vragen. Waarschijnlijk is het iets wat voor ons toch weer moeilijk te begrijpen valt.
Wel een paar mooie foto's kunnen maken (zie verderop in deze log)
Tweede kerstdag - Erhard was inmiddels alweer naar huis - was ik met de kinderen uitgenodigd om bij onze nederlandse overburen (Pieter en Henny) te komen eten.
Henny had zelf chicken Jassa en Domoda gemaakt. Ook had ze nog een aantal Gambiaanse vrienden uitgenodigd. Het was een zeer geslaagde avond en ik ben ook blij om deze mensen als overburen te hebben. Als er ooit een keer iets gebeurt waar ik geen raad mee weet - ik zit hier wat dat betreft toch wel als vrouw alleen met mijn kinderen - dan zijn hun dicht bij de hand.
Hun zijn altijd een half jaar in Gambia van november t/m april en hebben een naai-opleiding voor kansarme meisjes/vrouwen. Het project wordt geloof ik grotendeels gesponsord door allerlei nederlanders. Het ziet er echt leuk uit, ik ben ook eens gaan kijken terwijl ze aan het werk was.
Dit brengt mij ook wel op een punt om over na te denken. We zitten hier nu bijna twee maanden en het huis is wel zo'n beetje op orde. Ik heb natuurlijk allerlei dingen meegenomen zoals mijn doeken en mijn verf, daar wil ik binnenkort dan ook mee gaan beginnen, maar ik moet ook kijken of ik iets kan vinden om te doen. Ik moet wel wat om handen hebben.
Tot nu toe komt er nog niets spontaan op mijn pad dus ik moet mijn neus eens verder uitsteken.
Zelf heb ik natuurlijk zitten denken om iets te doen in het verlengde wat we thuis ook doen, het werken met mensen/kinderen met een verstandelijke en/of psychische beperking. Of iets met weeskinderen trekt me ook wel aan maar er is hier natuurlijk het hele grote SOS-kinderdorp.
Wat ons wel is opgevallen is dat je eigenlijk weinig of geen verstandelijk gehandicapte mensen/kinderen ziet. Een keer heb ik een meisje gezien met het syndroom van down. (in de volksmond ook wel mongooltje genoemd)
Uit de verhalen van verschillende mensen moet ik haast opmaken dat als hier een kindje wordt geboren wat niet goed is, dit kind gewoon wordt doodgemaakt. De reden waarom kan verschillend zijn. Enerzijds zijn er mensen die denken dat het kind is behekst, anderzijds willen ze het kind uit z'n lijden helpen omdat het toch geen kans heeft. Geld voor behandeling is er immers niet.
Ook heb ik een artikel gelezen van een Gambiaanse psycholoog over de slechte staat van de psychiatrische 'instellingen' hier. Deze schijnen nog erger te zijn dan varkenshokken.
Op zich, al deze dingen naast elkaar leggend, is er dus werk zat. Nu alleen nog uit zien te werken wat haalbaar is en ook goed realiseerbaar.
Nu ja, voor vandaag weer voldoende geschreven. Voor tips en ideeen hou ik me aanbevolen en hoor ze graag van jullie.
Vanaf hier wil ik jullie alvast een heel goed 2006 toewensen. Wij gaan hier wel oliebollen eten want Erhard heeft drie pakken oliebollenmix en poedersuiker meegenomen.
Tot volgende week
Geralda

Maskerade op school (foto's)

20 december Joshi jarig

Vandaag 20 december is Joshi jarig en wordt hij 13 jaar oud. Voor hem natuurlijk een groot geluk dat Erhard net deze week hier is, wat in eerste instantie niet de bedoeling was want Erhard zou pas eind januari komen. Voor Joshi betekende dit toch nog extra kadootjes van Oma en andere vrienden en kennissen. Wonderlijk genoeg konden we bij een grote supermarkt een taart halen die bovendien nog lekker was ook.
Joshi had voor zijn verjaardag zijn vriendje Kutobo uitgenodigd en we besloten de middag te vieren in Lamin Lodge. Voor Gambiagangers een bekende plaats maar voor degene die Gambia niet kennen, Lamin Lodge is een op palen gebouwd restaurantje aan de Gambiarivier en het is omgeven door mangrovebossen. Je kunt er heerlijk eten en drinken als de rust tenminste niet teveel verstoort wordt door de apen die er overal lopen. Het uitzich is magnifiek en meestal is er op de achtergrond wat live afrikaanse muziek aanwezig. Al met al een heerlijk plekje om naar toe te gaan.
Voor de kinderen was dit de eerste keer dat ze naar Lamin Lodge gingen.
Na school natuurlijk eerst de taart meester gemaakt. Vervolgens vertrokken richting Lamin, het plaatsje waar Lamin Lodge ligt. We waren er bijna toen er een hoop geschreeuw achter in de auto ontstond. Kutobo had overgegeven en alles zat onder. Wat te doen op zo'n moment. Natuurlijk geen doeken of zo bij de hand. Even een stukje doorgereden en daar zagen we in het dorpje Lamin een plaatselijke kraan, de plek waar heel het dorp hun water komt halen. De auto aan de kant gezet zodat we de boel konden schoonmaken maar helaas; de kraan zat op slot en degene die de sleutel had was nergens te bekennen. Toen toch maar doorgereden, het was nog maar een paar kilometer naar de Lodge. Daar aangekomen heeft Kutobo met behulp van wat gambianen de boel schoongemaakt. Kutobo zei dat het kwam door al de uitlaatgassen, daar werd hij misselijk van maar ik denk dat hij gewoon wagenziek was en dat in combinatie met een groot stuk taart wat hij nog nooit gegeten had. De taart lag dus weer in de auto.
Vervolgens met zijn allen wat gedronken en van het uitzicht genoten. Ik had wat kleine koekjes bij me en ondanks dat er een bord stond met de waarschuwing "don't feed the monkeys" hebben we toch een poging gewaagd. Dit hadden we beter niet kunnen doen, de apen hadden het zo snel in de gaten en lieten ons niet meer met rust. Vooral Joshi werd er erg bang voor en liep te gillen. De meeste apen lieten zich door het personeel weg wegjagen maar er was er een bij die in de aanval ging, het was een grote aap met een griezelig eng en groot gebit. We moesten er met zijn allen toch wel hartelijk om lachen hoor, het heeft toch wel wat. Abia vond het natuurlijk weer prachtig en trok zich niets van de apen aan. Op een van de foto's zie je dat een aap een koekje jat dat vlak naast Abia op tafel lag.
Joshi wil in ieder geval nooit meer naar Lamin Lodge toe zegt hij. Maar ik denk dat dat wel los zal lopen.
Met Kutobo en Joshi afgesproken dat ze elkaar de volgende dag op school niet gaan plagen.
Joshi mag Kutobo niet plagen met zijn kotspartij in de auto en Kutobo mag Joshi niet plagen met het feit dat hij bang was voor de apen.
Nadat we Kutobo naar huis hadden gebracht hebben we Joshi's verjaardag afgesloten bij een klein restaurantje in Fajara genaamd ' de Ritz', waarbij je niet de verwachtingen moet hebben die deze naam oproept. Maar het is een intiem restaurantje waar je voor weinig geld toch heerlijk kunt eten. Bovendien is de eigenaar van dit restaurantje een Gambiaan, wat voor ons altijd een extra motivatie is omdat wij er soms moeite mee hebben dat een of andere toubab er uiteindelijk weer beter van wordt.
Tot zo ver het verhaal van Joshi's verjaardag.

joshi's verjaardag Lamin Lodge (foto')

logde.jpg[/IMG]

18 december naamdag van de baby

De weken vliegen hier voorbij. Voordat ik het in de gaten heb is het al weer zondag en dus tijd om de web-log te updaten.
Erhard is in ieder geval inmiddels hier tot grote vreugde van ons allemaal. Hij had een uur vertraging met zijn vliegtuig maar dat hadden we vanuit Nederland al vernomen dus we waren keurig op tijd om hem op te halen. Hij had iets van 40 kg overbagage bij zich maar was er op schiphol zonder extra kosten doorgekomen (scheelt toch al gauw zo'n tweehonderd euro!)
Hij had bijna alles van het lijstje meegenomen en daar waren we wel heel blij mee. Vooral de sausjes, vloeibare jus e.d. komen hier heel goed van pas. Ik ben niet zo'n keukenprinses en heb nogal moeite om creatief hier in de keuken te zijn. Mijn manier is meer een beetje van mij en een beetje van ......
Omdat Joshi morgen jarig is, hij wordt 13 jaar zaten er natuurlijk ook diverse kadeautjes voor hem in maar die krijgt hij morgen natuurlijk pas.
Zaterdag, precies een week na de geboorte van de baby was het de 'naamdag' van de baby en kreeg het kindje officieel zijn naam. Cherno is zijn naam geworden. Deze naam heeft karamba gekozen omdat het volgens hem het zelfde is als Gerard wat weer een combinatie is van Geralda en Erhard. Op deze manier is het kindje dus toch een beetje naar ons vernoemd.
Het is heel bijzonder om dit alles van dichtbij mee te maken. Er was een hoop drukte vooraf want natuurlijk komen er heel veel mensen en al die mensen moeten eten en drinken en dat kost weer heel veel geld. Voor de echte officiele en traditionele naamdag was niet genoeg geld. Dan moet er namelijk een geit worden gekocht die dan wordt geslacht. De andere twee kinderen van Karamba en Seeney hebben ook nog nooit de traditionele officiele naamdag gehad. Wil hij dit derde kindje wel zo'n dag geven dan moet hij eerst de twee andere naamdagen ook nog doen. Dat is dus in totaal drie geiten. Dit zal er dus wel nooit van komen.
Maar goed, ook deze alternatieve naamdag bracht nog een hoop rompslomp en kosten met zich mee. Op een of andere manier wist Karamba toch nog aan genoeg geld te komen. Zo heeft hij o.a. een oude wasmachine te gelde gemaakt en had hij gelukkig ook nog een goede opdracht voor zijn tie and die. Ook wij hebben nog een kleine bijdrage geleverd.
Iedereen moest natuurlijk ook in zijn beste kledij verschijnen. We hadden voor Seeney een tijdje geleden al een mooie lap stof voor een jurk gekocht, de tailor is dan ook geweest en heeft de jurk voor haar genaaid. Ook onze kinderen en ikzelf hadden mooie afrikaanse kledij aan. Voor Joshi en Mohammed had ik zelf een traditioneel moslimpak genaaid.
De avond voor de naamceremonie stond de hele binnenplaats vol met etenswaren, potten en pannen. Er kwamen verschillende vrouwen uit de buurt om het eten van de volgende dag vast voor te bereiden. Zo werd ondere andere de rijst in een hele grootte vijzel gestampt. Ook Lobke en Abia mochten op een gegeven moment meehelpen maar kregen het ritme niet echt te pakken (zie foto)
Tijdens zo'n naamceremonie kunnen er dus de hele dag door mensen langs komen dus moet er ontbijt, lunch en avondeten zijn.
De volgende ochtend nadat ik de baby in bad had gedaan begon de officiele ceremonie met het kaalscheren van het babyhoofdje. Dit wordt gedaan om de baby te 'reinigen'. Ik vond het zo zonde dat al die lieve zwarte babykrulletjes er zo maar werden afgehaald. Vervolgens werd de baby gezegend door een imam. Ook had Cherno inmiddels een juju om. Dit is een soort talisman die je tegen allerlei boze invloeden beschermd. Bijna alle Gambianen dragen er een om hun arm, om hun nek of om hun middel.
Hierna was het officiele gedeelte eigenlijk afgelopen en werd er de hele dag gegeten en gedronken.
De meeste gasten bleven ongeveer een uur maar daar waren dan al weer anderen voor in de plaats gekomen. Al met al denk ik dat er zo'n 70 tot 80 mensen zijn geweest van s'ochtends 10 tot s'avonds 6.
Wij zijn er niet de hele dag bijgeweest omdat we ook nog de nodige boodschappen moesten doen.
Bovendien vond ik mijn Afrikaanse jurk met lange mouwen toch wel erg warm en was ik blij dat ik even wat anders aan kon trekken.
In ieder geval een hele bijzondere gebeurtenis om van dichtbij mee te maken.
Volgende week weer een nieuw verhaal.
Groetjes Geralda

kinderen en vrouwen stampen rijst (foto)

Het hoofdje wordt geschoren(foto)

De baby wordt door de imam gezegend (foto)

vrouwen bij vrouwen (foto)

mannen bij mannen (foto)

Joshi in zijn nieuwe pak (foto)

10 december

Een bijzondere dat gehad vandaag en ook een leuke week achter de rug.
Laat ik beginnen met vandaag omdat deze dag wel heel bijzonder was; er is namelijk een nieuwe bewoner geboren.
Vannacht tegen vier uur werd er op mijn slaapkamerraam geklopt. In eerste instantie schrok ik enorm en wilde ik Karamba gaan roepen. Toen ik eenmaal een beetje wakker was, realiseerde ik me dat het Karamba was die op de ruit stond te tikken.
Ik ging naar buiten en hij vertelde me dat Seeney(zijn hoogzwangere vrouw) ziek was.
Toen ik haar zag had ik al snel door dat ze weeen had. Karamba wilde graag dat ik met haar naar het ziekenhuis ging. Mannen hier in Gambia bemoeien zich over het algemeen niet zo met vrouwenaangelegenheden, en een bevalling is daar een van.
Even twijfelde ik omdat de kinderen nog sliepen en van niets wisten. Toch besloten mee te gaan, ik had een tijdje geleden al tegen Karamba gezegd dat ik wel bij de bevalling wilde zijn.
Met hem afgesproken dat hij wakker zou worden voor het geval een van de kinderen wakker werd, de mobiel meegenomen zodat ik bereikbaar zou zijn.
Toen met Seeney in de auto gestapt. Ze had op dat moment al goede weeen, zo om de drie minuten. Maar probeer in het donker maar eens iets te vinden hier, geen straatverlichting, pikdonker en omdat we met de auto waren een andere route die Seeney normaal altijd loopt als ze op haar controleafspraak moest.
Uiteindelijk bij de Kazerne aan de wacht de weg gevraagd. De jongen was zo vriendelijk mee te rijden en ons de weg te wijzen (deze bleek hij achteraf niet te kennen)
Op een gegeven moment moest ik de auto keren, zij hij; nou ik kwam maar een paar meter ver en toen zat ik muurvast in het losse zand. Niemand te bekennen, de soldaat duwen maar ik kwam geen meter van mijn plek. Na 10 minuten kwam er uiteindelijk een auto langs, dus nu twee mannen die konden duwen, hielp ook niet, blokken hout voor het achterwiel, auto van achteren optillen, niets hielp. Ondertussen begon Seeney steeds harder te kreunen.
De man van de andere auto bood aan om ons met zijn auto naar het ziekenhuis te brengen. De sleutel van mijn auto aan de soldaat gegeven en vervolgens naar het ziekenhuis.

Seeny werd daar op een oude onderzoektafel gelegd en werd na een poosje getoucheerd. Ze bleek 7 cm. ontsluiting te hebben. Haar vliezen waren al gebroken. Na een uur maar eens polshoogte bij een zuster genomen, gebeurt hier nog wat of zo? Ondertussen hadden de soldaat en de ander mijn auto keurig teruggebracht naar het ziekenhuis. Ik moest toen nog wel even de soldaat weer terugbrengen naar de kazerne. Gelukkig vondt ik daarna het ziekenhuis probleemloos.
Seeney lag nog steeds op hetzelfde bed en er was niets gebeurt. Haar veel op haar onderrug gemasseerd, dit vond ze lekker. Ze hield zich erg kranig. Tegen 6.30 uur vroeg ik aan haar of ik haar zusje op zou halen, ik dacht dat vindt ze misschien wel prettig. Ze maakte via de verpleegster duidelijk dat haar zusje te jong was maar dat ze wel graag een buurvrouw erbij wilde hebben.
Omdat ik toch even thuis polshoogte wilde nemen ben ik dus naar de compound gereden, heb een kop koffie gedronken en de buurvrouw opgehaald. De kinderen werden natuurlijk net wakker toen ik er was. Met hun afgesproken dat Karamba op ze zou letten en dat ik zo snel mogelijk weer thuis zou zijn.
Samen met de buurvrouw maandverband gekocht en twee stukken zeep, in opdracht van het ziekenhuis.
Terug in het ziekenhuis lag Seeney nog steeds op dezelfde plek. Toen ik de zuster vroeg of ze geen bed kon krijgen was het antwoord dat er drie vrouwen waren op dit moment en maar twee bedden om te bevallen. Wie het eerst komt het eerst maalt dus.
Na ongeveer nog een klein uurtje werd Seeney eindelijk verhuisd naar de 'verloskamer'.
Het was er behoorlijk onhygienisch maar zo is het hier nu eenmaal. Op de kamer waar ze eerst lag zat het bloed nog op de muur en op de deur. De verpleegsters droegen wel handschoenen en er stond ook een sterilisatiekast. Verder zag het er maar sobertjes uit.
Seeney lag samen met een kermende vrouw op de verloskamer, zonder gordijn of zo ertussen.
Na een poosje werden we toch de verloskamer uitgewerkt. We moesten buiten wachten.
Vrijsnel hoorde ik Seeney schreeuwen en gelijk daarna een baby huilen.
Binnen 5 minuten was ik weer op de verloskamer, de baby, een jongetje lag in een doek gewikkeld en Seeney moest de nageboorte nog krijgen. De andere vrouw lag vreslijk te schreeuwen.
De nageboorte werd in een zak gedaan en moest meegenomen worden zodat we hem thuis konden begraven. Al het bloed (Seeney lag in een plas bloed en onder het bed lag een plas bloed) werd opgeveegd met doeken die Seeney zelf mee had moeten nemen, ook deze doeken werden weer in de tas gedaan.
Gelukkig was de bevalling vlot verlopen en Seeney was niet ingescheurd/geknipt, dus mocht ze na zichzelf gewassen te hebben mee naar huis.
Tegen half negen waren we terug op de compound.
Er bleek dus helemaal niets te zijn voor de baby, zelfs geen doeken die als luiers gebruikt konden worden. Ik had nog wat lappen liggen maar die waren te klein, dus Karamba achter de naaimachine gezet op de stukken stof aan elkaar te stikken zodat we totaal dan toch tien "luiers" hadden.
Karamba keek eigenlijk nauwelijks naar zijn baby en leek ook niet erg blij. Ook bij Seeney zag ik dat niet, als ik dan aan mijn eigen bevallingen terugdenk is dat vreemd om te zien. Ik was nog het meest onder de indruk van dit kleine kindje en niet de ouders zelf.
Op een gegeven moment ging de buurvrouw - Fatou - de baby in "bad" doen.
Een beetje warm water in een emmer, het kind werd bij een armpje omhoog getild en werd erg ruw met een net gekochte ruwe spons hardgrondig ingezeept. Het was vreselijk om te zien. Toen ze het kind had afgespoeld gooide ze het ook nog een paar keer de lucht in. Ik ben hier zo vreselijk van geschrokken maar wilde niet in hun manier van doen inbreken. Toen de buurvrouw weg was gelijk tegen Karamba gezegd dat ik de baby de rest van de week wel in bad wilde doen.
Hij zij dat dit prima was, ik was uiteindelijk volgens hem nu degene die verantwoordelijk was en eigenlijk dit soort dingen mocht bepalen. Gezegd dat ik deze taak op me zou nemen tot Seeney weer goed is aangesterkt.
Ik ga haar deze komende week dan ook voordoen hoe je ook op een voorzichtige manier een baby op kunt pakken en in bad kan doen.
Nu ja, ik kan hier nog wel heel lang over doorvertellen maar ik laat het hier voorlopig bij.
Het is een prachtig kindje en oogt supergezond. Ook met Seeney gaat het goed. Over een week is de naamseremonie.

De rest van afgelopen week is allemaal goed verlopen. Het weer is hier een stuk koeler, van de week voor het eerst zonder ventilator aan kunnen slapen.
Ook een evaluatiegesprek gehad met de engelse leraar, hij doet het verder goed maar het is een echte betweter. Omdat hij engels spreekt met een gambiaans accent corrigeerd Joshi hem regelmatig. Hij gaat dan vervolgens de strijd aan met de kinderen en dit heeft natuurlijk geen zin.
Hij gaat komende week individueel met de kinderen aan de gang omdat er toch nog wel niveau verschil in het engels van de kinderen zit. Met name Abia vindt het engelse luisteren en spreken nog erg moeilijk terwijl het lezen haar goed af gaat.
Dinsdagochtend hoorden we al heel vroeg veel gezang, gejuich en afrikaanse drums.
Toen ik Karamba vroeg wat dit was zij hij dat dit een grote seremonie was, de meisjes kwamen terug uit het bos en waren daar besneden. Nu was het groot feest omdat alle meisjes klaar waren.
Toen ik vroeg hoe oud die meisjes waren zei hij twee tot vier jaar.
Lobke en Abia keken verschrikt. Ik had de kinderen al eens uitgelegd dat dat hier heel normaal was ondanks dat het een verschrikkelijk iets is.
Karamba vertelde dat Seeney ook had gevraagd of Mariam meekon dit keer, maar Karamba had haar verteld dat hij daar nu geen geld voor had.
Ik vroeg Karamba wie dit uiteindelijk beslist of een meisje wel of niet moet gaan. Dit is in het ene geval de moeder maar ook heel vaak de grootmoeder of de vrouw naar wie het kind is genoemd.
De kinderen vroegen of Tida ook al was geweest, Karamba zei dat die al heel lang geleden, ook toen ze twee jaar was naar het bos was geweest.
Ik moet er niet aan denken dat die kleine Mariam binnenkort misschien ook moet gaan. Enerzijds kan en wil je je niet teveel in hun gewoonten en tradities mengen anderzijds wil je dit kind en vele anderen dit vreselijke leed besparen als je dat zou kunnen. Een groot dilemma dus.
Tegenhouden kan ik het persoonlijk toch waarschijnlijk niet, ik zou niet weten hoe. Ik heb er voor gekozen om hier te wonen en dit is hun cultuur, wel een vreselijke kant ervan. Bovendien moet je hier toch wel een beetje oppassen wat je zegt, je kunt niet zomaar alles zeggen.
Vroeger gebeurde de besnijdenis van meisjes op een veel latere leeftijd, wat natuurlijk nog veel traumatischer was.
Het zet je wel aan het denken, dit komt wel erg dicht bij zo.
Het rare is dat de moeders het zelf gewoon willen voor hun dochters, anders kunnen ze in hun ogen niet echt een 'vrouw' worden.
Nu genoeg hierover, graag hoor ik jullie mening hierover.

Verder is de week soepel verlopen, een paar keer gaan zwemmen, vrijdagavond is onze vaste avond om uit eten te gaan dus dat hebben we gisteren ook gedaan.
Verder Erhard een hele waslijst met spullen gemaild die hij volgende week mee kan nemen.
Vooral met het eten koken heb ik nog steeds moeite, ik mis de sausjes, de jus en dat soort dingen. Verder ook nog wat andere praktische dingen op de lijst gezet. Ik hoop dat hij het allemaal mee kan krijgen.
Nu volgende week weer een nieuw bericht.
groetjes weer van Geralda, Joshi, Lobke en Abia

5 minuten oud (foto)

moeder en kind (foto)

babyboy (foto)

eerste slokje drinken (foto(

de gelukkige moeder (foto)

In memoires Tianne

Voor mijn dochter Tianne.

Omdat ze altijd in ons hart is, waar we ook zijn.
Tianne is geboren op 14 januari 1983 en overleed op 4 july 2002 aan kanker na een ziekteperiode van 5 jaar.
Graag wil ik daarom ook hier op deze web-log haar in herinnering brengen.
De foto is genomen kort na een van haar vele chemo-kuren, haar haar begon net weer aan te groeien.
Een van de redenen dat ik hier ben heeft ook met haar overlijden te maken.
Na haar overlijden was ik een soort robot geworden die functioneerde. Ondanks dat zij ziek was moest alles voor de andere kinderen ook gewoon doorgaan. Ik stond er in die periode grotendeels alleen voor en om te kunnen blijven functioneren gaan allerlei mechanismen om te overleven in werking treden. Na haar overlijden ben ik ook zoveel mogelijk door gegaan met alles.
Veel verdriet zit er dus nog steeds. Ik hoop hier tijdens mijn periode in Gambia dan ook om haar dood een plaatsje te kunnen geven al weet ik dat dit grote verdriet nooit meer overgaat.
Een jaar voordat Tianne overleed, pleegde mijn zus zelfmoord. Ook dat verdriet zit er nog en ook daar wil ik mee aan de gang.
Voor veel Gambia geintresseerden is deze informatie helemaal niet intressant of relevant maar toch wil het met jullie delen.
De beslissing om naar Gambia te gaan heeft natuurlijk heel veel haken en ogen gehad. Maar door het overlijden van Tianne ben ik anders in het leven gaan staan. Het ergste wat me kan overkomen als mens en moeder, is me al overkomen. Ik heb mijn kind verloren. Dus wat kan me nog gebeuren? Al kom ik misschien van een koude kermis thuis uit Gambia, berooid en misschien heel veel slechte ervaringen rijker, ik kom niet om van de honger en zal altijd een dak boven mijn hoofd hebben in Nederland. Wat kan me dan nog gebeuren. Ik leef nu, en "het leven is tekort om je ook maar een moment te vervelen" (musical Elizabeth)
Tiannes leven was heel kort, ze was 19 toen ze overleed.
Ze zal altijd bij ons blijven!
Geralda

Tianne (14-01-1983 / 04-07-2002) en ik (foto)

4 december

Zondag 4 december,

Goed nieuws gehad, Erhard komt op 16 december alweer. Het plan was eigenlijk dat hij pas na 10 januari (tobaski) zou komen omdat de vluchten rond de feestdagen t/m tobaski erg duur zijn. Gelukkig zag hij nog een aanbieding voor 16 december staan en die heeft hij - na enig overleg met de achterban - meteen geboekt. Al met al hebben we elkaar dan vier weken niet gezien, dat valt nog te overzien dus. Joshi is op 20 december jarig en dus is Erhard dan ook hier. Voor Joshi betekend dat natuurlijk concreet toch nog cadeautjes uit Nederland voor zijn verjaardag. De kinderen moeten die week nog wel naar school en hebben ook engelse les maar misschien kunnen ze wel een dagje vrij krijgen zodat we met zijn allen een dagje uit kunnen.
De planning is om dan ook in die week, waarschijnlijk het weekend, een bezoek te brengen aan de familie van Karamba. Hij komt oorspronkelijk uit Kasama in Senegal. Ongeveer drie uur rijden hiervandaan. Erhard vliegt dan 23 december weer terug naar Nederland en is dus met de kerst weer thuis waar hij vervolgens t/m 1 januari ook nog van vakantie kan genieten omdat onze logeeropvang dan gesloten is. De eerste week van januari is nog kerstvakantie en dat zit het huis weer vol met kinderen.
Voor degene die het nog niet weten, wij hebben in Nederland dus een logeerhuis c.q. activiteitencentrum voor mensen/kinderen met een verstandelijke en/of geestelijke beperking. De hoofdmoot bestaat uit logeeropvang van kinderen met ADHD, PDD-nos en verstandelijk beperkte kinderen. Deze kinderen komen dan ongeveer 1 x per maand bij ons een weekend logeren en vaak ook in de schoolvakanties. Daarnaast hebben wij nog een aantal volwassen clienten die wij door de weeks begeleiden in de thuissituatie.
Naast Erhard hebben wij nog een vaste assistente en in januari begint onze nieuwe stagaire.
Het geheel is wel kleinschalig.
Maar goed, nu even over Gambia.
Het bevalt ons nog steeds heel goed, het is toch wel heel lekker wonen hier. Ik heb hieronder weer een aantal foto's geplaatst, voornamelijk over het schoolgebeuren van de kinderen.
De kinderen gaan in uniform naar school, het is een leuk gezicht om al die kinderen in dezelfde kleding te zien. Eigenlijk moesten ze dat in Nederland ook maar eens invoeren. Al die uiterlijkheden in Nederland, kinderen die elkaar de loef proberen af te steken met nog duurdere kleding en nog betere merken. Ik heb er altijd een aversie tegen gehad.
We proberen ons hier zoveel mogelijk aan te passen maar we zijn en blijven natuurlijk verwende 'blanken'. Om toch nog een beetje aan de behoefte te voldoen hebben wij gisteren een tweedehands televisie gekocht (we kunnen bijna niet zonder) zodat de kinderen hun meegebrachte dvd's kunnen kijken. Gisteravond hebben we samen met Karamba en zijn gezin een begin gemaakt met de serie Roots, wat verteld over de geschiedenis en de slavernij en west-Africa en in dit geval over Gambia.
Je ziet aan de gezichten hoe mooi ze het vinden om t.v. te kijken, we keken Roots franstalig met nederlandse ondertitels. Karamba komt uit Senegal en versaat dus goed frans.
Maar ook als de kinderen een nederlandse film kijken vinden ze het prachtig om mee te kijken.
Je merkt dan hoe gewoon alles voor ons is en anderzijds hoe bijzonder het voor hun is.
Ga nu weer stoppen. Veel plezier met het bekijken van de foto's
Groetjes Geralda

ikzelf op een 'gemaakte' (foto)

Lobke had al snel vriendjes (foto)